บทที่ 1 เด็กใหม่ 2

ปีนี้ฉันเพิ่งอายุครบสิบแปดปี และเพื่อที่จะได้เรียนต่อให้จบมัธยมหก ฉันจึงไปสมัครงานร้านสะดวกซื้อ ทำงานพาร์ทไทม์หาเงินค่าข้าวไปวันๆ

        “ดูแกก็สูงยาวเข่าดี ผิวขาวออร่านางพญาออก ถ้าบอกว่าเป็นคุณหนูปลอมตัวมาเรียนนี่ฉันเชื่อเลยนะเนี่ย”

        “นั่นดิ สวยปากแดง ขนตางี้งอนเช้ง พวกดี้แย่งจีบกันให้ยุ่ง” เพื่อนที่ชื่อจาจาควักหวีออกมาหวีผมรองทรงของฉันให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ยิ่งขับเน้นให้ลักยิ้มที่แก้มดูมีเสน่ห์น่าค้นหา แต่ฉันก็ไม่ใคร่จะสนใจ กลับปัดผมเผ้าตามแต่อารมณ์ ผู้หญิงบางคนถึงขนาดอิจฉาผิวขาวอมชมพูระเรื่อของฉันด้วยซ้ำ

        “ฉันก็อยากเป็นคุณหนูนะ ตะล่อมถามพ่อหลายรอบแล้วว่าให้เฉลยมาสักทีเถอะ ว่าฉันเป็นทายาทเศรษฐีพันล้านแต่โดนแกล้งเลี้ยงมาจนๆ เพื่อทดสอบจิตใจใช่เปล่า แต่สรุปว่าจนจริง”

“เออจริง ถ้ารวยคงไม่มาโรงเรียนนี้หรอก”

“โรงเรียนนี้ก็ไม่แย่เท่าไหร่หรอก ดีตรงที่เขายอมให้พ่อฉันติดเงินค่าเทอมไว้ก่อนได้ ไม่งั้นฉันคงไม่ได้เข้ามาเรียนกลางเทอม”

“โถ ไอ้แก้ว” เพื่อนใหม่ของฉันสะอื้นสงสาร แค่ฉันชินแล้ว ฉันกวาดตามองและสังเกตความเป็นไปรอบตัวเงียบๆ โรงเรียนเอกชนแห่งนี้สร้างมานานหลายสิบปีแล้ว สภาพห้องเรียนจึงเสื่อมโทรมไปตามเวลา ผนังปูนกะเทาะร่อน ท่อน้ำรั่วซึมข้างใต้พื้นเป็นจุดๆ โต๊ะเก้าอี้ที่ว่าใหม่ที่สุดก็คือของที่จัดซื้อเมื่อสิบปีที่แล้ว ส่วนพัดลมเพดานแต่ละห้องมีสี่ตัว เปิดติดจริงๆก็แค่สองตัว ฉันยักไหล่ไม่ยี่หระอะไรเพราะแย่กว่านี้ก็อยู่มาได้

ตอนนี้ทุกคนกำลังเห่อโครงการรถไฟฟ้าที่ตัดผ่านหน้าโรงเรียน แต่ละคนก้มหน้าก้มตาแชทมือถือ กดแท็บเล๊ตจนไม่สนใจเรียน ส่วนฉันเองก็สัปหงกอยู่หลังห้อง ตอนนี้เป็นช่วงใกล้สอบวัดคะแนนทั่วประเทศแล้ว ครูเลยปล่อยให้อ่านหนังสือเอง แต่ฉันทำใจไว้แล้วว่าคงไม่ได้เรียนต่อ

“นี่ๆ แก้ว แกได้ยินข่าวลือมั้ย”

“ข่าวอะไรเหรอหวาน”

“เขาลือกันว่าโรงเรียนเรากับชุมชนข้างๆ อ่ะกำลังจะถูกขายแล้ว”

มีข่าวลือกันว่าจะมีห้างสรรพสินค้ายักษ์ใหญ่มาจับจองทำเลงามที่อยู่ไม่ไกลกันนัก ใครที่มีที่ทางแถวนี้ก็พากันดีใจที่จะมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาในพื้นที่ให้เงินในกระเป๋าสะพัดบ้าง บางคนถึงกับติดป้ายขายที่ รอเศรษฐีมาสร้างคอนโดมิเนียมขาย เมื่อแถบนี้ได้รับการพัฒนา โรงเรียนเอกชนเก่าแก่แห่งนี้คงถูกรื้อขายที่แน่นอน

“โทรมขนาดนี้ จะถูกรื้อขายที่ก็ไม่แปลกหรอก”

“แต่มันก็น่าเสียดายอาคารเก่านะ น่าจะอนุรักษ์ไว้”

“อนุรักษ์แต่จะไม่มีกินน่ะสิ ปีหน้าบ้านฉันก็จะย้ายออก มีนายทุนเริ่มกว้านซื้อที่แล้ว แก้ว แล้วแกจะทำไงต่อ”

“พ่อคงพาฉันย้ายบ้านไปที่อื่น แต่บอกตามตรงนะ ฉันชอบที่นี่”

ชุมชนหวังหลีที่ฉันย้ายมาอยู่ก็มีอายุกว่าร้อยปีแล้ว พ่อเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนซอยหวังหลีคึกคักมากเพราะเป็นทางเดินลงสู่ท่าเรือเมล์ มีร้านรวงเกิดขึ้นมากมาย แต่หลังจากการเดินทางด้วยถนนเจริญมากขึ้น การขนส่งสินค้าทางเรือก็ซบเซาลง ร้านค้าเกือบทั้งหมดต้องปิดตัวลง จากนั้นมาชุมชนชาวจีนแห่งนี้ก็ดูเหมือนจะผุพัง รอเวลาตายไปเรื่อยๆ แต่ในสายตาของฉันแล้ว ตึกอาคารเหล่านี้ก็ยังมีสภาพแข็งแรงมาก มีการเสื่อมสภาพเฉพาะผิวด้านนอกบางจุดเท่านั้น และพื้นอาคารเรียนชั้นล่างก็ปูด้วยกระเบื้องโบราณลวดลายสวยงาม อีกทั้งผนังภายในล้วนกรุด้วยไม้สักชั้นดี แผ่นหนาใหญ่ หาไม่ได้อีกแล้วในยุคนี้

ถ้าเห็นพวกวิศวกรโยธาของบริษัทก่อสร้างรถไฟฟ้าเข้ามารังวัดพื้นที่ทีไร ฉันก็มักจะมองตามทุกที พอรู้ว่าพวกเขาไม่ได้มาวัดพื้นที่ในชุมชน ฉันก็ค่อยโล่งใจ