6 หากต้องเลือก

เหวี่ยงร่างเดือนแรมเข้าไปในพุ่มไม้ ที่มีต้นกล้วยขึ้นเป็นกลุ่มใหญ่ เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงเพื่อไม่ให้เธอดิ้นหนี มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งใช้อุดปาก เดือนแรมไม่สามารถร้องไห้ใครได้ยินได้

"อื้อ อ้าย"

"หยุดดิ้น แล้วก็หยุดแหกปากของเจ้าได้แล้ว" เขากดเสียงต่ำให้ดูน่ากลัว ก้มหน้าลงซุกไซร้ซอกคอขาว กลิ่นกายหอมต่างจากขี้ข้าทั่วไป ผิวเนื้อเนียนนุ่มไม่หยาบกระด้างอย่างที่ควรจะเป็น เขาชอบและปรารถนาเหลือเกิน ดึงรั้งผ้าถุงกระโจมอกของเธอให้เลื่อนลง ตกไปอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ

"ผอมไปนะ" เธอผอมแห้งจนเห็นซี่โครง มันดูไม่มีน้ำมีนวลเอาเสียเลย เขาชอบอวบอึ๋มจับแล้วเต็มไม้เต็มมือ ทรวงอกเธอก็น้อยนิดเหมือนเพิ่งแตกเนื้อสาว

หมื่นพรรธน์ยศแม้นจะไม่ชอบใจเท่าไรนัก แต่เจ้าตัวก็ก้มลงไปครอบงับปลายถันเม็ดเล็ก ดูดกินปานว่ามันมีรสชาติ ลิ้นร้อนสะกิดรัวเร็วที่ปลายยอดให้คนใต้ร่างสะท้าน เสียงสะอื้นที่ได้ยินค่อย ๆ เบาลง กิริยาที่ขัดขืนดิ้นหนีในคราแรกก็สงบลง  แต่สายตาอาฆาตที่จ้องมองไม่ลดละ ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตา

"เป็นของข้า แล้ววันพรุ่งข้าจะขอซื้อเอ็งไปเป็นทาสที่เรือนข้า" หมื่นพรรธน์ยศเลื่อนตัวขึ้นมาจ้องใบหน้านวลที่เปื้อนคราบน้ำตาและขี้ดิน เขาใช้นิ้วเช็ดเขี่ยออกให้อย่างเบามือ

แต่เดือนแรมไม่ปรารถนาต่อการกระทำของโจรชั่ว สะบัดหน้าหนีปฏิเสธเขากลาย ๆ 

หึ 

"ไม่ ปล่อยข้าไอ้โจรชั่ว เอ็งใช่ไหมที่เป็นคนลักตัวพี่ของข้า" เดือนแรมโวยวายพร้อมยกมือยกไม้ขึ้นตบตีประทุษร้ายบุคคลที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นโจรชั่วลักพาตัวพี่สาวไป หมื่นพรรธน์ยศงุนงงกับคำพูดของสาวน้อยใต้ร่างแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

"เก็บปากน้อย ๆ ของเอ็งไว้เรียกชื่อข้าดีกว่ากระมัง" หมื่นพรรธน์ยศชังคำพูดและสายตาหยิ่งยโสนั้น บวกกับอาการเมาทำให้เขาหน้ามืดตามัวไม่ฟังเสียงอะไรทั้งสิ้น

มือหนาลูบต้นขาเนียนถกผ้าถุงขึ้นไปกองที่หน้าท้อง เขายิ้มอย่างผู้ชนะ มองดูดอกไม้แรกแย้มอย่างหลงใหลมันสวยงามยิ่งนัก ผิวกายสาวเมื่อโดนแสงไฟสาดส่องยิ่งช่วยขับผิวขาวสะอาดให้ดูผุดผ่องเป็นประกาย 

หมื่นพรรธน์ยศตัดสินใจดีแล้ว ว่าจะขอซื้อขี้ข้าสาวผู้นี้ไปไว้ที่เรือน เขาอยากเก็บเธอไว้ใกล้ตัว จับขาเรียวแยกออกจากกัน ขยับกายหนาเข้าแทรกกลางระหว่างขาทั้งสองข้าง เธอกระถดกายหนี เขาหรือจะยอมให้หนีคืนนี้เขาต้องได้เธอ

"ไม่นะ อย่านะท่าน ข้าขอร้อง ได้โปรดเถิดหนา ปล่อยข้าเถิดหนา" เธอไหว้ขอความเมตตาจากโจรชั่วเป็นครั้งที่สอง แต่เปล่าประโยชน์ ไอ้โจรชั่วปัดมือเธอทิ้ง

