ลงมือกับชายาเอก

ระหว่างรอจางหย่งที่หายออกไปตามคำสั่งนั้น หลิงไท่กลับเข้าไปยังภัตคารเช่นเดิมเพื่อนั่งรอผู้คน เขานั่งดื่มชาร้อนที่ถูกรินลงจอกอย่างช้าๆ ก่อนยกมันขึ้นจิบแล้ววางจอกชาลง สองมือไพล่หลังเดินออกไปยังระเบียงร้านชั้นสองชมท้องถนนด้านล่างที่คราคร่ำผู้คนด้วยสายตาครุ่นคิด เด็กคนนั้นที่เขาช่วยเหลือขึ้นจากน้ำ เขาเองรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดมากถึงขั้นไตร่ตรองเพราะรู้ดีว่าตนเองนั้นมิได้รู้จักมักคุ้นผู้ใดบนโลกมนุษย์ ที่เขามา ณ ที่แห่งนี้คือการนัดพบปะกับคนผู้หนึ่ง คนผู้นั้นนับว่าซุกซ่อนตัวจากโลกเทพโลกเซียนมาเนิ่นนานนับหมื่นนับแสนปี แต่เพราะจดหมายที่ส่งมาถึงมือเขา โดยให้จางหย่งเป็นผู้ส่งมอบนั่นต่างหากน่าสนใจยิ่ง เขาหยิบจดหมายที่อยู่ในแขนเสื้อปีกกว้างออกมาอ่านซ้ำอีกรอบ

'จ้าวผู้ครองภพ เนื้อหาใจความยากนักจะเอ่ยถึง ข้าผู้ผ่านกลาเวลามานับแสนกว่าปี บัดนี้มีคำทำนายที่ต้องบอกกล่าวถึงท่าน เกรงว่าสถานที่ไม่ว่าจะเป็นสวรรค์ชั้นเก้า หรือเขตเซียนก็มิอาจจะได้ยินคำทำนายล่วงหน้านี้ ดังนั้นขอท่านจงมาพบข้ายังดินแดนที่ล้วนมีแต่คาวโลกีย์ เพื่อหลีกเลี่ยงการรั่วไหล นามข้า เซียนซิ่ว' นี่ต่างหากที่เขาวิตกกังวล เหตุใดเซียนผู้เฒ่าถึงปิดเป็นความลับนัก เพียงไม่นานกลิ่นอายเซียนก็ปรากฏขึ้นด้านหลัง

"คารวะเจ้าภพ"หลิงไท่หันหลังกลับมายังต้นเสียงช้าๆ

"ท่านอาวุโสเซียน"หลิงไท่งอแขนด้านหน้าลงระหว่างเอว ค้อมหัวลงเล็กน้อย เฒ่าเซียนที่หนวดขาวจรดพื้นถือไม้เท้าขนาดใหญ่ยาวเลยความสูงของตนเอง ใบหน้าสดใสแววตาเจนโลกแย้มยิ้มก้มหัวลงเช่นกัน

"เชิญท่านนั่งก่อน"หลิงไท่โบกมือช้าๆ ก็มีป้านชาร้อนกรุ่นวางอยู่ กลิ่นชาชั้นดีของสวรรค์ชั้นเก้าลอยโชยมาสูดดมให้ชื่นใจยิ่ง

"ชาดี ชาดี"เฒ่าเซียนเดินช้าๆไปนั่งลง หลิงไท่จึงนั่งตาม

"ท่านยังคงสง่างามมิเปลี่ยนแปลงตั้งแต่เล็กจนบัดนี้"เฒ่าเซียนเอ่ยชม

"ท่านกล่าวชมเกินไปแล้ว"หลิงไท่รินน้ำชาส่งให้ช้าๆ

"เอาล่ะข้าจะไม่อ้อมค้อม มีอยู่สองประโยคให้เจ้าภพได้จดจำเอาไว้ 'ยามขุนเขาเลื่อนลั่นมารร้ายปรากฏ ผู้ปลดเปลื้องความหายนะจักต้องเป็นผู้ลงมือ' เฒ่าเซียนเอ่ยเชื่องช้า จิบชาด้วยสายตาเลื่อนลอย

