ตอนที่ 3 ฝันแรกร้าย

พองานเลี้ยงวันเกิดจบลงด้วยความสนุกสนานและคำอวยพรมากมาย ทุกคนต่างทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน แพรอาสาขับรถมาส่งไหมที่คอนโดมิเนียมด้วยความเป็นห่วง

"ถึงห้องแล้วโทรบอกด้วยนะแก" แพรบอกลาไหมที่หน้าประตูห้องพัก

"จ้า ขอบใจมากนะแพรสำหรับทุกอย่างวันนี้" ไหมยิ้มให้เพื่อนสนิทอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะไขประตูเข้าไปในห้อง

เมื่อเข้ามาในห้อง ไหมรู้สึกถึงความเงียบเหงาจับใจ เธอรีบตรงไปยังห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย หลังจากอาบน้ำเสร็จ ไหมคว้าโทรศัพท์มือถือมาเปิดดู เธอกดเข้าไปในแอปพลิเคชันส่งข้อความ แล้วพิมพ์ข้อความส่งหาภพด้วยความเป็นห่วง

[ภพถึงบ้านหรือยังคะ เป็นอะไรมากหรือเปล่า บอกไหมหน่อยนะ]

เธอรอแล้วรอเล่า แต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากภพเลย แม้แต่สัญญาณว่าเขาอ่านข้อความของเธอก็ไม่มี ความกังวลในใจของไหมเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง เธอขมวดคิ้วด้วยความไม่สบายใจ หรือว่าภพจะเจอเรื่องร้ายแรงอะไรกันนะ พ่อแม่ของเขาไม่สบายหรือเปล่า ทำไมถึงรีบร้อนกลับไปแบบนั้น

ไหมพลิกตัวไปมาบนเตียงด้วยความกระวนกระวาย ความคิดต่างๆ นานาตีกันอยู่ในหัว เธอพยายามโทรหาภพหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีใครรับสาย ความเงียบงันที่ปลายสายยิ่งทำให้ใจของเธอเต้นระรัวด้วยความกังวล

สุดท้าย ความเหนื่อยล้าจากการฉลองวันเกิดและความคิดมากก็เริ่มครอบงำ ไหมค่อยๆ ปรือตาลงด้วยความอ่อนเพลีย ปล่อยให้ความกังวลและความสงสัยค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับสติสัมปชัญญะ จนกระทั่งเธอผล็อยหลับไปในที่สุด โดยที่ในใจยังคงภาวนาให้ภพปลอดภัยและติดต่อกลับมาในเช้าวันรุ่งขึ้น...

ในห้วงนิทราอันแสนเปราะบาง ไหมกลับถูกรุกรานด้วยฝันร้ายที่แสนจะสมจริงและน่าสะพรึงกลัว เหงื่อเม็ดเย็นผุดพรายทั่วใบหน้าสวยซีดราวกระดาษ เธอขมวดคิ้วแน่นด้วยความทรมานในความฝัน

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าช่างน่าหวาดหวั่น เป็นร่างของผู้หญิงท้องแก่ใกล้คลอด เนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีเข้ม กลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงจนไหมแทบอาเจียน ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำจ้องมองมาที่เธออย่างอาฆาตมาดร้าย

"มึงมันหน้าด้าน! แย่งผัวชาวบ้าน!" เสียงแหบพร่าดังเสียดแทงแก้วหู ราวกับมีใครมากระซิบข้างหูด้วยความเคียดแค้น

ผีร้ายตนนั้นชี้หน้าด่าทอไหมด้วยความเกลียดชัง "กูขอให้ชีวิตมึงมีแต่ความฉิบหาย! ต่อจากนี้ขอให้มึงเจอแต่ความวิบัติ!"

สิ้นเสียงสาปแช่ง ร่างกายที่อุ้ยอ้ายของผีสาวท้องแก่ก็พุ่งเข้าใส่ไหมอย่างรวดเร็ว มันกระโดดขึ้นคร่อมร่างของเธอ แล้วบีบคออย่างแรง มือเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งกดทับลงบนลำคอระหง จนไหมหายใจไม่ออก ความรู้สึกเจ็บปวดและทรมานนั้นช่างสมจริงเสียจนน่าตกใจ

ไหมน้ำหูน้ำตาไหลพราก เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดกำลัง แขนขาอ่อนแรงราวกับไม่มีเรี่ยวแรงใดๆ หลงเหลืออยู่ในร่างกาย เธอพยายามเปล่งเสียงสวดมนต์ที่เคยท่องจำได้ขึ้นมา แต่กลับพบว่าริมฝีปากหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา

"ปล่อยนะ! ปล่อยฉัน!" ไหมพยายามตะโกน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับแผ่วเบาราวกระซิบ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนี้

ในขณะที่ความหวังเริ่มริบหรี่และสติสัมปชัญญะกำลังจะดับวูบลง ทันใดนั้นเองก็ปรากฏแสงสว่างสีขาวโพลนวาบขึ้น แสงนั้นเจิดจ้าจนไหมต้องหรี่ตา ในท่ามกลางแสงสว่างนั้นเอง เธอเห็นภาพรางๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่แววตากลับเย็นชาจนน่าใจหาย ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะมลายหายไปในพริบตา พร้อมๆ กับที่ไหมสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจของเธอไว้แน่น...

