บทที่ 1 ผู้ปกครอง

หลังจากพักรักษาตัวในช่วงระยะเวลาหนึ่ง ความงดงามที่มีมาแต่กำเนิดของเธอก็เริ่มเปล่งประกายกลับคืนมาอีกครั้ง ดวงตาสดใสงามดุจดอกไม้แย้มบาน บรรดาหมอ พยาบาลหรือแม้กระทั่งคนไข้คนอื่นๆ ต่างอดคิดไม่ได้ว่าขนาดหญิงสาวแสนสวยผู้นี้แต่งกายใส่ชุดคนไข้ดูจืดชืด แต่ก็ยังสวยน่ามอง หากหายดีเมื่อไรก็คงจะยิ่งโฉมงามชวนประทับใจมากแน่นอน

“มิสกำลังทำอะไรอยู่หรือคะ”

ช่วงบ่ายซึ่งเป็นช่วงทำกิจกรรมร่วมกัน ผู้ป่วยที่เริ่มฟื้นตัวแล้วจะมาทำกายภาพบำบัดด้วยกันในสวน  พวกพยาบาลมักจะมาชวนคุย เธอจึงยื่นกระดาษที่ร่างภาพดินสอให้ดู

‘ฉันพยายามวาดสิ่งที่เห็นในหัวออกมาเยอะๆ ค่ะ’ เธอเขียนบอกพลางชี้ไปที่ตัวอักษร ‘D’

“ทำไมถึงสนใจตัวดีเป็นพิเศษล่ะคะ”

‘ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มันแวบขึ้นมาเอง’

แต่ละวันเธอมักัจะนั่งอยู่คนเดียวตรงริมระเบียงเชื่อมกับสวน ดวงตาคู่งามมองเหม่อออกไปไกลๆ ไม่ก็ก้มหน้าก้มตาเขียนภาพเรือลำใหญ่ ภาพร่างอัญมณีรูปแบบต่างๆ ภาพเค้าโครงหน้าตาชายในความทรงจำที่กำลังอยู่ในอิริยาบทต่างๆ มันไหลพรั่งพรูออกมาจากความทรงจำ และตัวอักษร D ที่ลากหางยาวม้วนอย่างมีชีวิตชีวานั้นต้องเป็นกุญแจไขสู่ความทรงจำทั้งหมดได้แน่นอน

เธอร้องขอหนังสือเกี่ยวกับอัญมณี ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องการค้นหาอะไร รู้แค่ว่ารูปภาพและประกายแสงวูบวาบของแร่รัตนชาติเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกสงบ หลังจากร้องขอไปไม่ทันข้ามวัน หนังสือที่เธอต้องการมากมายก็ถูกส่งมาถึง ร่างบางพลิกอ่านด้วยความตื่นเต้นยินดี

รูปในหนังสือมีทั้งไพลิน ทับทิม เพชร เพทาย บุษราคัม เขียวส่อง พลอยสตาร์ หรือจะเป็นสปิเนล ทัวร์มาลีน ไพฑูรย์ โกเมน โทแพซ มรกต  แม้แต่หยกเนื้อแข็ง โอนิกซ์ หรือจะเป็นอำพันก็มี เธอสามารถชี้บอกได้ทั้งหมด แร่รัตนชาติบางอย่างสวยงามน่าจะนำมาทำเป็นเครื่องประดับ แต่ความแข็งน้อยไป จะขูดขีดเป็นริ้วรอยได้ง่ายก็เลยไม่ค่อยได้รับความนิยม

เอ๊ะ...ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพวกนี้นะ

“ดูนี่ๆ ดูนี่สิ เมื่อวานนี้ฉันโชคดีมากเลย ฉันเจอคนเอาพลอยสวยๆ มาขายราคาถูกๆ ฉันก็เลยใจอ่อนซื้อไว้หมดเลย ตั้งใจว่าจะเอาไปทำแหวนใส่เล่น ดูสิสวยมากเลย”

