บทที่ 2 แนะนำตัว 1

บทที่ 2 แนะนำตัว

เสียงมอเตอร์ไซด์รุ่นเข้ากรุดังมาตามถนนหน้าโรงเรียนก่อนเวลาเคารพธงชาติไม่นาน ทุกสายตาต่างจับจ้องเจ้าตัวที่กำลังนำรถแอบไว้ข้างตรอก ฉันไม่ต้องกลัวมันหายเนื่องจากสภาพอันทรุดโทรมของเวสป้าคันนี้ แม้แต่โจรก็ยังถีบทิ้ง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่แก้ว เมื่อเช้าทานข้าวกับอะไรคะ?” สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มหลายคนกรูเข้ามาห้อมล้อมตั้งแต่ยังไม่ทันถึงประตูโรงเรียน ทุกคนล้วนมีช่อดอกกุหลาบ ขนมนมเนยในห่อสวยหวานและตุ๊กตาน่ารักมากำนัล ที่สำคัญคือแต่ละคนมีสมุดจดข้อมูลในมือ

           “เอ่อ... คือต้องไปเข้าแถวกันได้แล้วนะ”

           “พี่แก้วขา วันนี้พี่แก้วหล่อจริงๆ โอย หัวใจน้องเจนจะละลาย” เด็กม.1 แก่แดดส่งจูบและขยิบตายั่ว ลมหายใจของฉันจึงติดขัดขึ้นมาหลายรอบเพราะเหวอที่เด็กอ่อยใส่

        “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเป็นผู้หญิง ไม่ใช่ทอม”

        “เมื่อวานมีคนเห็นพี่แก้วทำงานร้านสะดวกซื้อ จริงรึเปล่าคะ”

          “รีบแยกย้ายไปเข้าแถวกันเดี๋ยวนี้ ออดใกล้ดังแล้ว” ฉันทำเสียงดุแต่เหล่าสาวๆ ยังกรี๊ดกร๊าดและไม่ยอมหยุดถ่ายรูป รวมทั้งซักไซ้ข้อมูลนู่นนี่ให้ได้ ฉันจึงจำใจต้องตอบไปว่าตอนเลิกเรียนต้องไปทำงานพิเศษ และเมื่อเช้ากินโอยั๊วะกับปาท่องโก๋รองท้อง ยิ่งเรียกเสียงกรี๊ดจากสาวน้อยในชุดนักเรียนอีกเกรียว

“สวัสดี... ฉันชื่อเมษา อยู่ห้องคิง ได้ข่าวว่าเธอป๊อบไม่น้อยเลยนี่ มาเข้าสังกัดฉันไหมล่ะ ฉันจะให้เธอเดินตามฉัน”

เมษา ดาวโรงเรียนแสนสวยโผล่หน้ามาที่โต๊ะม้าหินหน้าตึกเรียน ทักทายฉันอย่างเป็นมิตร  น้ำเสียงสุภาพเรียบร้อยแต่แฝงความไว้ตัวอยู่ในที เธอแต่งตัวหรูเรียบ ของใช้ทุกชิ้นเป็นแบรนด์เนม

“ไม่ล่ะ ขอบใจ ฉันไม่ชอบเดินตามใคร”

“จนแล้วยังทำเป็นหยิ่ง เธอน่าจะขอบใจฉันด้วยซ้ำนะที่มาคุยด้วยก่อน” เมษาเบะปาก เบื่อแสนเบื่อพวกคนจนตัวเหม็น แถมคุณหนูอย่างเธอต้องตกระกำลำบาก ถูกส่งมาเรียนที่สัปรังเคแห่งนี้จนเป็นประวัติด่างพร้อยในชีวิต

“เฮ้อ ที่นี่แย่สุดๆ เลยว่ามั้ย ฉันถูกส่งมาเรียนที่นี่ชั่วคราว อีกไม่กี่เดือน ก็จะไปทำงานที่โรงเรียนอินเตอร์แล้ว แย่จริงๆ”

