กลิ่นอาย

                                                                           第3集

ปาไช่และอี๋ซูต่างหลบหนีออกจากหมู่บ้านปักษา จริงอยู่ ที่พวกเขาเป็นชาวเผ่าวิหค แต่น่าแปลกกลับไม่สามารถแปลงร่างกลายเป็นนกพิทักษ์ของตนเองได้ จึงทำได้แต่กึ่งเดินกึ่งวิ่ง เมื่อพ้นเขตแล้วพวกเขาดิ่งข้ามเขตเวทมนต์ที่ปกป้องเผ่าวิหคกับโลก   มุนษย์เอาไว้  วงเวทย์นี้เผ่ามนุษย์ล้วนมองไม่เห็น จะมีเพียงเผ่าวิหคเท่านั้นที่มองเห็นวงเวทย์สีทองที่วาดเป็นตัวหนังสือคาถาตัวยึกยืออ่านไม่อ่อนนี้ได้ ยกเว้นผู้ปกป้องเวทย์เท่านั้นที่สามารถท่องคาถานี้เมื่อมองเห็นวงเวทย์ขนาดใหญ่แล้วทั้งคู่หลับตาปี๋จับมือกันก้าวช้าๆข้ามผ่านวงสีทองที่เปล่งประกายยามมีสิ่งใดไปรบกวนมันเข้าเมื่อทะลุวงเวทย์ออกไปอีกด้านได้ โดยทั้งคู่ลืมนึกถึงเจ้านกเจ้าปัญหาเสียสิ้น

“แกว๊วววกกกก ลืมข้างั้นหรือ เจ้านายข้าลืมเอาข้าข้ามไปด้วยงั้นหรือ ไม่จริง เหตุใดเขาจึงเป็นคนเช่นนี้ไปได้ นี่ข้าถูกลิขิตให้มาพบกับผู้ใดกันแน่ โธ่วาสนาของข้าคงจบเพียงแค่นี้แน่ๆ ท่านหลิงไท่ ข้าจะทำเช่นไรดี”เลี่ยงเฟิ่งรำพึงกับตัวเองด้วยความท้อใจในวาสนานี้

"ฮะ..เฮ้ย!"อี๋ซูตกใจร้องเสียงดัง เมื่อตัวเขากับปาไช่ตกลงไปยังน้ำตกสูงชัน สองร่างล่วงลงไปใต้น้ำดำผุดดำว่าย ปาไช่หาทางปีนป่ายเสือกตัวขึ้นบนบกได้ ต่างกับอี๋ซูที่ยังจมดิ่งลงไปก้นแอ่งเรื่อยๆ ขณะที่เขากำลังจมถึงก้นสระก็ปรากฎร่างในชุดสีดำสนิท พุ่งตัวลงไปคว้าเขาเอาไว้ อี๋ซูหมดสติไม่รับรู้ไร้แรงต้านปล่อยร่างตัวเองพิงกับคนที่ช่วยเอาไว้ แต่กว่าจะถึงด้านบนเหนือน้ำหากไม่ช่วยส่งอากาศเข้าปอด เกรงว่าร่างเล็กนี่คงตายไปเสียก่อนคนที่ช่วยเหลือจนใจ จึงจำต้องใช้ปากได้รูปของตัวเองประกบกับปากบางส่งสายญาณเอาอากาศเข้าปอดให้ ร่างเล็กถูกปราณเซียนขับเอาญาณส่งเข้าปอดไปได้สักพักก็ลืมตาโพลงในน้ำ ยิ่งเห็นใบหน้าคนผู้นี้อี๋ซูก็ยิ่งดิ้นทุรนทุราย คนช่วยนึกรำคาญในใจถึงขั้นใช้สันมือสับเข้าที่ซอกคอด้านข้าง ทำให้อี๋ซูนิ่งเงียบไปอีกครั้ง ด้านบนปาไช่กระอักกระไอเอาน้ำออกจากปอด ยังมีคนที่แต่งกายชุดสีเทาเงินอีกคนช่วยตบหลังให้ และยังคอยชะเง้อมองลงไปในน้ำด้วยความเป็นห่วง

"เป็นเช่นไร ดีขึ้นหรือไม่"น้ำเสียงดุดันเอ่ยถามปาไช่

"แค่กๆ ข้า ข้าดีแล้วขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยเหลือ"ปาไช่ทั้งไอทั้งเอ่ยปาก เนื้อตัวเปียกปอน

"ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า เจ้าช่วยตัวเจ้าเองขึ้นจากน้ำต่างหาก แต่คุณชายของข้าสิลงไปช่วยเพื่อนเจ้าอยู่ จนป่านนี้ยังไม่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำอีก"ร่างใหญ่บ่นเสียงขึงขัง ใบหน้าหล่อเหลาตึงจนเห็นได้ชัด ยังไม่ขาดคำร่างสองร่างก็ทะลึ่งพรวดขึ้นเหนือน้ำ

"คุณชาย..คุณชายท่าน"

"ช่วยคน"ร่างในน้ำอยู่ในชุดสีดำสนิท ผิวขาวราวกับพระจันทร์คืนวันเพ็ญผุดผ่องงดงาม ใบหน้าหล่อเหลาหนึ่งไม่มีสอง เส้นผมสีดำขลับสยายอยู่ในน้ำราวกับแพรไหม หากแต่สีหน้าเรียบเฉยยิ่งนัก ดวงตาคมกริบสีดำยาวรี ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือนถูกมนต์สะกดส่งร่างที่คว่ำหน้าอ่อนปวกเปียกในชุดสีเทาให้กับคนร่างใหญ่ที่คุกเข่าอยู่ตรงริมฝั่ง คนด้านบนยื่นมือขนาดใหญ่มาคว้าแขนเล็กลากขึ้นบนบกทันที

"อี๋ซู! อี๋ซูเป็นอย่างไรบ้างเจ้าฟื้นสิ..รีบฟื้น"ปาไช่ถลาเข้าหาเพื่อนที่ยังหมดสติกองอยู่ตรงนั้น คนที่ลากอี๋ซูรีบยื่นมือให้คนที่อยู่ในน้ำเพื่อเป็นหลักยึดส่งตัวเองขึ้นมาเหนือน้ำ แต่ร่างนั้นกลับเพิกเฉย ใช้สองมือทาบกับริมตลิ่งดันตัวเองขึ้นมาจากน้ำ ร่างที่เห็นเป็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ แต่งกายด้วยสีดำทั้งชุด เรือนร่างตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้าล้วนดำสนิท งามสง่าดุจเทพเซียนบนสวรรค์ ถึงแม้ว่าทั้งร่างชุ่มโชกจากน้ำแต่หาได้กลบรัศมีความสง่างามและความมีอำนาจลงได้ เขาจ้องไปยังร่างเล็กที่นอนหงายไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขนของปาไช่

"ไปดูเขาเถิด"ร่างใหญ่หนาก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะเดินตึงๆเข้าไปหา

"เพื่อนเจ้าเป็นอย่างไร"

"ท่านผู้มีพระคุณได้โปรดช่วยเหลือเพื่อนข้าด้วยเถอะ"ปาไช่ทั้งร้อนรน ทั้งเป็นห่วงจึงไม่สังเกตว่าสองคนนี้รูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร ดวงหน้าเรียวซีดจนดูผอมดวงตาแดงก่ำ มองเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

"ส่งเขามาให้ข้า"ร่างยักษ์ออกแรงเพียงน้อยนิด ร่างที่นอนอยู่คล้ายจะปลิวตามแรงเข้ามาสู่อ้อมแขน คนผู้นี้มองดูดวงหน้าที่หลับตาพริ้มชั่วครู่ ใช้สองนิ้วจี้ไปที่หน้าผาก แสงสีเงินสว่างจ้าเพียงครู่ก็จางหายไป อี๋ซูค่อยลืมตาแดงก่ำขึ้นมาช้าๆ

"เอาไปเพื่อนเจ้าฟื้นแล้ว"ร่างในชุดสีเทาเงิน ส่งอี่ซูให้กับปาไช่ราวกับเป็นของร้อนมิสมควรแตะต้อง จากนั้นร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนถอยหลังไปหยุดด้านข้าง คนชุดดำร่างสูงเสมอกันแต่เรือนร่างกลับบางสมส่วนกว่า

"คุณชาย"

"เป็นอย่างไร"น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบเอ่ยถาม

"ดีขึ้นแล้วขอรับ พวกเราไปกันเถอะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว"ร่างยักษ์ค้อมตัวเล็กน้อย คนชุดจำขยับตัวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงร่างที่ยังนอนสะลืมสะลืออยู่ในอ้อมแขนเพื่อน เขาหลับตาเพียงครู่ดวงตาสีดำลืมขึ้นทันทีด้วยความสงสัยแต่ริมฝีปากหนาได้รูปกลับมิเอ่ยคำออกจากปาก