นางพยาบาลคนหนึ่งนำพลอยแสนสวย ส่องประกายสะท้อนแสงวิบวับออกมาอวดหลายเม็ด พวกสาวๆ เจอเพชรพลอยก็ตาโต สนอกสนใจเข้าไปมุงดูกัน มีทั้งทับทิม ไพลินและบุษราคัม ขนาดสี่ห้ากะรัตไปจนถึงสิบกะรัต คนที่มุงดูต่างก็ร้องชมว่านางพยาบาลคนนั้นโชคดีจริงๆ ที่ซื้อพลอยมาในราคาไม่ถึงหกพันเหรียญ คุ้มค่ามากๆ

“คนขายบอกว่าเขาเป็นช่างเจียระไน แต่โดนเบี้ยวค่าแรงก็เลยยึดพลอยของเจ้าของไว้แล้วเอามาปล่อยขายถูกๆ”

“ของโจรนี่นา จะไม่เป็นอะไรเหรอ”

“ไม่หรอก ก็เขามีใบสัญญาชัดเจนว่าถ้าเจ้าของพลอยไม่นำเงินมาจ่ายตามกำหนด ช่างเจียระไนก็มีสิทธิ์ยึดพลอยทั้งหมด เขาร้อนเงินก็เลยเอามาเสนอขายฉันราคาไม่แพง ดูบุษราคัมเม็ดนี้สิ สวยคุ้มมากๆ”

“ยอดเลย”

“ลองให้มิสดูสิ เผื่อมิสจะช่วยออกแบบแหวนสวยๆ ให้เธอด้วยไง”

แล้วสาวๆ ก็เฮโลขนพลอยงามๆ มาให้เธอดู ต่างรุมถามกันเซ็งแซ่ว่าพลอยเหล่านี้เป็นของแท้ไหม ราคาที่ซื้อมาถูกหรือแพงเกินไป ร่างบางก็รับฟังแล้วเอาแต่ยิ้มและส่ายหน้า บอกเป็นนัยว่าไม่รู้

“เห็นไหม มิสเขาไม่รู้เรื่องหรอก”

“เอาล่ะๆ มิสคงจะเหนื่อยแล้ว พามิสกลับเข้าไปพักด้านในดีกว่า”

ถึงแม้จะส่ายหน้า แต่ในใจเธอยังคิดวิ่งวนไม่หยุด พลอยแต่ละเม็ดสวยงามไร้ตำหนิริ้วรอย แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นพลอยสังเคราะห์ ปลอมได้แนบเนียนราคาเม็ดละไม่กี่สิบเหรียญ และอีกอย่างคือถ้าพลอยพวกนี้เป็นของแท้ๆ จะมีราคาร่วมหลายล้าน เจ้าของพลอยคงไม่ยอมปล่อยให้พลอยหลุดมือเพราะเหนียวค่าแรงช่างแน่นอน ถ้าจะแท้ก็มีพลอยสีเหลืองนั่นที่แท้ เพียงแต่ไม่ใช่บุษราคัมหรอก แต่เป็นพลอยโทแพซที่มีราคาถูก

เมื่อครุ่นคิดมาถึงตรงนี้ก็แปลกใจว่าเธอจำชื่อตัวเองไม่ได้แต่กลับจำชื่อเรียกแร่รัตนชาติแต่ละชนิดได้ดี  นั่นแปลว่าที่ผ่านมาเธอต้องเกี่ยวข้องกับจิเวลรีแน่ๆ และเธอต้องการจะค้นหามัน

 ‘หลังจากฉันหายดี ฉันจะถูกส่งไปอยู่ที่ไหนคะ’

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงค่ะ มีคนจัดการให้คุณเรียบร้อยหมดแล้ว” พยาบาลประคองร่างบางให้ย้ายจากรถเข็นไปนั่งที่เตียง จับไหล่เธอให้นอนลง แต่เธอส่ายหน้าและรีบเขียนคำถามลงไปในกระดานไวท์บอร์ด

‘หมายถึงคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันมาส่งที่นี่ เขาจะมาหรือคะ’

“ใช่แล้วค่ะ ไม่ต้องกลัวนะคะ”

แต่ละวันนางพยาบาลสองคนจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาดูแลเธออยู่ใกล้ๆ เสมอ ในใจของนางพยาบาลล้วนแล้วแต่สงสัยที่มาที่ไปของหญิงสาวคนนี้ไม่ต่างกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมมหาเศรษฐีลึกลับผู้นี้ถึงได้ยินดีจ่ายเงินแพงมหาศาลเพื่อหญิงผู้สูญเสียความทรงจำคนหนึ่ง หนำซ้ำยังสั่งการให้ทางสถานพักฟื้นดูแลเธอให้ดี แต่กลับไม่ยินยอมให้ผู้ใดเอ่ยถึงชื่อเขา

แต่แล้วบรรยากาศในห้องพักฟื้นก็แปรเปลี่ยนไปเป็นหนักอึ้ง เมื่อชายฉกรรจ์จำนวนหกคนซึ่งเป็นคนของซินญอร์เวอร์ซาเลโก้มาถึง แต่ละคนกระจายตัวไปทำหน้าที่อารักขาบุรุษหนุ่มผู้งดงามราวกับสวรรค์ทรงสร้าง ผู้ซึ่งก้าวขามุ่งตรงมาตามทางเดินอย่างหนักแน่นมั่นคง

“มิส...”

ผู้อำนวยการสถานพักฟื้นก้าวเข้ามาในห้องเพื่อแจ้งข่าวสำคัญอย่างหนึ่งด้วยสีหน้าสุภาพ ดึงความสนใจของเธอให้หันกลับไปสบตาคู่สนทนา แต่ผู้อำนวยการไม่พูดคำใดต่อนอกจากค้อมศีรษะให้ผู้มาเยือนอย่างนอบน้อม

“ผู้ดูแลของมิสมารับมิสแล้วครับ”

ตอนที่ผู้อำนวยการแจ้งข่าว เธอมองเห็นชายร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาไม่ชัดเจนเท่าไรนัก แต่หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

        เธอนึกสงสัยมาตลอดว่าเขาคนนั้นเป็นใครหนอ และวินาทีต่อจากนี้ไป เขาได้ปรากฏตัวเพื่อเฉลยคำตอบแก่เธอแล้ว

ราวกับม่านละครเวทียกขึ้น ปล่อยชายผู้หนึ่งออกมาโลดแล่นเบื้องหน้าเธอ แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่ๆ ส่องสว่างเรืองรองอยู่เบื้องหลังร่างแข็งแกร่งกำยำ ทำให้ผู้ชายคนนี้ดูลึกลับ ดวงตาของเขาคมกริบราวกับเปลวดาบเพลิง ล้างผลาญลมหายใจ ราวกับจะพรากเอาวิญญาณและลมหายใจของเธอได้เพียงแค่ปรายตามอง

“ดานิกา”

        ชายคนนั้นเรียกเธอว่า ‘ดานิกา’

เสียงเรียกกระตุ้นให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา สิ่งแรกที่เห็นในระดับสายตาคือแผงอกล่ำสัน เต็มเปี่ยมด้วยความแข็งแกร่งตามประสาชายฉกรรจ์ แข็งแรงกว่าผู้ชายคนไหนที่เธอรู้จักเสียอีก เธอจึงเลื่อนสายตาขึ้น ไล่ผ่านไหล่กว้างกำยำ ลำคอบึกบึน จนกระทั่งสายตาพินิจพิจารณาของเธอมาหยุดที่ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว หลังจากอยู่ท่ามกลางความทรงจำขาดวิ่นมานาน จู่ๆ จิตใต้สำนึกก็ค่อยๆ ปลดปล่อยเธอ

พอสบตาเขาแล้ว ไม่รู้ทำไมน้ำตาถึงทะลักออกมาอาบแก้ม วินาทีนั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าโลกของเธอกำลังจะเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกครั้ง นับแต่นี้เป็นต้นไป ชายผู้นี้คือผู้ที่จะพลิกชะตาชีวิตของเธอให้ตกลงสู่ห้วงปรารถนา มิอาจถอนตัว