มงกุฎกล้วยไม้ 4/1

..แต่ช่วงจังหวะที่เธอเอียงหน้าขึ้นเพื่อจะพลิกร่าง

“ผลั๊วะ!!!!”

“อ้ากกกกกกก!!!”

...หัวไม้กระบองก็ทิ่มลงมายังร่องแก้มจนเธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อหัวไม้กระบองกดลงร่องแก้มลงมาอีกทีแล้วเพิ่มแรงกดหนักหน่วงลงมาอีกจนเธอไม่สามารถต้านได้ต้องยอมปล่อยให้แก้มอีกซีกนาบลงไปกับพื้นดินตามแรงกดของหัวไม่กระบองนั่น

“ยูจะดิ้นให้ตายเร็วเร๊อะ!!! รู้ไหมถ้าฝ่ายตรงข้ามจับตัวยูไปแล้วดิ้นแบบนี้ก็จะโดนมันส่องกบาลทีเดียวสมองกระจายเพราะมันไม่อยากเปลืองแรงไล่กระทืบยู เข้าใจไหม!!! ฟ้าคคคคยู้!!!! ไป๊!!! คลานต่อไป!!!”

...ครูฝึกกระแทกเสียงสมมุติฐานให้ฟังพร้อมย้ำความรุนแรงลงมาเพื่อให้จำใส่กะโหลกไว้แล้วตามด้วยฝ่าเท้ากระแทกหนักๆ มายังก้นอีกปั้กใหญ่เพื่อไล่ให้เธอเร่งคลานไปข้างหน้าต่อ

...แม้จะเจ็บปวดแค่ไหนแต่เบญรดาก็พยายามตั้งหน้าให้ตรงแล้วเพ่งมองไปข้างหน้าแม้จะรู้สึกว่ามีของเหลวรสชาติเค็มๆ เฝื่อนๆ ในกระพุ้งแก้มก็ตาม แต่ก็ยังพยายามกระดึ๊บร่างไปข้างหน้าทีละคืบๆ

.......................

“ถ้าคุณทำสำเร็จนะผมจะยกให้คุณเป็นหุ้นใหญ่เลยล่ะ จะให้ใหญ่กว่าผมก็ยังได้นะ!!!”

...พ่อเลี้ยงทรงพลพูดกับออมหลังจากจบบทรักไปแล้วแต่ยังขลุกร่างเปลือยเปล่ากันอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงใหญ่ในคอนโดมิเนียมสุดหรูของพ่อเลี้ยงทรงพล

...ออมซึ่งนอนหนุนแขนพ่อเลี้ยงอยู่เมื่อได้ยินดังนั้นก็เงยหน้ามองพ่อเลี้ยงแล้วยิ้มดีใจและพอใจกับคำพูดนั้นอย่างมาก

“จริงเหรอคะ!!! ให้ออมเป็นหุ้นใหญ่จริงๆ นะคะ!! แต่ไม่รู้ไอ้โอมจะยอมหรือเปล่าเพราะโอมมันรักฟาร์มกล้วยไม้นี้มากเลยค่ะ ส่วนแม่กับพ่อน่ะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะถ้าน้องชายออมยอมขายฟาร์มให้พ่อเลี้ยงจริงๆ ล่ะก็แม่กับพ่อก็ต้องตามใจมันอยู่แล้วล่ะค่ะ”

...ออมพูดด้วยความดีใจแต่ก็ยังหวั่นๆ ว่าจะกล่อมน้องชายให้ยอมขายฟาร์มกล้วยไม้ให้กับพ่อเลี้ยงได้หรือไม่

...พ่อเลี้ยงทรงพลใช้นิ้วม้วนปอยผมนุ่มๆ ของออมเล่น พร้อมจูบตรงหน้าผากเพื่อส่งกระแสคลั่งไคล้ในตัวเธอ นั่นยิ่งทำให้ออมรู้สึกว่าพ่อเลี้ยงทั้งรักทั้งหลงในตัวเธอจนโงหัวไม่ขึ้นเข้าแล้ว

