บทนำ 2

Copyright@2018

สงวนลิขสิทธิ์หนังสือเล่มนี้ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ. 2537 ห้ามคัดลอกเนื้อหา ภาพประกอบ รวมทั้งดัดแปลงเป็นแถบบันทึกเสียง ตลับวีดีทัศน์หรือเผยแพร่ด้วยรูปแบบและวิธีการอื่นก่อนได้รับอนุญาต

ก่อนหน้านี้เธอไปอยู่ที่ไหนมาหนอ...

ความทรงจำมันมักจะวูบวาบเข้ามาในสมองตอนหลับ เป็นภาพคลุมเครือสั้นๆ ที่ตัดฉากไปมา มันเกิดขึ้นสั้นๆ แล้ววูบหายไปอย่างรวดเร็วจนเธอไม่สามารถปะติดปะต่อ มันชวนให้สับสนงุนงงจนรำคาญตัวเอง ตอนที่เธอฟื้นสติขึ้นมาใหม่ๆ ก็ร้อนรนไต่ถาม ต้องการจะไขว่คว้าหาคำตอบมากมาย แต่หมอกับพยาบาลก็ตอบอะไรไม่ค่อยได้เท่าไร

‘ฉันเป็นใคร มีใครรู้บ้างไหมคะ’

“เสียใจด้วย ไม่มีเอกสารใดๆ ติดตัวคุณมาเลยครับ”

‘แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ’ เธอพยายามสื่อสารกับทุกคนด้วยการใช้กระดาษกับดินสอ ‘ฉันมาจากที่ไหน มีใครบอกได้บ้างไหมคะ’

        “ผมเองก็ไม่ทราบครับ”

        ‘ไม่มีใครลงประกาศตามหาคนหายเลยหรือคะ หนังสือพิมพ์ โทรทัศน์ ตำรวจ สถานทูต?’

        “ยังไม่มีเลย ทางเราติดต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องทั้งหมดแล้ว เชื่อได้ว่าอีกไม่นานคงจะมีข่าวดี แม้ว่าความสามารถในการพูดจะถูกปิดกั้นไว้ แต่ทักษะด้านภาษาของคุณยังคงดีอยู่ เพราะฉะนั้นแล้วค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่า คุณเพิ่งฟื้นจากอาการโคม่า สิ่งแรกที่ควรคิดก็คือสุขภาพของคุณเองนะครับ”

        หมอปลอบโยนเช่นนั้นเสมอ แต่นับวันเธอกลับรู้สึกว่าตนเองกำลังหลงทาง วกวนหาทางออกไม่เจอ

        “ของชิ้นเดียวที่ติดตัวคุณก็คือแหวนเพชรวงนี้ค่ะ” พยาบาลชี้ไปที่แหวนบนนิ้วนางข้างซ้าย เพชรขนาดสิบกะรัต เจียระไนอย่างงดงามเปล่งประกาย ร่างบางลูบไล้มัน พยายามนึกถึงที่มาที่ไปของมัน แหวนวงนี้เป็นแหวนแต่งงาน... เธอแต่งงานกับใครกันหนอ

“คุณน่าจะอายุไม่เกินยี่สิบค่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่มีข้อมูลว่าคุณเป็นใครมาจากไหน แต่ทางเราก็ได้รับคำสั่งให้รักษาพยาบาลคุณอย่างดีเยี่ยม”

‘คำสั่งจากใครคะ’

พยาบาลคนหนึ่งเล่าให้ฟังคร่าวๆ มาเธอถูกพามาที่นี่ในสภาพหมดสติ บุคคลนิรนามที่พาเธอมาไม่แจ้งรายละเอียดใดๆ แต่ยินดีจ่ายค่ารักษาทุกอย่าง ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่จะมีเสียงซุบซิบว่าเธออาจจะเป็นภรรยาที่ถูกสามีทำร้าย เขาก็เลยต้องแอบซ่อนเธอไว้อะไรเทือกนั้น หรือบางทีเธออาจจะเป็นทายาทกองมรดกแสนร่ำรวย แต่ถูกญาติจอมละโมบปองร้าย หรือเธออาจจะเป็นลูกสาวมหาเศรษฐีที่พ่อแม่ไม่ต้องการ ผู้คนพากันแต่งเติมเรื่องของเธอไปตามจินตนาการ แต่ทว่าก่อนที่ทุกคำนินทาจะลอยเข้าหูเธอ เบื้องบนก็ออกคำสั่งเฉียบขาดให้พนักงานทุกคนเก็บปากเก็บคำ