“นางบอกแบบนี้มาปีกว่าแล้ว ไม่เห็นนางจะไปโรงรงโรงเรียนอินเตอร์สักที” หวานป้องปากกระซิบบอก

“เตี่ยของเมเม่เป็นเจ้าของที่ติดถนนย่านนี้เกือบครึ่ง ตอนนี้รถไฟฟ้ากำลังก่อสร้าง มีพวกเศรษฐีมาเสนอซื้อที่จากเตี่ย ให้ราคาง้ามงาม อยากรู้ไหมว่าเท่าไหร่”

“ได้เวลาเรียนแล้ว ขอตัวไปก่อนนะ”

ฉันไม่ได้สนใจฟังเลยสักนิด พอเก็บของแล้วก็ลุกออกไปเลย เมษาจึงกระแทกตัวลงนั่งอย่างหัวเสีย

“เชื่อเมเม่สิ ไอ้ทอมนี่ต้องใช้เงินยัดเข้ามาเรียนแน่ๆ คงจะมั่นหน้ามั่นโหนก โธ่เอ้ย ต๊อกต๋อยแล้วยังจะกล้าทำตัวกร่างใส่คนอื่นขนาดนี้ อีจน”

เมษาดูถูกตามหลัง หล่อนเป็นลูกสาวคนรวย เจ้าของบริษัทใหญ่โต แถมมีคู่หมั้นอยู่แล้วซึ่งก็รวยพอๆกัน ชีวิตของเมษาเลิศหรูราวกับนิยาย เธอรวยมีเงินใช้ไม่ขาดมือและมักจะบินไปเมืองนอกบ่อยๆ เป็นชีวิตที่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง

ฉันไม่ใช่คุณหนูลอยฟ้าลอยสวรรค์แบบเมษา แต่เป็นผู้หญิงธรรมดาๆ มีพ่อเป็นราษฎรไทยหาเช้ากินค่ำเต็มขั้น หลังจากเลิกเรียน ฉันก็แวะไปหาพ่อที่ทำงาน พรุ่งนี้วันเสาร์ต้องไปรับจ๊อบเสริม ทำงานควงสองกะจนถึงมืดถึงได้กลับบ้าน วันนี้ฉันเลยลางานเพื่อพักบ้าง

“พ่อ! วันนี้ซ่อมรถเหนื่อยไหม?”

ฉันขี่เวสป้าคันโทรมๆแต่ใช้การได้ดีเข้ามาในอู่ซ่อมรถ เถ้าแก่ส่งยิ้มเอ็นดูให้เพราะถือว่าฉันพอมีฝีมือ ฉันลงจากรถและยกมือไหว้

“สวัสดีค่ะเถ้าแก่”

“ช่วยเถ้าแก่เร่งงานคันนี้ให้หน่อยได้ไหม นัดส่งงานลูกค้าพรุ่งนี้ แต่ยังทำได้ไม่ถึงไหนเลย” เถ้าแก่ไหว้วาน เขตอู่ซ่อมรถมีกลิ่นน้ำมันเครื่องฉุนปะทะจมูกแต่ฉันชินแล้วเพราะพ่อย้ายมาทำงานที่นี่ได้พักใหญ่ งานที่กำลังทำอยู่คือซ่อมรถเอาไว้ให้เถ้าแก่ขายเป็นรถมือสอง แต่ทำตั้งนานก็ยังไม่เสร็จสักที ฝาครอบไฟท้ายยังห้อยต่องแต่งไม่เข้าที่ ไหนจะไส้กรองอากาศกับสายพานต้องรอเปลี่ยนให้เสร็จ เมื่อเห็นพ่อนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ท้ายรถคนเดียว ฉันก็ถอนหายใจพลางหยิบประแจไปทำงานที่พ่อทำค้างไว้