"ไปกันเถอะ"เขาหันกลับไปหาคนร่างใหญ่ ไม่นานสองร่างก็จางหายไป ปาไช่ไม่ใส่ใจคนที่ช่วยเหลือทั้งยังลืมขอบคุณ

"เป็นอย่างไรบ้างเจ้าตอบข้าหน่อย หรือว่ากลืนน้ำลงไปน้ำเข้าไปแทนที่สมองเจ้าแล้วถึงพูดไม่ออก"ปาไช่ถามคนที่ยังนอนลืมตานิ่ง ทันใดนั้นเองมือเรียวบางก็ตบเข้าที่ด้านหลังปาไช่โดยแรง

"กล้านินทาข้าต่อหน้าหรือ"

"อ้าวฟื้นแล้วนี่ เหตุใดข้าถามอะไรเจ้าถึงไม่ยอมพูดเล่า"ปาไช่หน้างอ

"ข้ากลัว"อี๋ซูตอบเสียงสั่น

"หือ?เจ้ากลัวสิ่งใด"ปาไช่ทำหน้าสงสัย

"คนนั้น คนชุดดำ ข้ากลัวเขา"ปาไช่นิ่วหน้า

"กลัวสิ่งใด เขาเป็นผู้ช่วยเจ้าขึ้นมาจากน้ำ สมควรขอบคุณเขาสิถึงจะถูก"ปาไช่ทำสีหน้างงงัน ค่อยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้นนั่ง

"ข้าบอกไม่ถูก เจ้าจับไอสังหารจากเขาไม่ได้หรือ"

"ไม่นี่ ข้าเห็นเขาปกติ แต่ถ้าให้ถามข้าบอกไม่ได้หรอกนะว่าพวกเขาหน้าตาเป็นเช่นไร แต่นั่นช่างเถอะ พวกเราคงไม่โชคดีเจอเขาอีกครั้งหรอก ตอนนี้เจ้ายังดีอยู่หรือไม่"ปาไช่ลูบหลังลูบไหล่เพื่อนสำรวจไปทั่วตัวด้วยความเป็นห่วง อย่างน้อยเพื่อนเขาคนนี้ก็เป็นนายน้อยของเขามาก่อน

"ข้าดีขึ้นมากแล้ว"น่าแปลก จู่ๆหัวใจของอี๋ซูกับกระตุกเต้นรัวแรง ดวงหน้าแข็งท่อดวงตาเบิกกว้างค้างแข็ง ปาไช่ตกใจทำอะไรไม่ถูก อี๋ซูที่กำลังจะลุกขึ้นหัวใจคล้ายถูกบีบอัด ภาพในหัวปรากฏภาพของชายชุดดำที่ช่วยเหลือเขาเอาไว้ กำลังใช้สองนิ้วจ่อตรงหน้าผากส่งแสงสีทองเข้ามาในหัวเรื่อยๆ เนื้อตัวร้อนผ่าวลมหายใจไม่ติดขัดเช่นก่อน ดวงตาที่เคยมองเห็นชัดบ้างเลือนลางบ้างทว่าบัดนี้แจ่มชัดมากขึ้น ทันใดนั้นเองร่างเขาราวกับถูกกระแสไฟวิ่งผ่านเรือนร่างไปทั่ว

"ซู..อี๋ซู อี๋.."

"เฮือก"ปาไช่ตระหนกแตกตื่นยิ่งนักเมื่อเห็นเพื่อนที่กำลังลุกขึ้นกลับลงไปนอนชักอยู่บนพื้น เขาเข้าไปเขย่าอยู่นานจึงได้สติ ปาไช่ถึงขั้นตาแดงก่ำน้ำตาคลอเบ้าตาใบหน้าซีดเผือกพอๆกับเพื่อนตนเองที่ล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้น

"อะไร"

"ข้าต้องถามเจ้าว่าเกิดอะไรขึ้น มิใช่ให้เจ้าถามย้อนกลับ"

"ข้าไม่รู้"

