บทนำ 1

ซีรีส์ชุด เจ้าสาวของมหาเศรษฐี ผลงานโดย ไอศิกา มีทั้งหมด 3 เรื่อง คือ

1.มหาเศรษฐีล่ารัก โดย ไอศิกา

2.มหาเศรษฐีทวงรัก โดย ไอศิกา

3.มหาเศรษฐีสั่งรัก โดย ไอศิกา

แบบเล่ม สามารถหาซื้อได้ที่สำนักพิมพ์ไลต์ ออฟ เลิฟ นะคะ ช่วงนี้จัดโปรบุฟเฟ่ต์คุ้มๆ แวะไปสอยกันได้เลย คุ้มมากๆ จ้า

บทนำ

        เธอกำลังรู้สึกว่ามีใครบางคนเลียไล้ร่างกายของเธออยู่

        อะไรบางอย่างที่อ่อนนุ่มและชื้นฉ่ำ กำลังปลุกเร้าให้เธอตื่นขึ้นจากภาวะหลับใหล ร่างกายของเธอเริ่มแอ่นโค้งไปตามจังหวะที่ใครคนนั้นควบคุมราวกับนักดนตรีที่กำลังดีดพรมเปียโน คนๆ นั้นบงการทุกสิ่งตามอำเภอใจยิ่งนัก ดุดันทว่าอ่อนโยน แข็งกร้าวทว่านุ่มนวล

        “บอกฉันสิ... ว่าเธอจะเป็นของฉัน”

        เรียวลิ้นแข็งแรงกำลังลากขึ้นช้าๆ ไปตามร่างกายเปลือยเปล่า เธอพลิกตัวหนีด้วยความง่วงงุน แต่ใครคนนั้นก็ตามติดไม่ยอมถอยห่าง

        ใครกัน?

ใครกำลังหัวเราะในลำคอพลางสัมผัสร่างกายของเธออย่างเชื่องช้าอ้อยอิ่ง พึงพอใจที่ริมฝีปากของเธอเผยอเล็กน้อย ส่งเสียงครางแผ่วเบาๆ

คนผู้นั้นกระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง เสียงกระซิบแทรกผ่านมาตามสายลม เสียงของเขานุ่มนวลชวนขยี้ใจจนเธอเชื่อว่าตัวจริงของเขาจะต้องมีเสน่ห์รุนแรงเช่นเดียวกับเสียงของเขา ฝ่ามือของเขานุ่มลื่น ร้อนจัดและใหญ่โตพอที่จะหักข้อมือของเธอได้ แต่เขาก็สัมผัสเธออย่างอ่อนโยนเหลือเกิน เธอนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร

        “ลืมตาขึ้นสิ แล้วครางเรียกชื่อฉัน”

คำสั่งกระซิบข้างหู เป็นเสียงทุ้มนุ่มชวนขยี้ใจให้แหลกลาญได้ในพริบตา ช่างเป็นเสียงที่อบอุ่นคุ้นเคยแต่ก็ดึงความเจ็บปวดทรมานให้มาพร้อมกัน เธอปรือตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อค้นหา

ใครกันหนอที่รุกรานร่างกายของเธออย่างน่าละอาย แล้วก็ได้เห็นแววตาคมกริบดุจสัตว์นักล่าของคนผู้นั้น ดวงตาของเขาทรงพลังเต็มไปด้วยโทสะสังหาร

‘อย่า...’

เธอพยายามเปล่งเสียงแล้วแต่ทำไม่ได้ ในความมืดสลัวนั้นเธอมองอะไรไม่เห็นเลย เห็นเพียงแววตาของคนผู้นั้น มันเต็มไปด้วยความเจ็บแค้นผิดหวัง เธอไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ไม่รู้ว่าเหตุใดแค่จ้องมองดวงตาคู่นั้น หัวใจมันก็เกิดแผลบาดลึก ยับเยินไม่มีชิ้นดี

“ต่อให้เธอหนีฉันไปสุดขอบนรก ฉันก็จะไปลากเธอกลับมา อย่าได้คิดหนีไปจากฉัน”