“ถ้าอยากตกงาน ลองพูดอะไรพล่อยๆ เกี่ยวกับเคสนั้นดูสิ และอย่าได้หวังเลยว่าจะสมัครงานที่ไหนได้อีก”

ผู้อำนวยการสถานพักฟื้นผู้ป่วยกำชับทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทุกคนที่ทำงานที่นี่เซ็นสัญญาเคร่งครัดว่าต้องเก็บความลับของคนไข้พิเศษรายนี้อย่างเข้มงวดสูงสุด

“ซินญอร์เวอร์ซาเลโก้จะไม่ให้อภัยผู้ใดก็ตามที่บังอาจสร้างปัญหา ฉันบอกตามตรงว่าชีวิตหลังเกษียณของฉันแขวนไว้กับเคสนี้ เพราะฉะนั้นอย่าเกิดเรื่องผิดพลาดเด็ดขาด”

หลังจากตื่นนอน ทำแผล กินมื้อเช้า ฝึกทำกายภาพบำบัดเล็กๆ น้อยๆ แล้วกิจวัตรประจำวันทุกเช้าของเธอก็คือเดินเล่น พยาบาลจะเข็นรถวิลแชร์พาเธอไปนั่งเล่นชมบรรยากาศในสวน มีแสงแดดยามเช้าอาบไล้ดอกไม้หลากสี สายลมบริสุทธิ์จากหุบเขาพัดกลิ่นหอมขององุ่นกับลาเวนเดอร์มาด้วย สุขภาพของเธอเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มมีรอยยิ้มให้กับบรรยากาศสดชื่นรอบตัว รอยยิ้มพิมพ์ใจและแววตาสวยเป็นประกายยิ่งขับเน้นความงามหมดจด ใครต่อใครจึงมักจะชอบมองมาที่เธอ บางคนบอกว่าเธองามเหมือนภาพพิมพ์ มองแล้วชื่นสายตาดี

แม้ว่าผู้คนจะชื่นชมเพียงใด แต่เธอมักจะมองลงไปที่ถนนคดเคี้ยวซึ่งลัดเลาะไปตามแนวเขาเขียวชอุ่ม นานๆ ครั้งถึงจะมีรถวิ่งขึ้นมาถึงสถานพักฟื้นแห่งนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นรถขนส่งของสดและอุปกรณ์ทางการแพทย์ ไม่ก็รถของครอบครัวที่มาเยี่ยมคนไข้ แต่ไม่มีรถคันไหนเลยที่มาหาเธอ

        “ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว พอจะจำอะไรได้บ้างไหมครับ”

        ‘ไม่ค่ะ’

        หมอจะมาประเมินอาการของเธอทุกสัปดาห์ และตั้งคำถามที่เธอไม่มีคำตอบ เธอส่ายหน้าทุกครั้งเมื่อหมอซักถามถึงความทรงจำ เธอทำท่ากุมขมับเพื่อพยายามเค้นความคิดออกมาให้ แต่มันก็ว่างเปล่า ในอกนั้นเต็มไปด้วยความเครียดจนทรมาน เมื่อเธอถามถึงค่าใช้จ่ายด้วยความกังวล หมอก็จะปลอบใจว่าไม่มีอะไรต้องวิตก ไม่ต้องกดดันตัวเอง

        “ไม่ต้องห่วงครับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดมีผู้แจ้งความประสงค์รับผิดชอบให้ทั้งหมดแล้ว”

        ‘ใครหรือคะ’

        “ต้องขอโทษด้วย เขาไม่ประสงค์ออกนามครับ ตามบันทึกแรกรับ เขาเป็นคนช่วยคุณขึ้นมาจากน้ำ”

‘แปลว่าเขาอาจจะรู้จักฉันใช่มั้ยคะ’

เธอเขียนข้อความถามหมอด้วยแววตากระตือรือร้น แต่คำตอบก็คือ... “หมอก็ไม่ทราบครับ”

เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเหลือเกิน รู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ภาพความทรงจำยังคงวูบวาบอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งเธอเห็นตัวเองเปลือยเปล่าอยู่เบื้องหน้าชายร่างสูงใหญ่คนเดิมที่เธอฝันถึงบ่อยๆ ผู้ชายคนนั้นเชยคางของเธอขึ้นแล้วจูบอ่อนโยน จากนั้นก็เป็นภาพเพชรพลอยสวยงามมากมายเรียงรายบนถาด เธอยิ้มให้ใครบางคนแล้วแบมือ ภาพความทรงจำที่เริ่มหวนคืนมาไม่เชื่อมโยงกันเลยสักนิด แต่เธอก็พยายามรวบรวมชิ้นส่วนอันแสนวุ่นวายเข้าไว้ด้วยกัน