มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 22 (จบ)

...โอมเดินคอตกแบกหัวใจอันหนักอึ้งกลับเข้าลิฟท์ไป ตอนแรกเขาตั้งใจจะอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟัง แต่พอเจอสายตาแน่วแน่เด็ดเดี่ยวคู่นั้นเข้าก็ทำให้เขารู้สึกเกรงขึ้นมาจนหาจุดเริ่มไม่ถูกว่าจะเริ่มพูดอย่างไรดี ยิ่งในแววตาคู่นั้นไม่มีเขาที่ควรจะเป็นคนพิเศษอยู่เลยก็ยิ่งตีบตันพูดไม่ออก

...เมื่อลิฟท์มาถึงชั้นล่าง เขากวาดตาหาที่นั่งเพื่อจะโทรแจ้งยืนยันข้อมูลที่ได้รับมาแก่ท่าน ผบ.ตร. จนได้มุมนั่งที่เหมาะแก่การพูดโทรศัพท์เขาก็รีบโทรยืนยันข้อมูลไปยังท่าน ผบ.ตร. ทันที

...หลังจากจบการโทรยืนยันข้อมูลแล้วเขายังคงนั่งอยู่กับที่บนเก้าอี้โซฟาหนานุ่มอย่างคนหมดแรง สายตาทอดมองออกไปผ่านกระจกใสอย่างไร้จุดหมาย แม้หัวใจจะยังคงเต้นปกติแต่ความรู้สึกกลับไม่ปกติเอาเสียเลย ความรู้สึกที่เพิ่งถูกกระแทกด้วยความหมางเมิน แล้วเขาจะเดินต่ออย่างไรดี

 

...แต่ขณะที่กำลังนั่งอ่อนกายอ่อนแรงอยู่นั้น อยู่ๆ โอมก็รู้สึกเหมือนมีความเคลื่อนไหวอยู่ข้างๆ จนต้องหันมามอง และทันทีที่เขาหันมาเขาก็รีบดีดตัวจากท่านั่งเป็นยืนอย่างรวดเร็ว

...เบญรดายืนอยุ่ในท่ามือล้วงกระเป๋ากางเกงขาสั้น และกำลังมองมายังเขาด้วยสายตาราบเรียบปกติ

“ท่านผอบอตอรอแจ้งการยืนยันข้อมูลที่ได้รับจากคุณมาเมื่อสักครู่แล้วค่ะ และทีมให้ฉันมาขอบคุณคุณน่ะค่ะ ขอบคุณมากนะคะ ข้อมูลของคุณถือว่าเป็นประโยชน์สูงสุดกับเราค่ะ”

...น้ำเสียงราบเรียบพร้อมกับโน้มศีรษะให้เล็กน้อยเพื่อขอบคุณนั้นดูจริงจังมาก แล้วเธอก็ยกข้อมือขึ้นดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ

“นี่ก็ใกล้เย็นแล้ว เดี๋ยวฉันกับทีมต้องเก็บตัวเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับภารกิจคืนนี้ และเพื่อเป็นการตอบแทนไปถึงพี่สาวของคุณด้วย เราจะทำทุกอย่างให้ลุล่วงไปได้ด้วยดี คุณรอฟังข่าวดีได้เลย”

...น้ำเสียงนั้นยังราบเรียบเหมือนเดิม แล้วเบญรดาก็หันหลังกลับ

“น้องเบล!! เดี๋ยวสิ!!”

...เขารีบก้าวเท้ามายืนขวางหน้าไว้

“แค่มาขอบคุณเองเหรอ เราน่าจะได้คุยกันมากกว่านี้ ยังพอมีเวลา คุยกับพี่ก่อนได้มั๊ย!!”

...เสียงทุ้มต่ำแกมขอร้องของเขาทำให้เธอมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉยเช่นเคย

“อ๋อ คงจะไม่ได้แล้วล่ะ ที่จริงเวลาที่เหลือออกจะน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับวางแผนอย่างละเอียดยิบ เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ ฉันต้องรีบไปแล้ว”

...โอมรีบรั้งต้นแขนเธอไว้ สายตาเขามีแค่ความเศร้าและเจ็บ

“เบล พี่..เอ่อ..คิดถึงนะครับ คิดถึงมาก”

...นี่คือความรู้สึกที่จะบอกเธอได้ในตอนนี้ และจากรั้งต้นแขนเธอเขาก็ค่อยๆ โน้มตัวลงจับมือทั้งสองข้างของเธอมากุมไว้

“ขอแค่ห้านาทีได้มั้ย!! เมื่อวานพี่ขอโทษที่ไปช้าจนทำให้เบลต้องรอ พี่รู้ว่าพี่ผิดพี่ขอโทษนะครับ แต่เมื่อวานที่ช้าเพราะ...!!”

“ป๊าไม่ได้บอกคุณเหรอว่าอย่าทำตัวเป็นอุปสรรคต่องานของฉัน!! สิ่งที่คุณช่วยเราฉันก็ขอบคุณ แต่เวลานี้ภารกิจต้องมาก่อน ส่วนเรื่องส่วนตัวเอาไว้คุยทีหลัง ฉันต้องการสมาธิในการทำงาน แค่นี้นะคะ”

...เสียงหนักๆ เข้มๆ ของเธอรีบสวนกลับมาโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจนจบ และทันทีที่พูดจบเธอก็เดินกระแทกไหล่เขาไปอย่างรวดเร็ว

...โอมรีบหันกลับไปในวินาทีสุดท้ายก่อนร่างนั้นจะเดินห่างไปอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พี่จะรอนะเบล!!”

...เขาร้องบอกไป แต่ร่างนั้นไม่ยอมหันกลับมาตอบรับใดๆ เลย และนี่คือการถูกทิ้งให้จมอยู่กับตัวเองอีกครั้ง เวลานี้เขาทำอะไรไม่ได้จริงๆ ยิ่งเมื่อคิดถึงคำพูดของท่านนายพลพ่อของเธอตามที่เธอบอกว่าอย่าเป็นอุปสรรคต่องานของเธอก็ยิ่งทำให้ร่างกายหนักอึ้งไปหมดจนก้าวขาไม่ออก

...โอมได้แต่ยืนมองจนร่างนั้นลับหายไปอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ปรับความรู้สึกให้ยอมรับสภาพให้ได้ เขาต้องทำใจให้เคารพสิทธิ์และหน้าที่ของเธอให้ได้ เขาต้องอดทนอย่างที่ท่านนายพลเคยบอกไว้ และเขาจะรอเพื่อให้ภารกิจคืนนี้ลุล่วงไปแล้วจะได้ปรับความเข้าใจกันในวันพรุ่งนี้

...เพราะฉะนั้นตอนนี้ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางเลือกอะไรเลย นอกจากกลับไปรอฟังข่าวการจับกุมพ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ที่บ้านพ่อกับแม่ของเขาเท่านั้น

...โอมค่อยๆ พาตัวเองเดินไปช้าๆ เขาเดินออกไปเหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ เพราะจิตใจเขาทิ้งไว้ที่นี่แล้ว ที่เบญรดา

....................