คำประกาศิตนั้นเสียดแทงทะลุทุกสิ่ง ดวงตาคู่งามจ้องประสานกับดวงตาคมกริบ เนื้อตัวสั่นเทา ไม่เข้าใจว่าเขาเป็นใคร รู้แต่ว่าเธอต้องหนี แต่ทว่าริมฝีปากแดงระเรื่อพลันถูกประกบจูบ เขาจุมพิตร้อนแรงอ้อยอิ่งอยู่นาน ตวัดลิ้นนุ่มเกี่ยวกระหวัดอย่างดุดันราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากการควบคุม เธอสำลักจูบจนหายใจไม่ทัน แตกตื่นจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อเผยอริมฝีปากเพื่อจะร้องขอความช่วยเหลือก็ถูกจุมพิตร้ายกาจช่วงชิงเสียงไปจนหมดสิ้น เธอเหนื่อยอ่อนและตื่นเพริดกับความสับสนที่ต้องเผชิญเหลือเกิน

‘คุณเป็นใคร...’

ภาพของเขาก็พลันลอยห่างออกไป เหลือเพียงจุมพิตร้อนดุจเปลวเพลิงที่พุ่งตรงเข้ามามีอำนาจเหนือลมหายใจของเธอ วูบถัดมาเธอร่วงหล่นจมอยู่ใต้ผืนน้ำกลางพายุ เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน น้ำเย็นจนเป็นน้ำแข็งทำให้ร่างกายหมดเรี่ยวแรงและมีมือของใครบางคนกดศีรษะของเธอให้จมน้ำลงไป

เมื่อฝันมาถึงจุดนี้ เธอก็จะผวาตื่นขึ้นโดยที่มีเหงื่อโซมกาย อ้าปากหายใจหอบ

ร่างบางจ้องมองฝ่ามือของตนเอง มันมีรอยแผลเป็นทางยาวไปจนถึงแขน  หมอบอกว่าเป็นแผลที่ได้รับตอนเกิดอุบัติเหตุตกเรือ อาจจะเกิดขึ้นเพราะถูกเชือกบาด ส่วนขาข้างซ้ายหักจนต้องใส่เฝือกราวๆ สองสามเดือน เธอลูบขมับของตนเองเบาๆ เพราะตรงนั้นมีรอยผ่าตัด นอกจากแผลเหล่านี้แล้ว เธอยังได้รับผลกระทบทางจิตใจจนไม่สามารถพูดออกเสียงได้

“แค่ชั่วคราวเท่านั้น อีกไม่นานหลังจากที่คุณสุขภาพดีขึ้นจนเป็นปกติ ทุกอย่างก็จะกลับเข้าที่อย่างที่คุณเคยเป็น ผลการทดสอบประสิทธิภาพสมองแต่ละด้าน คุณทำได้ดีเยี่ยมทีเดียว อีกไม่นานความทรงจำก็จะค่อยๆ กลับมาเอง ไม่ต้องรีบร้อนครับ”

หมอมักจะบอกเช่นนั้นเสมอ

เธอไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ไม่มีความทรงจำ ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ที่สถานพักฟื้นเอกชนตั้งแต่เมื่อไร เมื่อส่องกระจกดูตัวเองแล้วก็พอจะรู้ตนมีเชื้อสายเอเชีย ด้วยเค้าโครงใบหน้ารูปไข่หวานซึ้ง นัยน์ตาสีดำขลับ ผิวขาวละมุนนุ่มเนียนราวกับจุ่มน้ำผึ้ง เมื่อมองดูดีๆ ดวงตางดงามคู่นั้นมีแววดื้อรั้นแก่นแก้วอยู่ไม่น้อย แม้ว่าแววตาปราศจากรอยยิ้มของเธอจะหม่นแสงลงเพราะความเจ็บป่วย แต่ผู้ดูแลทุกคนต่างเอ่ยปากชมและชักจูงให้เธอรู้สึกถึงความงามสง่าของตนเอง