“ก็นั่นมันหน้าที่คุณไงที่รัก!!! ผมหวังมากเลยรู้มั้ยว่าจะได้ฟาร์มกล้วยไม้นี้มารวมกับสองฟาร์มที่ผมซื้อไว้แล้ว ทีนี้ผมจะเปิดบริษัทส่งออกโดยตรงโดยไม่ต้องผ่านบริษัทไหนทั้งนั้น คุณคิดดูสิว่าบริษัทส่งกล้วยไม้ออกต่างประเทศที่ใหญ่ที่สุดทางภาคเหนือโดยมีแม่เลี้ยงคนนี้ที่ชื่ออุมาพรเป็นประธานบริษัท โอ้โห!!! แค่นึกภาพไก็เหมือนนางพญาแล้วละครับ!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ...”

...น้ำเสียงไพเราะนุ่มหูที่พูดอยู่ใกล้ผิวแก้มของออมทำให้เธอนึกภาพตามทุกคำพูดแล้วเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นพร้อมกันเมื่อภาพมาหยุดลงตรงที่เธอเหมือนนางพญา

“ค่ะ!!! ออมจะให้โอมขายฟาร์มกล้วยไม้ให้พ่อเลี้ยงให้ได้ออมสัญญาค่ะ!!!”

...คำสัญญาที่มั่นใจของออมทำให้พ่อเลี้ยงยิ้มมุมปากอย่างเหี้ยมๆ จนดูไม่เหมือนความรู้สึกในตอนแรกเอาเสียเลย แต่เพราะออมไม่ได้มองรอยยิ้มนั้นเธอจึงไม่เห็นว่าเป็นยิ้มที่ต่างจากครั้งแรก

....................

“พ่อครับ!!! คุณวีรวิทย์ตอบรับการเสนอขายส่งกล้วยไม้ของเราแล้วนะครับ!!! หึๆ เห็นมั้ยครับว่าที่ผมเพาะเนี้อเยื่อพันธุ์ใหม่ๆ ออกมาทำให้เขาเห็นความแปลกใหม่ที่สวยบาดตาจนต้องรีบตกลงเลยล่ะครับ”

...โอมบอกพ่อกับแม่ขณะแวะหาพ่อกับแม่ที่บ้านในเมืองซึ่งถือว่าเป็นการนำข่าวดีมาแจ้งหลังจากที่เขาเสนอโปรเจคขายส่งกล้วยไม้สายพันธุ์ใหม่ที่เพาะเนื้อเยื่อด้วยมือของเขาเองไปยังบริษัทรับส่งออกไปยังต่างประเทศที่เขาศึกษาหาข้อมูลจากหลายๆ บริษัทแล้วเลือก “วีรวิทย์ชิปปิ้ง” ในการนำเสนอโปคเจคดังกล่าว และมีการตอบรับกลับมาในวันนี้

...พ่อเลี้ยงสิทธิชัยกับแม่เลี้ยงฟองจันทร์รู้สึกยินดีเป็นอย่างมากที่เห็นลูกชายทำงานได้สำเร็จอีกชิ้นและถือว่าเป็นงานใหญ่ทีเดียว

...เดิมทีบริษัทเล็กๆ ของเขาขอพ่วงกับบริษัทใหญ่อีกเจ้าในกรุงเทพแต่เพราะทางนั้นมีเงื่อนไขและข้อจำกัดประเภทของกล้วยไม้มากเกินไปทำให้เขาขยายตลาดได้ค่อนข้างยากจึงทำให้โอมต้องหาบริษัทส่งออกเพิ่มเพื่อรองรับกล้วยไม้ประเภทอื่นด้วยโดยยังคงส่งกล้วยให้กับบริษัทแรกเหมือนเดิม

...โอมดีใจมากเพราะนอกจากโปรเจคจะผ่านฉลุยแล้วเขายังทำให้พ่อกับแม่ยิ้มได้อย่างมีความสุขในรอบสองสามเดือนที่ผ่านมาหลังจากต้องทุกข์ใจกับเรื่องพี่ออมจนพาลจะป่วยทั้งคู่