"ฝันร้ายหรอกหรือเนี่ย... ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนี้" ไหมพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา เธอเอื้อมมือไปสัมผัสที่ลำคออย่างหวาดระแวง ความรู้สึกเจ็บแปลบยังคงหลงเหลืออยู่ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ เธอรีบลุกจากเตียงตรงไปยังกระจกเงาบานใหญ่ในห้องน้ำ

เมื่อส่องดู ไหมก็ต้องตกใจเมื่อพบรอยแดงเป็นแถบยาวปรากฏอยู่บนลำคอขาวผ่อง ราวกับถูกบีบรัดอย่างแรง "นี่มัน..." เธออุทานด้วยความตกตะลึง ก่อนจะพยายามปลอบใจตัวเอง "คงเป็นรอยที่เกิดจากการที่เรานอนท่าไม่ดีแล้วกดทับเอามั้ง... ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ" เธอพยายามหาเหตุผลมาหักล้างความรู้สึกหวาดหวั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

ถึงกระนั้น ภาพความฝันอันน่ากลัวก็ยังคงติดตาตรึงใจ โดยเฉพาะใบหน้าของผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร แต่กลับมีแววตาที่เย็นชาจนน่าประหลาด แม้จะเป็นเพียงภาพในความฝัน แต่ใบหน้าคมคายนั้นกลับชัดเจนอยู่ในความทรงจำของเธออย่างไม่น่าเชื่อ ความรู้สึกขอบคุณอย่างประหลาดก็เกิดขึ้นในใจอย่างฉับพลัน ราวกับว่าเขาได้ช่วยชีวิตเธอไว้จริงๆ

ไหมยกมือไหว้ท่วมศีรษะให้กับเงาของตัวเองในกระจกอย่างไม่รู้ตัว "ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่มาช่วย" เธอพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แม้จะรู้ว่าเป็นการกระทำที่ไร้สาระ แต่ความรู้สึกขอบคุณนั้นมันแรงกล้าจนเธออดไม่ได้ที่จะแสดงออกมา หวังว่าความรู้สึกดีๆ นี้จะส่งไปถึงผู้ชายคนนั้น... ผู้ชายปริศนาที่ปรากฏตัวในฝันร้ายของเธอ...

ไหมพยายามข่มตาหลับต่ออีกครั้งด้วยความอ่อนเพลีย แต่ภาพฝันร้ายและใบหน้าของผู้ชายเย็นชากลับยังคงวนเวียนอยู่ในความคิด เธอพลิกตัวไปมาบนเตียงอยู่นานกว่าจะหลับลงได้อีกครั้ง กระทั่งแสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาปลุกเธอให้ตื่นขึ้น

สิ่งแรกที่ไหมทำเมื่อลืมตาคือการคว้าโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงมาเช็คดู เธอเลื่อนหน้าจอไปมาด้วยใจที่เต้นระทึก ก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นข้อความใหม่จากภพ

[ที่รักครับ เมื่อคืนผมคุยกับพ่อแม่เรื่องของเราแล้ว ท่านดีใจมากเลยครับ บอกว่าเดี๋ยวจะดูฤกษ์งามยามดีสำหรับการแต่งงาน และจะจัดการเรื่องค่าสินสอดให้ดีที่สุด ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรเลยนะครับ รักคุณนะ]

ไหมอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยรอยยิ้มกว้าง ความกังวลในใจเมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้ง ความสุขเอ่อล้นจนแทบล้นออกมาจากอก พ่อแม่ของภพยินดีกับเธอ! พวกท่านต้อนรับเธออย่างอบอุ่น! ความฝันที่จะได้ใช้ชีวิตคู่กับคนที่เธอรักกำลังจะเป็นจริงแล้ว

เธอรีบลุกจากเตียงด้วยความกระปรี้กระเปร่า ความเหนื่อยล้าเมื่อคืนราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ไหมตรงไปยังห้องน้ำด้วยหัวใจที่เบิกบาน อาบน้ำแต่งตัวด้วยความรวดเร็ว วันนี้เธอรู้สึกสดใสเป็นพิเศษ เธอเลือกชุดกระโปรงสีหวานที่เธอชอบเป็นพิเศษ พร้อมกับแต่งหน้าบางๆ ให้ใบหน้าดูสดใสยิ่งขึ้น

ขณะที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก รอยแดงที่ลำคอเมื่อคืนก็ยังคงปรากฏให้เห็นอยู่จางๆ ไหมแตะเบาๆ ที่รอยนั้นด้วยความสงสัย แต่ก็พยายามไม่คิดมาก เธอเชื่อมั่นในสิ่งที่ภพบอก และความสุขที่ได้รับในเช้านี้ก็มากพอที่จะกลบเกลื่อนความกังวลเล็กๆ น้อยๆ ในใจไปจนหมดสิ้น วันนี้จะเป็นอีกวันที่ดีของเธอ... ไหมคิดอย่างมีความหวัง ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้องพักไปทำงานด้วยรอยยิ้มสดใส

#มนต์ดำร่ายรักเสน่หา

......

ว่ากันว่าเมื่อเราหลับมันจะฝันถึงเหตุการณ์บางอย่าง ..แต่คุณรู้หรือไหมความฝันนั้นมันคือความจริง...วิญญาณที่สิ่งอยู่ในร่างกายหยาบนี้ถึงเวลาก็ต้องทิ้งไป

สวัสดีค่ะคุณริ๊ด มาอ่านกันเยอะๆ นะคะฝากกดใจ กดเข้าชั้น และคอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ด้วยนร้าา🥰🥰รักๆๆ

ขอบคุณ