เมื่อตื่นนอนและคิดทบทวนเรื่องที่ฝันทั้งหมดแล้ว เธอจะนอนนิ่งๆ อยู่อย่างนั้นสักพักเพื่อขับไล่น้ำตา จากนั้นก็คว้าไม้ค้ำยัน พยุงตัวเองไปที่อ่างล้างหน้าอย่างยากลำบาก ผู้ช่วยพยาบาลก็จะเข้ามาดูแลทันทีที่รับรู้ว่าภายในห้องมีการเคลื่อนไหว

“ตื่นแล้วหรือคะ อรุณสวัสดิ์ค่ะมิส”

‘ค่ะ’ เธอพยักหน้า ค้อมศีรษะเล็กน้อยแทนคำตอบพลางส่งยิ้มขอบคุณ

“วันนี้อากาศดี ลงไปเดินเล่นข้างล่างก็ไม่เลวนะคะ ดิฉันจะเข็นรถพาคุณไปนะคะ”

‘ขอบคุณค่ะ’ ผู้ช่วยพยาบาลเข้ามาช่วยเธอเช็ดตัว ร่างบางถอดเสื้อออกและนั่งเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางแสงตะวันที่ทอดยาวเข้ามาทางหน้าต่าง แค่นั้นเธอก็ดูสวยจับใจ หลังจากเช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นผสมสบู่หอมๆ เรียบร้อยแล้ว ผู้ช่วยพยาบาลช่วยแต่งตัวให้เหมือนอย่างทุกวัน เป็นชุดผู้ป่วยสีชมพูอ่อน ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

“ดิฉันถักเปียให้นะคะ”

‘ขอบคุณค่ะ’ เธอยิ้มพลางค้อมศีรษะเล็กน้อยเพื่อสื่อสารกลับไป เรือนผมดำขลับของเธอยาวสลวยเป็นประกายเงางาม พวกผู้ช่วยก็เลยชอบมาจัดแต่งทรงผมให้ บางวันก็ผูกมวยผมประดับดอกไม้ราวกับจะไปงานเลี้ยงที่ไหนสักแห่ง บางวันก็จับถักเปียคาดหน้าผากแล้วผูกหางม้า ส่วนวันนี้ถักเปียคู่แล้วผูกโบ แค่นี้ทุกคนก็สนใจมองจนต้องเหลียวหลังเลยทีเดียว

“ดอกกุหลาบเพิ่งตัดใหม่ๆ ค่ะ หอมสดชื่นดีว่ามั้ยคะ”

ผู้ช่วยพยาบาลอีกคนเข้ามาพร้อมกุหลาบช่อใหญ่ นำมาแทนดอกลิลลี่ที่เริ่มเฉา พวกเขาจัดตกแต่งห้องของเธอเป็นพิเศษและจะต้องมีเจ้าหน้าที่อย่างน้อยหนึ่งคนคอยอยู่เฝ้าเธอตลอดเวลา ที่นี่คือสถานพักฟื้นซึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาในฝรั่งเศส เปิดรับดูแลผู้ป่วยรวมทั้งดูแลผู้สูงอายุ มีแพทย์ พยาบาลและบุคลากรทางการแพทย์ครบครัน

เธอสังเกตว่าผู้ป่วยส่วนใหญ่จะพักอยู่รวมกันประมาณสี่คนต่อห้อง ในขณะที่มีเพียงไม่กี่คนที่ได้พักในห้องส่วนตัวสะดวกสบาย ซึ่งเธอเป็นหนึ่งในนั้น พวกพยาบาลพูดกันว่าห้องพักฟื้นส่วนตัวนั้นต้องจองล่วงหน้าเป็นปีๆ แต่เพราะคำสั่งจากใครบางคน คนป่วยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นใครจึงได้สิทธิ์เข้าพักในห้องนี้

เวลานับเดือนผ่านไปโดยที่เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีคำตอบว่าใครเป็นผู้อุปการะดูแลค่าใช้จ่ายแพงลิบลิ่ว ไม่มีใครให้คำตอบได้เลยสักคน

ก่อนหน้านี้เธอไปอยู่ที่ไหนมาหนอ...