"ท่านหมายความว่าเช่นไร"หลิงไท่นั้นเป็นผู้มีไหวพริบดียิ่ง เฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์ในตัวเอง สิ่งใดที่ปรารถนาไม่เคยปล่อยให้หลุดมือโดยเนื้อแท้เขาเป็นคนเหี้ยมโหด แต่ปิดบังตัวตนแท้จริงด้วยความสุภาพอ่อนโยน เขาถือกำเนิดมาจากดวงจิตของเทพแห่งสงคราม กระหายเลือดเป็นที่ยิ่งไม่ว่าสงครามน้อยใหญ่ไม่เคยได้รับคำว่าพ่ายแพ้ หากแต่ภายใต้หน้ากากที่เขาใส่ทุกครั้งยามออกศึก ทำให้ไม่มีผู้ใดพบเห็นใบหน้าที่แท้จริงเลยสักครั้ง มีเพียงคนสนิทซ้ายขวาเท่านั้นที่รู้ความเป็นไป

"อ่า..คำทำนายนี้ข้าเองก็มิอาจหยั่งรู้ได้ว่าหมายถึงสิ่งใด เพียงแต่ปรมาจารย์ของข้าได้สืบต่อกันมานับแสนปี หากถามว่าเหตุใดท่านถึงเป็นผู้ได้รับคำทำนาย เป็นเพราะในนี้ได้บ่งเอาไว้ว่า ผู้เป็นเจ้าแห่งสามภพและ..ผู้มีดวงจิตของเทพแห่งสงครามเท่านั้น จะต้องเป็นผู้ได้รู้เห็นในคำทำนายนี้ บัดนี้ข้าได้ส่งต่อคำเหล่านี้ให้ท่านได้รับรู้แล้ว ก็ถึงเวลาที่ดวงจิตของเฒ่าเซียนผู้นี้ต้องแตกดับแล้ว"เฒ่าเซียนเมื่อเอ่ยถึงคำทำนายเนื้อกายก็เริ่มจางลงไปเรื่อยๆ มันผู้ใดกล่าวกันว่าเทพเซียนไม่แตกดับ หากถึงเวลาพวกเขาย่อมสลายไปได้เช่นกัน

"ข้าขอลาก่อน"หลิงไท่เองก็รู้ดีเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงได้แต่ยืนขึ้นประสานมือเข้าหากันค้อมกายลงช้าๆจนร่างนั้นหายไปถึงได้เงยหน้าขึ้น

"หมายถึงสิ่งใดกันแน่ ในหอตำราไม่มีมารร้ายตนใดที่กล้าแกร่งจะก่อกำเนิด เหตุใดข้าถึงได้เป็นผู้ถูกรับเลือก เพราะเหตุใดกัน"หลิงไท่เอ่ยปากถามตัวเองเบาๆ กลุ่มควันที่ปรากฏด้านหลังทำให้หลิงไท่หันกลับไปมอง เป็นจางหย่ง

"ได้เรื่องหรือไม่"

"พะย่ะค่ะ"จางหย่งประสานมือ

"เผ่าวิหคมีเด็กหนุ่มสองคนนั้นจริงๆพะย่ะค่ะ ผู้ที่ยังเด็กมีนามว่าอี๋ซู และเพื่อนเขานามปาไช่ เป็นที่น่าเวทนายิ่งนัก อี๋ซูผู้นี้ถูกกลั่นแกล้งจากมารดาเลี้ยงจนหาอยู่สุขไม่ เขากำลังถูกสั่งให้ไปจับหงส์ไฟจึงต้องหนีออกมาพะย่ะค่ะ"

"หือ?หงส์ไฟเชียวรึ เด็กนั่นยังแปลงร่างเป็นนกผู้พิทักษ์ของตนเองยังไม่ได้สรรหาอะไรจะไปจับหงส์ไฟ รนหาที่ตายชัดๆ"หลิงไท่เอ่ยเสียงเรียบ

