บทที่ 8

บทที่ 8

แต่เธอก็พูดไม่ได้และไม่รู้จะทำอย่างไรนอกจากทำตามที่บิดาต้องการนั่นคือ โอนเงินให้พี่ชายของเธอทุกๆ เดือนตามที่เขาต้องการในระยะเกือบสองปีที่ผ่านมา จนสองสามเดือนก่อนหน้านี้ที่เธอไม่ได้โอนเงินให้มิ่งเมืองเพราะเงินเก็บของบิดานั้นมันแทบไม่เหลือติดบัญชีเพราะต้องใช้ในการรักษาพยาบาลด้วย

 “แล้วเงินเก็บพ่อล่ะ มนไปถอนออกมาสิ...” มิ่งเมืองยังคงหาวิธีที่จะให้น้องสาวหาเงินมาให้ตนเองด้วยท่าทางร้อนรนจนมนตราเริ่มสงสัยพฤติกรรมของพี่ชาย...

 “พี่เมืองกำลังหนีอะไรคะ ทำไมต้องทำท่ารีบร้อนขนาดนั้นด้วย ไม่เจอกันเป็นปีๆ จะมาขอแค่เงินใช้นี่มันไม่น่าจะใช่ บอกมนมาตรงๆ ดีกว่า...”

“แกไม่ใช่แม่ฉันนะยายมน... ฉันแค่มาขอเงินใช้ก็เท่านั้นแกจะถามเรื่องอื่นทำไมให้วุ่นวาย ไม่เอาก็ได้วะ มาขอความช่วยเหลือแค่นี้ก็ทำเป็นท่าโน้นท่านี้”

มิ่งเมืองโวยวายหงุดหงิดใส่ มนตราพิจารณาพี่ชายอย่างจับสังเกต... มิ่งเมืองดูคล้ำลงร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดูซูบลงไปเยอะจนใบหน้าที่เคยคมคายเข้าขั้นหล่อเหลาในแบบชายไทยนั้นตอบลงดวงตาก็ลึกโหล ผมเผ้ายาวไม่มีรูปทรงไร้ซึ่งสง่าราศี ซึ่งหากเทียบกับเมื่อก่อนที่พี่ชายของเธอทำงานที่บริษัทเดิมมิ่งเมืองดูดีและหล่อเหลาจนเพื่อนๆ ยังมาขอให้เธอติดต่อพี่ชายให้หลายคนอยู่ แต่ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าหากเพื่อนๆ ของเธอเหล่านั้นมาเจอมิ่งเมืองในขณะนี้ จะยังมีใครอยากจะได้เขาเป็นแฟนหรือคู่รักอยู่หรือไม่...

“พี่เมืองคะ มนไม่ได้หมายความว่าจะไม่ให้นะคะเพียงแต่ตอนนี้มนไม่มีจริงๆ พี่เมืองต้องรอ...”

“มีอะไรกันหรือจ๊ะหนูมน...” ก่อนที่สองพี่น้องจะได้คุยกันต่อเสียงของ เสี่ยวิบูล เสี่ยใหญ่วัยสี่สิบปลายที่มักมาที่ร้านและเทียวไล้เทียวขื่อมนตรามาได้สักระยะก็เดินมาถามด้วยแววตาที่ไม่น่าไว้วางใจเท่าที่ควร

“ไม่มีอะไรค่ะเสี่ย พอดีว่ามนคุยกับพี่ชายอยู่ ยังไงมนขอตัวก่อนนะคะ เราไปคุยกันที่บ้านดีกว่าพี่เมือง”

พูดจบมนตราก็ดึงแขนพี่ชายให้เดินตามไป มิ่งเมืองเดินตามน้องสาวแต่สายตาของเขาก็ยังมองมาที่เสี่ยวิบูลอย่างพอมีความหวังขึ้นมาบ้าง ชายหนุ่มลอบยิ้มร้ายกาจกับตนเอง... แต่มิ่งเมืองกับมนตราไม่รู้เลยว่าพวกตนนั้นก็ถูกจับจ้องมองมาจากใครบางคนอยู่เช่นกัน...

