บทที่ 1 เด็กใหม่ 3

ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน ฉันจะกลับบ้านไปนอนพักเอาแรงแล้วค่อยไปเข้าทำงานที่ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้านช่วงสามทุ่มถึงหกโมงเช้า แต่ส่วนใหญ่ก็งานลากยาวไปถึงแปดโมงทุกที งานหนัก ค่าแรงน้อย แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก

“แก้ว เมื่อไหร่ถึงจะมีแฟน อายุป่านนี้แล้วยังหาไม่ได้อีกเหรอ”

ฉันมักจะถูกถามเช่นนี้เสมอ และคนถามก็จะหัวเราะต่อท้าย ดูจะพอใจที่ได้ข่ม ฉันพยายามไม่สนใจเพราะไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจ ด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ได้สุขสบาย ต้องหาเช้ากินค่ำเหมือนคนอื่นๆ ในละแวกบ้านเดียวกัน ชีวิตวัยรุ่นของฉันโสดสนิท แห้งสะเด็ดน้ำ คิดแต่หาเงินอย่างเดียวก็เหนื่อยแล้ว

“ฉันเพิ่งจะอายุสิบแปด จะรีบมีแฟนไปทำไม”

“ไม่ลองหาเสี่ยเลี้ยงดูล่ะ ยัยลูกปลาที่อยู่กะบ่ายอ่ะ ตอนนี้สบายไปแล้ว มีเสี่ยส่งเรียน นอนคอนโด มีเงินให้ใช้สบายๆ ผูกปิ่นโตกันอาทิตย์ละสามวัน”

“หมายความว่าไงผูกปิ่นโต”

“ก็หมายถึงเสี่ยเขาจะมาปี้แกอาทิตย์ละสามครั้งไง สบายมั้ยล่ะ ลองดูก็ไม่เสียหายนี่”

“ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่อยากขายตัว”

“ไม่ใช่ขายตัว แต่เขาเรียกว่าแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ทำกันทั้งนั้น แค่จะบอกหรือไม่บอกกันเท่านั้นแหละ” พวกเพื่อนร่วมงานที่เป็นสาวๆ พากันหัวเราะคิกคัก ร้านสะดวกซื้อสาขาเล็กๆ หน้าชุมชนเก่าๆ แบบนี้เสี่ยรวยๆ ที่ไหนจะโผล่มา ฉันไม่ได้สนใจร่วมวงเม้าท์ด้วยก็เลยแยกออกไปทำงานนับสต็อกและถูพื้นทำความสะอาด อยู่เวรกะดึกก็ดีไปอีกแบบ เพียงแต่ต้องทนง่วงและเจอพวกขี้เหล้ามาวอแวบ่อยหน่อย

และตอนช่วงตีสอง มีฉันดูหน้าร้านอยู่คนเดียว ไม่มีลูกค้าเลยสักคน นานๆ ทีถึงจะมีพวกคนงานไซด์ก่อสร้างทางรถไฟฟ้าเข้ามาซื้อของกิน

“มีนายทุนอยากจะกว้านซื้อที่ชุมชนนี้ทำโรงแรม แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของ”

วิศวกรหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาบาดใจคนหนึ่งเอ่ยขึ้นตอนที่เข้ามาในร้านสะดวกซื้อ รูปร่างของเขาสูงใหญ่ ดูบึกบึนกว่าชายใดที่ฉันรู้จัก กล้ามเป็นมัดๆ แถมเจาะหูและมีรอยสักที่ต้นคอ ดูจากเครื่องแบบชุดเซฟตี้แล้วเขาน่าจะเป็นระดับหัวหน้า ฉันกำลังถูพื้นก็เลยเงี่ยหูแอบฟัง

“ที่ผืนงามขนาดนี้ หาตัวเจ้าของไม่เจอได้ยังไง”

“เขาว่าเป็นที่ดินมรดกตกทอดมาตั้งแต่ปี 2460 ก็เลยต้องค่อยๆ สืบว่าตอนนี้ใครเป็นเจ้าของที่ ตายไปแล้วหรือว่ามีทายาทหลงอยู่ที่ไหน”

“ราคาประเมินตอนนี้เท่าไรครับคุณภูผา”

“ที่สวยติดถนนใหญ่ มีรถไฟฟ้าผ่าน แถมติดแม่น้ำ ขนาดเกือบร้อยไร่แบบนี้ อย่างต่ำก็ประมาณสามพันล้าน”

เขาพูดไปเรื่อยๆ ขณะเปิดขวดน้ำเกลือแร่ดื่มรวดเดียวครึ่งขวด ก่อนจะสังเกตเห็นฉันป้วนเปี้ยนแอบฟังอยู่ เราเผลอสบตากันโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาคมกร้าวซึ่งมีประกายไฟอยู่ในนั้น ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะมีใครที่มีดวงตาฉายความร้อนแรงได้ถึงเพียงนี้ เขาเป็นผู้ชายที่สามารถตรึงลมหายใจผู้หญิงทุกคนได้ง่ายดาย ฉันรีบหันหลังให้ ส่วนเขาก็จ้องมองฉันแล้วแสยะยิ้มร้ายออกมา

“แอบฟังคนอื่นพูดนิสัยไม่ดีเลยนะจ๊ะไอ้ตุ๊ด”

“ลองพูดอีกคำสิ ฉันเป็นผู้หญิง...” คำพูดกับกำปั้นหยุดอยู่แค่นั้นเพราะฉันไม่อยากมีเรื่องให้เสียประวัติ

“อ้าว โทษที นึกว่าตุ๊ด ที่แท้ก็ทอม”

“ไอ้ปากมอม เมื่อเช้าแม่นายลืมงัดหมาออกรึไง ถ้าอยากต่อยกับฉันมากนัก แน่จริงก็มาเจอกันตรงนี้”

“ดุซะด้วย ท้าทายเก่งแบบนี้ต้องโดนสักดอกถึงจะเงียบ”