"อย่าทำให้ข้าตกใจแบบนี้อีกนะอี๋ซู เจ้ารู้สึกดีขึ้นแล้วหรือไม่"ปาไช่เสียงสั่น

"ใช่ ..ข้าดีขึ้นแล้ว"อี๋ซูตอบอย่างเลื่อนลอย ปาไช่นิ่วหน้าด้วยความกังวล สองแขนประคองเพื่อนลุกขึ้นอีกครั้ง เมื่อรออยู่ชั่วครู่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติปาไช่ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เรารีบไปกันเถอะข้าว่าสถานที่นี้ดูแปลกๆ กลัวว่าหากชักช้าจะเกิดเรื่องขึ้นอีก"ปาไช่รีบลากเพื่อนออกจากน้ำตกนั่นทันที คนทั้งคู่เดินเข้าไปยังตัวเมือง สองตาคู่สี่ข้างมองร้านรวงและผู้คนบนถนนด้วยความตื่นตาตื่นใจ เสียงผู้คนตะโกนขายของ แผงรวงร้านต่างมีสินค้าหลากหลาย กลิ่นอาหารโชยส่งกลิ่นยั่วยวนออกมาถึงด้านนอกปะปนกับกลิ่นหอมจากถุงหอมเครื่องประทินโฉมกรุ่นจนฟุ้งไม่แน่ชัดว่ากลิ่นใดมาจากอะไรกันแน่

"ข้าหิว"อี๋ซูลูบท้องตัวเองไปมาแลบลิ้นสีชมพูน่ารักไปรอบริมฝีปาก ปาไช่ตัวสูงใหญ่กว่าจึงดันให้เดินนำเข้าไปร้านอาหารที่เห็นอยู่ตรงหน้า ด้านในร้านมีคนแน่นหนาทุกโต๊ะ

"เถ้าแก่สั่งอาหารหน่อย"ปาไช่ตะโกนเรียกเสียงดังกลบเสียงพูดคุยในร้าน เสี่ยวเอ้อรีบปรี่มารับคำสั่ง แต่สายตากลับดูหมิ่นยิ่งนัก ในใจเกรงกลัวว่าคนสองคนนี้จะมีเงินจ่ายหรือไม่

"จะสั่งอาหารก็ต้องวางเงินก่อน ที่นี่มีกฏเช่นนี้ พวกเจ้าวางเงินเอาไว้ด้วย"น้ำเสียงช่างดูแคลนยิ่งแล้ว อี๋ซูขยับหัวคิ้วนิ่วหน้า ปาไช่เห็นเช่นนั้นจึงกดมือเอาไว้ส่งสายตาว่าห้ามก่อเรื่องออกไป อี๋ซูถึงยอมสงบนิ่ง

"เอาไป ขออาหารอร่อยๆสองสามอย่างข้าวเปล่าสองชาม อ้อ ขอน้ำชาดีๆหน่อยมาด้วยสักป้าน"ปาไช่วางเงินลงบนโต๊ะ เสี่ยวเอ้อเมื่อเห็นว่าคนมีจ่ายก็รีบหยิบเงินแล้วจากไป

"ชิ! โลกมนุษย์ไม่น่าอยู่สักนิด"อี๋ซูบ่นเบาๆ

"ต่อไป เราสองคนต้องเปลี่ยนชื่อแซ่กันแล้ว"ปาไช่เตือน

"ชื่อหรือ? ข้าชื่ออะไรดี"อี๋ซูถาม สองมือเท้ากับคางมองปาไช่อย่างนึกสนุก

"เจ้าชื่อฮุ่ยเหอ ส่วนข้าชื่อม่อเหลียน ดีหรือไม่"ปาไช่เสนอ

"ดีๆข้าชอบชื่อนี้"อี๋ซูหัวเราะปากกว้าง รอจนอาหารมาวางตรงหน้าคนทั้งคู่จึงกินจนเกลี้ยง หลังจากนั้นก็ลุกจากไป แต่แล้วอี๋ซูหรือฮุ่ยเหอก็หยุดนิ่งหน้าร้านคล้ายนึกสิ่งใดได้ ปาไช่เลิกคิ้วถาม

“ข้าคิดว่าข้าลืมอะไรไปแล้วบางอย่าง”อี๋ซูยังนึกไม่ออก

“หือ? ลืมสิ่งใด ข้าว่าพวกเรานำของติดตัวมาครบแล้วทุกอย่างนี่นา”ปาไช่สำรวจทั้งตนเองและอี๋ซูย่ามที่คล้องไหล่ทั้งสองอยู่ครบ ถุงเงินก็ล้วนแต่เต็มไปด้วยทองและมุกก็ครบทั้งสามถุง ดังนั้นคิดเช่นไรก็คิดไม่ออกว่าลืมสิ่งใดไปแล้ว

"เจ้าภพ..เด็กพวกนั้นออกจากร้านแล้วพะย่ะค่ะ"

"อืม ส่งคนตามไป"หลิงไท่หลังจากช่วยคนขึ้นจากน้ำได้ เขาก็มายังร้านอาหารแห่งนี้ด้วยเช่นกัน ด้านบนเป็นสถานที่จำกัดให้เฉพาะผู้เป็นเศรษฐีมีเงิน หรือขุนนาง สถานที่ไม่พลุกพล่านเฉกเช่นชั้นล่าง หากทว่าก็สามารถมองเห็นผู้คนด้านล่างชัดเจนเช่นกัน

