ตอนที่ 27 (ภาคสอง Sweet Hug)

“เชื่อป้าสิส้มหวาน คนนี้แหละดีที่สุดแล้ว ทั้งหน้าตา หน้าที่การงาน นิสัยใจคอ ถ้ายังไม่แต่งกับคนนี้ก็ไม่รู้จะได้เจอคนดี ๆ แบบนี้อีกตอนไหนนะลูก”

ป้าองุ่น ข้าราชการบำนาญวัยหกสิบปลาย ๆ เอ่ยกับสริดา หลานสาวคนโต หลังจากที่หลานสาวคนเล็กอย่างมนิษาแต่งงานไปแล้วเมื่อสามปีก่อนกับธีทัต

สริดาเพียงแต่ยิ้ม สองมือก็สาละวนปั้นแป้งข้าวเหนียวเป็นก้อนกลมเล็ก ๆ ตบแป้งให้แบนเพื่อใส่ไส้ถั่วเหลืองซีกที่ผัดเตรียมไว้ล่วงหน้า คลึงให้กลมอีกรอบแล้วห่อด้วยใบตองที่เจียนใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อยก่อนจะวางเรียงในลังนึ่ง

มนิษาที่ตอนนี้ก็อยู่ในครัวด้วย กำลังจิ้มมะม่วงน้ำปลาหวานกินอย่างเอร็ดอร่อยแบบไม่กลัวเข็ดฟัน ช่วงนี้หญิงสาวอยากกินของเปรี้ยวแทบทุกวันวันละยี่สิบสี่ชั่วโมง

“ถ้าคนดีของป้าเขาเลิศเลอเพอร์เฟคขนาดนั้น แล้วทำไมยังไม่มีเมียอีกล่ะ อยู่เป็นโสดมาจนป่านนี้มันไม่แปลกเหรอ”

หลานสาวคนเล็กอดไม่ได้ที่จะขัดคอป้าอีกตามเคย องุ่นมองค้อน

“ทำไมชอบมองคนอื่นในแง่ร้ายนักนะยัยมะนาว ฉันอยากรู้จริง ๆ เลยว่าเหลนฉันมันจะใจร้ายเหมือนแม่มันหรือเปล่า”

องุ่นหมายถึงเจ้าตัวน้อยในครรภ์ของหลานสาว แต่งงานมาเข้าปีที่สาม ธีทัตจึงปฏิบัติการเสกเด็กเข้าท้องภรรยาได้สำเร็จ

“แหม นาวไม่ได้มองใครในแง่ร้ายทั้งนั้นแหละป้าหงุ่น แต่แค่สงสัยก็เลยถาม ใครมันจะไม่อยากรู้ล่ะว่าดีแสนดีถึงขนาดนั้นแล้วทำไมยังรอดปากเหยี่ยวปากกามาได้จนป่านนี้”

“ย่ะ อย่างแกนะมะนาว ผู้ชายคนไหนก็ไม่ดีทั้งนั้น ดูอย่างนายธีก็เหมือนกัน ตอนแรกก็เกลียดพี่เขาจะเป็นจะตาย แล้วเป็นยังไงล่ะตอนนี้”

“อ๊ะ ๆ อย่าได้เอาผู้ชายคนไหนมาเปรียบเทียบกับสามีสุดที่รักของมะนาวเป็นอันขาด นาวมั่นใจว่าโลกนี้ไม่มีใครจะดีไปกว่าพ่อของลูกอีกแล้ว”

อาจฟังดูเหมือนเจ้าหล่อนพูดเล่น แต่คนใกล้ชิดรู้ว่ามนิษาทั้งรักและเทิดทูนธีทัตมากมายแค่ไหน องุ่นกลอกตามองบนด้วยความหมั่นไส้ ไม่ได้หมั่นไส้ธีทัตเพราะคนนั้นป้าองุ่นเมตตาและอยากได้มาเป็นหลานเขยมาตั้งแต่ต้น แต่หมั่นไส้มะนาวที่ตั้งแต่แต่งงานก็แสดงอาการรักผัวหลงผัวมากขึ้นทุกวันไม่มีทีท่าจะลดน้อยลง