"เพราะรู้แน่ว่าถึงตายนางจึงได้ออกคำสั่งเช่นนี้"

"อืม แล้วเจ้ารู้รึไม่เห็นใดเขาจึงมีกลิ่นอายของวิหคสวรรค์"

"กระหม่อมให้คนแอบสอบถามกับนางก้นครัวที่เป็นผู้ดูแลเด็กน้อย ได้ความว่าอี๋ซูผู้นี้เก็บได้จากปากทางเข้าหมู่บ้านปักษาพะย่ะค่ะ"

"เป็นไปไม่ได้"หลิงไท่เดินกลับไปมาระหว่างที่ฟังรายงานสองมือไพล่หลังบีบกันแน่น

"เป็นเช่นนั้นพะย่ะค่ะ สองคนปาไช่และนางก้นครัวเกรงว่าเด็กอี๋ซูจะได้รับอันตรายจึงรีบให้นำไข่ไปวางไว้ที่เดิม หากแต่ไม่ทันการ เด็กผู้นั้นยังตั้งชื่อปักษาสวรรค์ด้วยว่าเลี่ยงเฟิ่ง พะย่ะค่ะ"

"อืม..เอาล่ะข้าจะอัญเชิญปักษาสวรรค์มาสอบถาม พวกเรากลับตำหนักกันเถอะ"หลิงไท่พอได้รับรายงานแล้วก็กลับขึ้นยังสวรรค์ชั้นเก้า ซึ่งเป็นที่พำนักของเหล่าเทพเซียนสวรรค์และชนชั้นปกครอง

"แล้วกิจของฝ่าบาท"จางหย่งลังเล

"เรียบร้อยแล้ว"จางหย่งค้อมกายลง ทั้งคู่โบกมือทีเดียวร่างก็หายไปรวดเร็ว

                         

บนที่พำนักล้วนงดงามหอมกรุ่น ตำหนักขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่สุดตาสีทองปนขาวอร่ามตายิ่ง เหล่าบรรดาเทพเซียนชายหญิงแต่งกายงดงามยิ้มแย้มร่าเริงใบหน้างดงาม หลิงไท่โบกครั้งหนึ่งชุดที่สวมใส่กลับกลายเป็นชุดสีดำสลับเงินลวดลายงดงาม เส้นผมที่เคยเกล้าขมวดไว้เสียบด้วยปิ่นหยกสีดำที่มีเพียงแค่สรวงสวรรค์เท่านั้น มันถูกปลดลงจนเห็นเส้นผมยาวสยายสีดำเป็นแพรไหม หน้าผากมีรัดเกล้าสีทองคาดเอาไว้มองเห็นเพียงใจกลางรัดเกล้าเท่านั้นที่เปล่งประกาย จางหย่งเองก็เช่นกัน ชุดที่สวมใส่กลับกลายเป็นเกราะสีดำสอดเส้นเงิน ดาบอาญาห้อยเอาไว้ข้างเอว ยามร่างทั้งคู่ปรากฏขึ้นกลับมีชายผู้หนึ่งแต่งกายด้วยสีดำปนสีเงิน ราวบัญฑิตผู้คร่ำเคร่งวิชายืนรอรับอยู่ตรงหน้าตำหนักแล้ว

"ฝ่าบาท"

"จางหยู"หลิงไท่เอ่ยนาม

"พะย่ะค่ะ"

"มีเรื่องใดเกิดขึ้นหรือไม่"

"มีเพียงเทพจันทรามาขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"

"หืม?"หลิงไท่หันมามองหน้าจางหยูแล้วก็เดินเข้าไปยังด้านในตำหนักของตน

"เทพจันทรา มีเรื่องใดถึงมาขอพบข้า"หลิงไท่เดินไปนั่งบนตั่งทองยกสูงขึ้นเล็กน้อย เทพจันทราค้อมกายคำนับแล้วรับจอกชาที่จางหยูส่งให้

"มีดวงดาวคู่ปรากฏพะย่ะค่ะ"หลิงไท่เกือบเสียอาการสำลักชาที่ยกขึ้นจิบ