“เส้นผมบังภูเขาจริงๆ ฉันไม่นึกเลยว่ามันจะอยู่แค่ใต้จมูกฉันนี่เอง มันเก่งพอตัวที่หลบหน้าพวกนายได้เป็นปีๆ” อัครวัฒน์กล่าวเสียงเครียด ทำให้บรรดาบอดีการ์ดของเขาก้มหน้านิ่งยอมรับโดยดีกับสิ่งที่เจ้านายหนุ่มกล่าว...

“พวกเราขอโทษครับ...”

“ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความผิดของพวกนายเสียทีเดียว นับว่ามันเก่งมากที่หลบหลีกการตามล่าของเราไปได้แต่ตอนนี้เห็นทีมันจะไปไหนไม่รอด เอาเป็นว่าพวกนายไปพักเถอะ อ้อ... อย่าลืม เฝ้ามันไว้อย่าให้คลาดสายตา รวมไปถึงทุกคนที่เกี่ยวข้องกับมัน... พรุ่งนี้เตรียมตัวสะสางทุกอย่างให้จบสิ้น...”

“ขอบคุณครับคุณโดม...”

แดนนี่กับดาเนียลก็เดินออกไปจากห้องทำงานกว้างของเจ้านายหนุ่ม เมื่ออยู่เพียงลำพังดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เคยอ่อนหวานพรายด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์ก็ผุดพรายด้วยรอยยิ้มหยันร้ายกาจราวจะหยันเหยียดคนทั้งโลก...

“ถึงเวลาของแกแล้วไอ้มิ่งเมือง แกจะต้องเจ็บยิ่งกว่าที่ไอ้เนวินมันเจ็บและปวดร้าวกว่าที่ฉันเคยพบเจอมา... ฉันสาบาน...”

เย็นวันนั้นมิ่งเมืองเดินออกมาจากร้านอาหารกึ่งร้านคาราโอเกะที่มีบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่สวยสดงดงามเป็นพนักงานเสิร์ฟซึ่งต่างก็นุ่งน้อยห่มน้อยเป็นจุดขายด้วยความกระปรี้กระเปร่าและสมหวังดังหมายเพราะทุกอย่างมันช่างลงตัวยิ่งนักโดยที่เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลย...

“แหม.. บทจะง่ายมันก็ง่าย แถมยังได้เงินมากกว่าที่ต้องการเสียอีก ฮ่าๆ” มิ่งเมืองหัวเราะชอบใจตบกระเป๋าเสื้อเชิ้ตซึ่งมีเงินจำนวนสองหมื่นบาทที่ได้จากเสี่ยวิบูลเป็นการตอบแทนน้ำใจที่เขาจะนำพาน้องสาวคนสวยมาดินเนอร์กับเสี่ยวิบูลในคืนนี้

ในความคิดของผู้เป็นพี่นั้นก็เพียงแต่หวังว่าน้องสาวจะได้คนมีเงินหนาๆ ไว้เลี้ยงดูและเขาเองก็จะได้สุขสบายไปด้วยหากเสี่ยวิบูลเลี้ยงดูมนตราในฐานะอนุภรรยา มนตราเองก็จะได้สบายอีกทั้งยังจะมีเงินไปรักษาพ่อที่นอนป่วยอยู่ที่โรงพยาบาลอีกด้วย งานนี้เขาคิดคำนวณแล้วว่ามีแต่ได้กับได้หากมนตราไม่นำพาเสี่ยวิบูลก็ไม่เป็นไรก็ต่างคนต่างไปเพราะเสี่ยวิบูลก็สัญญากับเขาแล้วว่าหากมนตราไม่เต็มใจเสี่ยวิบูลก็จะไม่บังคับฝืนใจเธอ...   

แต่แล้วมิ่งเมืองก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อยู่ๆ ก็มีชายฉกรรจ์สามคนเดินมาขวางเขาไว้ขณะที่จะเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ ซึ่งเขาเปิดห้องพักเอาไว้ ใบหน้าถมึงทึงของชายทั้งสามทำให้เขาแทบเข่าอ่อน... ชายหนุ่มหันหลังจะวิ่งหนีแต่สุดท้ายทำได้เพียงคิดเพราะสติและเรี่ยวแรงของเขาได้ดับวูบลงพร้อมๆ กัน...