บทนำ 3

ภาพความทรงจำที่เริ่มหวนคืนมาไม่เชื่อมโยงกันเลยสักนิด แต่เธอก็พยายามรวบรวมชิ้นส่วนอันแสนวุ่นวายเข้าไว้ด้วยกัน

        เธอเห็นภาพเรือยอร์ตลำใหญ่กำลังวิ่งฝ่าคลื่นลม มีผู้ชายคนหนึ่งกอดแขนเธอไว้แล้วส่งยิ้มให้ บรรยากาศดูสนุกสนานรื่นเริง แต่เธอกลับเห็นภาพความทรงจำว่าตนเองกำลังร้องไห้ ทำไมถึงร้องไห้ทั้งๆ ที่กำลังจะขึ้นเรือท่องเที่ยวกันนะ แล้วผู้ชายคนนั้นคือใคร ทำไมเธอถึงรู้สึกสูญเสีย

‘สองคนนั้นคอยตามฉันตลอดเวลา พวกเขาเป็นใครคะ’

เธอแอบดึงแขนเสื้อนางพยาบาลไว้พลางส่งกระดาษคำถามให้ ตั้งแต่ฟื้นสติและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ตรงจุดไหนก็จะมีชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทสุภาพเรียบร้อยยืนอารักขาอยู่ไม่ไกล ตอนแรกเธอนึกว่าพวกเขาเป็นญาติคนไข้ แต่พอเธอสังเกตให้ดีๆ อีกครั้งถึงรู้ว่าไม่ใช่

พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้พูดคุยกับเธอ นั่นทำให้เธอกลัว เมื่อนางพยาบาลอ่านข้อความในกระดาษแล้วก็ส่งยิ้มให้ ก่อนจะผายมือไปที่ชายฉกรรจ์สองคนนั้นอย่างเป็นมิตร ทั้งคู่ค้อมศีรษะให้เธอ

“นั่นคือคุณอดัม ส่วนอีกคนคือคุณโทนี่ พวกเขาเป็นบอดี้การ์ดของคุณไงคะ”

‘บอดี้การ์ดของฉัน?’

       “ใช่ค่ะ ที่นี่เป็นสถานพักฟื้นชั้นหนึ่ง มีระบบแพทย์และระบบรักษาความปลอดภัยดีเยี่ยม คุณได้รับการดูแลเป็นพิเศษ และทางผู้ดูแลของคุณได้ส่งบอดี้การ์ดมาดูแลคุณโดยเฉพาะอีกทางหนึ่ง ดังนั้นขอให้สบายใจได้ ไม่มีใครทำอันตรายคุณได้ทั้งนั้น คุณจะปลอดภัยค่ะ”

        ‘ใครคือผู้ดูแลฉันคะ’

        “ขออภัยด้วยค่ะ ดิฉันเองก็ไม่ทราบ”

        ผู้ดูแลเธอคือใคร เขาเกี่ยวข้องกับเธออย่างไร แล้วมีใครต้องการทำร้ายเธออย่างนั้นหรือ...  ทำไมเขาถึงต้องปกปิดตัวตนไม่ให้เธอรู้ด้วย

        ‘ฉันกลัวค่ะ’

        เธอเขียนบอกนางพยาบาลไปแบบนั้น เช้าวันถัดมาบอดี้การ์ดชายก็ถูกเปลี่ยนตัวเป็นบอดี้การ์ดหญิงแทน ยิ่งสร้างความสงสัยใคร่รู้ให้แก่เธออย่างแรงกล้า แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบ... ราวกับว่าเธอจะต้องเป็นผู้ค้นหาด้วยตนเอง

คืนต่อมาเธอฝันถึงผู้ชายคนเดิม เขาเป็นชายชาตรีผู้สวมชุดสูทสง่างาม บุคลิกองอาจผ่าเผย แววตาลุ่มลึกและรูปงามราวกับหลอมรวมออกมาจากดวงตะวันร้อนแรง แผดเผาหัวใจให้กลายเป็นเถ้าธุลี

ชายคนนั้นยื่นของบางสิ่งให้...

มันคืออะไรหนอ หัวใจของเธอพองโตเมื่อฝันถึงชายผู้นี้ รู้สึกดีใจที่ได้พบ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็สะอึกสะอื้นด้วยความปวดร้าว

ความเจ็บลึกซึ้งถึงขั้วหัวใจนี้เองที่ประกาศให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความทรงจำทั่วไป แต่เป็นความทรงจำบอบช้ำที่เธอเป็นคนปิดกั้นมันไว้เอง

มันทรมาน... แต่เธอก็ต้องการค้นหาตัวตน แม้ว่าจะต้องเจ็บปวดเสียใจอีกครั้งก็ตาม

------------

วันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าจัด ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น อากาศแจ่มใสเหมาะแก่การนั่งจิบชายามบ่ายชมทุ่งดอกไม้ บรรยากาศเงียบสงบเหมาะแก่การพักฟื้นดีเยี่ยม เธอนั่งเหม่อลอยอยู่ที่ระเบียงชมสวน มีหนังสือเล่มใหญ่เปิดค้างไว้บนตัก เธอยังคงเป็นบุคคลนิรนามไร้ข้อมูล แต่เจ้าหน้าที่ทุกคนในสถานพักฟื้นกลับดูแลเธอด้วยความเคารพยำเกรงในฐานะคนไข้พิเศษ และเรียกขานเธอว่า ‘มิส’

ความทรงจำที่เหลืออยู่มันคลุมเครือ จำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้สักอย่าง แต่ก็ยังมีภาพความทรงจำตกค้างอยู่ในสมอง เป็นภาพที่เธอกำลังหลบหนีอะไรบางอย่างจนหัวซุกหัวซุน จากนั้นก็ตกลงไปใต้ผืนน้ำเย็นเยียบมืดมิด เธอกำลังจะตาย แต่ตอนนั้นก็มีใครบางคนพุ่งลงน้ำตามเธอมา

ใครกันหนอ จะใช่คนที่เธอฝันถึงบ่อยๆ หรือเปล่า… ช่วงหลังมานี้เธอได้ยินเสียงจากอดีตแบบไม่ปะติดปะต่อกัน นั่นทำให้เธอยิ่งทรมานด้วยความสับสน

“สัญญากับฉันนะคะ ถ้าคุณเจอใครที่ทำให้คุณมีความสุขได้มากกว่าฉัน บอกฉันนะคะ ฉันจะเป็นฝ่ายไปเอง”

“ฉันเสียใจค่ะ ฉันแต่งงานกับคุณไม่ได้”

“ยื่นมือมาสิคะ คุณเหมาะกับไพลินนะคะ”

“ไม่ว่าฉันจะรักคุณหรือไม่ มันไม่สำคัญอะไรอีกแล้วค่ะ ฉันไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้อีกแล้ว ลาก่อน...”

เสียงจากอดีตวูบวาบเข้ามาราวกับแสงจากกระจกสีเลื่อมพราย เธอจะจ้องเข้าไปในกระจก มองเงาสะท้อนของตัวเองเพียงเพื่อที่จะพบความเศร้าสร้อยในแววตา ริมฝีปากอิ่มได้รูปพร้อมที่จะยิ้มแต่ก็ยิ้มไม่ออก หญิงสาวผู้หลงทางเช่นเธอหลับตาลงเพื่อรวบรวมความคิด บางทีก็รู้สึกเหนื่อยและเจ็บแผล ขาที่หักต้องใส่เฝือกนั้นยังไม่หายดี