"ฝ่าบาท เหตุใดเราต้องให้คนตามเด็กพวกนั้นพะย่ะค่ะ"หลิงไท่วางแก้วน้ำชาลงช้าๆ

"วิหคสวรรค์อยู่ที่เด็กคนนั้น"จางหย่งองครักษ์ขวาประจำตัวเบิกตากว้าง

"ใช่ ข้าเองก็สงสัยเช่นเดียวกับเจ้า จึงให้คนติดตาม น่าแปลกเสียจริง"หลิงไท่คลึงจอกไปมาช้าๆ

"เป็นไปได้หรือไม่ว่าเด็กคนนี้แค่มีกลิ่นอายพะย่ะค่ะ"

"ไม่มีทาง วิหคสวรรค์นั้นเป็นของคู่บุญชายาของข้า ซึ่งตัวข้าเองยังมิอาจรู้ได้ว่าเป็นผู้ใด เพราะวิหคนี้จะเป็นผู้เลือกสรรเองและข้ามิอาจขัดมติสวรรค์ได้ น่าแปลกกว่านี้เพราะกลิ่นอายของวิหคนี้กลับกลายเป็นเด็กหนุ่ม"จางหย่งถึงกับสำลักน้ำลาย ตามรูปการณ์แล้วนกสวรรค์เป็นของคู่บารมีพระชายาเจ้าภพ แต่กลับกลายเป็นเด็กหนุ่มอย่างนี้จะเกิดเรื่องราวใดขึ้นกันแน่ หรือฝ่าบาทของเขาจะต้องครองคู่กับเด็กหนุ่มนั้น เพียงแค่คิดจางหย่งถึงกับขนลุกซู่ สายตาค่อยๆเหลือบแลไปยังใบหน้าเรียบนิ่ง สงบราวกับน้ำเย็นในช่วงเหมันตฤดูแล้วต้องลอบกลืนน้ำลาย เพราะคนที่มิเคยใกล้ชิดย่อมดูไม่ออกว่า เจ้าภพอารมณ์ยามนี้เป็นเช่นไร แต่เขาเป็นผู้ซึ่งติดตามตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์มีหรือจะดูไม่ออก ยิ่งสีหน้านิ่งเมื่อไหร่แสดงว่ายิ่งเจอเรื่องตึงมือให้ขบคิด ความโกรธเกรี้ยวที่ไม่เคยแสดงออกมันมากเสียยิ่งกว่าสิ่งใด เขานึกกังวลถึงเด็กน้อยนั่นเสียแล้ว 'หัวเจ้าคงยากที่จะตั้งอยู่บนบ่าเจ้าแล้วเด็กน้อยเอ๋ย' จางหย่งได้แต่คิดในใจไม่กล้าเปล่งเสียงเอ่ยออกมาเป็นวาจาได้

"ให้กระหม่อมสืบเสาะเรื่องราวดีหรือไม่พะย่ะค่ะ"

"อืมได้  จริงสิ จางหย่ง ข้ามีเรื่องให้เจ้าไปทำเรื่องหนึ่ง ข้าจะรออยู่ที่นี่ รีบไปรีบกลับ"

"พะย่ะค่ะ"หลิงไท่เอ่ยเสียงเบา จางหย่งรีบก้มคำนับแล้วหายตัวเป็นควันสีขาวแล้วจากไป ทิ้งให้ชายผู้หนึ่งยืนครุ่นคิดถึงกลิ่นอายที่ตนเองสัมผัสได้และไม่เข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ ถึงแม้เขาจะเป็นถึงจ้าวภพแต่ก็มีบางเรื่องที่มิอาจล่วงรู้ได้ถึงมติสวรรค์ เขาได้แต่ทอดถอนใจไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หากแต่ภาพใบหน้าของคนที่เขาช่วยชีวิตกลับกระจ่างอยู่ในความคิดไม่รู้ลืม

“หรือเขาคือคู่สวรรค์สร้าง เป็นไปไม่ได้ เขามิใช่อิสตรีแต่เป็นหนุ่มน้อย เหตุใดสวรรค์จึงกลั่นแกล้งข้า หรือเป็นมนตราที่ศัตรูสร้างขึ้นกันแน่”หลิงไท่จมจ่มอยู่กับความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัว และไม่สามารถสลัดใบหน้าแจ่มกระจ่างนั้นให้หายไปจากความคิดได้เช่นกัน