“ดีมากโอม พ่อกับแม่ดีใจด้วยนะลูก เฮ่ออออ!!! มีแต่ยายออมที่พาตัวเองถอยหลังเข้าคลองเห็นผิดเป็นถูกไปซะงั้น!!!”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์ผู้เป็นแม่สีหน้าหมองลงทันทีเมื่อพูดถึงลูกสาวคนโต

...ผู้เป็นพ่อหย่อนแผ่นหลังลงพนักโซฟาอย่างอ่อนล้าจากจิตใจที่ทดท้อจากลูกสาว

“วันก่อนพ่อเจอออมที่หน้าธนาคาร พ่อพยายามพูดให้ออมกลับบ้านแต่ออมไม่กลับแล้วเดินหนีพ่อไปขึ้นรถใครก็ไม่รู้”

...เมื่อผู้เป็นพ่อเล่าออกมาก็ทำให้ผู้เป็นแม่กับโอมหันมามองหน้ากันทันที

“ทำไมพ่อไม่บอกผมล่ะครับ!! ผมบอกแล้วไงว่าถ้าใครรู้ข่าวหรือเห็นพี่ออมให้รีบบอกผม ผมจะไปหาเขา จะคุยกับเขาเอง!!!”

...โอมรีบทวนคำฝากที่บอกไว้ครั้งก่อน

...ผู้เป็นพ่อมองขึ้นเพดานแล้วส่ายหน้าช้าๆ เหมือนคนสิ้นหวัง

“ไม่มีทางแล้วล่ะ!!! พ่อเห็นสภาพออมแล้วพ่อก็ตีบตันไปหมดเพราะไม่เหมือนออมคนเดิมเลย แล้วก่อนที่เขาจะไปขึ้นรถเขายังบอกว่าให้พ่อมาบอกแกว่าเดี๋ยวเขาจะติดต่อกลับมาเองแต่เพราะพ่อปวดใจกับสภาพของออมมากพ่อเลยไม่อยากเล่าให้ใครฟัง”

...พ่อเลี้ยงสิทธิชัยในวัยเจ็ดสิบต้นๆ พูดออกมาด้วยเสียงแห้งผาก

...เสียงสะอื้นเล็กๆ ดังมาจากแม่เลี้ยงฟองจันทร์ผู้เป็นแม่ที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาเพราะเกิดอาการคิดถึงลูกสาวขึ้นมาจับใจ ความคิดถึงและความเป็นห่วงมันทะลักออกมาจนล้นเป็นน้ำตา

...โอมเห็นแม่ร้องไห้ก็รีบโผตัวลงไปนั่งข้างๆ เพื่อปลอบ เขาเองก็คิดถึงและเจ็บปวดไม่แพ้กัน

“แม่ครับ!!! ทำใจดีๆ นะครับ ถ้าพ่อบอกว่าพี่ออมจะติดต่อมาก็คงอีกไม่นานหรอกครับเขาต้องติดต่อกลับมาแน่ๆ เพื่อนผมก็ช่วยตามดูให้อยู่แต่เห็นว่าพี่ออมชอบตามพ่อเลี้ยงไปโน่นไปนี่อยู่ตลอดเลยทำให้ไม่รู้ที่อยู่ที่ชัดเจนน่ะครับ”

“ไหนๆ ก็พูดแล้วก็ขอพูดให้หายหนักอกเหอะแม่ฟองจันทร์ ฉันคิดว่าไอ้ทรงพลมันต้องหลอกให้ยายออมเสพยาแล้วหลอกใช้งานลูกเราแน่ๆ”

...เสียงผู้เป็นพ่อพูดออกมาเหมือนระบายความหนักอกที่คิดอยู่ตลอด

...แต่สิ่งที่พ่อเลี้ยงสิทธิชัยพูดออกมากลับยิ่งทำให้แม่เลี้ยงฟองจันทร์เจ็บปวดมากขึ้นถึงกับน้ำตาพร่างพรูออกมาเหมือนเขื่อนแตก

....................