"เรามาสนุกกันเถิด ข้ารู้เอ็งชอบ"

"ไม่ ข้าไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรทั้งนั้น ไม่ อย่าเอาเข้ามานะไอ้โจรชั่ว" เธอเริ่มโวยวายอีกครั้ง เธอทั้งจิก ข่วนตามร่างกายกำยำของเขา

"หยุด หากแหกปากเสียงดังอีกละก็ ข้าจะฆ่าทิ้งเสีย" 

ฮึก ฮะ ฮื้อ 

เดือนแรมสะอื้นไห้หนัก เมื่อได้ยินว่าจะถูกฆ่าหากส่งเสียงดังเธอจะโดนโจรชั่วย่ำยีแน่แล้วหรือ คิดอยากเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้สามีในอนาคต บัดนี้คงสายไปเสียแล้ว

หมื่นพรรธน์ยศจับท่อนเนื้อเอ็นอุ่นส่วนหัวขยี้รู ขยับเข้าเพียงนิดแต่รู้สึกว่าช่องทางนั้นคับแคบแน่นตึง ขยับเข้าไปอ่างยากลำบาก หรือจะเป็นเพราะเธอไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา ร่องสวาทของเธอจึงแห้ง หมื่นพรรธน์ยศจึงใช้น้ำลายตนเองเข้าช่วย

"ไม่ อย่าทำข้า ไอ้คนชั่ว ไอ้คนใจร้าย" เดือนแรมยังอยากรักษาชีวิตไว้ตอบแทนคุณบิดามารดา จึงได้แค่ก่นด่าไอ้โจรชั่วเบา ๆ

"โอ๊ย! ข้าเจ็บ เอาออกไปประเดี๋ยวนี้" เธอไม่สามารถที่จะทนต่อความเจ็บปวดนี้ได้ ยกสองตีนถีบอกด้วยแรงที่มีอันน้อยนิด

ร่างหนากำยำเจอแรงถีบไม่ทันรู้ตัวถึงกับเซหงายหลัง แต่ก็ใช้ความแข็งแรงของร่างกายที่ฝึกฝนด้านทหารมาหลายปีดึงตัวเองกลับมาได้อย่างมั่นคง หมื่นพรรธน์ยศรู้ได้ในทันทีว่าเยื่อพรหมจรรย์หรือที่เขาเรียกเส้นสองสลึงขาดผึงออกจากกันอย่างรวดเร็วทันทีทันใด เขาคือคนแรก ใช่ว่าจะไม่เคยเจอบ่าวไพร่ที่ที่ยังสดซิงขึ้นเตียงด้วย แต่เขากลับรู้สึกดีไม่น้อย

เดือนแรมยังคงดิ้นหนีกระเสือกกระสนเอาร่างกายอันโรยรินออก

จากความเจ็บปวดที่เผชิญอยู่ เขาจับยึดสะโพกบางแน่นถึงดิ้นให้ตายก็ไม่มีทางหลุด เขาไม่ห้ามปล่อยให้เธอดิ้นจนกว่าจะเหนื่อยและหยุดไปเอง หมื่นพรรธน์ยศใช้เวลาปรับร่างกายให้เข้ากับเธอชั่วครู่ก่อนจะขยับท่อนเนื้อเข้าไปในช่องแคบนั้นอีกครั้ง อาศัยจังหวะที่เธอไม่รู้ตัวแทงพรวดเข้าในคราเดียว

"ม่าย!!! อื้อ" หมื่นพรรธน์ยศใช้มือหยาบกร้านปิดปากของคนใต้ร่างไว้ก่อนที่ใครผ่านมาจะได้ยินเข้า แช่ค้างในร่องรักอยู่นานจนเห็นว่าเธอสงบ เขาช้อนตามองใบหน้านวลที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจนเพราะอยู่ในที่มืดแต่ก็รับรู้ได้ ฝุ่นดิน เศษใบไม้แห้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงรุงรังดูไม่เป็นทรง ถึงแม้จะสงสารเวทนาเท่าใดก็ไม่สามารถหยุดได้ จำต้องเดินหน้าต่อ

"ทนหน่อยนะ อีกนิดทูนหัวของข้า" เขาซอยท่อนเนื้อร้อนเข้าออก เร่งจังหวะให้เร็วขึ้น สาวหน้านวลของเขาจะได้ไม่เจ็บนาน เธอเจ็บเขารู้ ใบหน้านวลแสดงสีหน้าถึงความเจ็บปวด