เมื่อคร้านจะต่อปากต่อคำกับหลานคนเล็ก องุ่นก็หันมาคุยกับหลานคนโตต่อ

“แล้วส้มหวานล่ะลูก สงสัยกับเขาด้วยหรือเปล่าเรื่องที่พี่โซ่เขายังไม่มีแฟน”

“ไม่สงสัยหรอกค่ะป้าหงุ่น และก็ไม่คิดว่าแปลกด้วย คนสมัยนี้แต่งงานกันช้า แถมคนที่คิดจะอยู่เป็นโสดก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ  ส้มเองก็ยังคิดจะอยู่เป็นโสดเหมือนป้าหงุ่นเลย”

“โอย เรายังอายุน้อย อย่าเพิ่งคิดแบบนั้นเลย ป้าก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนเกิดมาจะต้องแต่งงานหรือมีคู่กันทุกคนหรอกนะ แต่ป้าคิดว่าไหน ๆ ก็มีคนดี ๆ เขาเข้ามาในชีวิตของหลานแล้ว จะลองเปิดใจสมาคมกับเขาดูสักหน่อยมันก็ไม่น่าจะเสียหายใช่ไหมล่ะ”

“ค่ะ ป้าหงุ่น”

สริดารับคำอย่างว่าง่าย มนิษารู้ว่าไม่ใช่เพราะพี่สาวของเธอเห็นด้วยกับป้า แต่เป็นเพราะสริดาคงไม่เห็นประโยชน์ที่จะโต้แย้งมากกว่า ไม่เหมือนเธอ ถ้าเห็นอะไรไม่ตรงกับป้าก็มักจะโพล่งออกไปอย่างใจคิด ไม่มามัวรักษาน้ำใจกันอยู่หรอก

ศรัณ หรือ โซ่ คือวิศวกรหนุ่มที่เพิ่งมาประจำการที่ศาลากลางใกล้ ๆ บ้านของสองสาว สำนักงานของเขาเคยสั่งชุดอาหารว่างขนมไทยจากร้านของสริดาอยู่บ่อยครั้ง วันหนึ่งชายหนุ่มมารับขนมที่บ้านของสริดาด้วยตัวเอง

เมื่อวิศวกรหนุ่มจากเมืองลุ่มแม่น้ำได้พบหน้ากับส้มหวานครั้งแรกครั้งนั้น เขาก็หาเรื่องสั่งทำขนมกับเธอแทบทุกสัปดาห์และแวะเวียนมาบ่อยจนกระทั่งป้าองุ่นก็ยังรู้จัก

ส่วนมนิษาที่ตอนนี้ย้ายไปอยู่บ้านสามีแล้ว เคยได้พบกับศรัณสองสามครั้ง แล้วเธอก็บอกได้ทันทีว่า...

“มะนาวไม่ชอบผู้ชายคนนี้เลยพี่ธี”

หญิงสาวบอกกับคนเป็นสามี ธีทัตหัวเราะ

“แล้วมะนาวเคยชอบใครบ้างล่ะ ตอนเจอพี่แรก ๆ มะนาวก็ไม่ชอบพี่ธีเหมือนกันไม่ใช่หรือ”

“โอ้โห พูดเหมือนป้าหงุ่นเปี๊ยบ นัดกันมาหรือเปล่าเนี่ย”

“ไม่เห็นต้องนัดเลย ก็มันจริง ใครก็รู้ทั้งนั้น”

ธีทัตเอ่ยยิ้ม ๆ

“พี่รู้ว่ามะนาวไม่เปิดใจให้ใครง่าย ๆ แต่จะไม่ลองให้โอกาสคุณโซ่คนนี้ดูสักหน่อยหรือ เขาอาจจะเป็นคนดีกว่าที่นาวคิดก็ได้นะ”

ชายหนุ่มพูดอย่างเป็นกลางตามประสาคนที่มีวุฒิภาวะมากกว่า มนิษาสีหน้าลังเล แม้ยอมรับว่าที่สามีพูดมามีเหตุผล แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่ชอบหน้าผู้ชายที่กำลังมาติดพันพี่สาวของตัวเองอยู่ดี ทั้งที่จะว่าไปผู้ชายคนนั้นก็ดูบุคลิกดี กริยามารยาทก็สุภาพ หน้าที่การงานก็เป็นหลักเป็นแหล่ง

“ไม่รู้สิ นาวก็ยังไม่อยากให้พี่ส้มไว้ใจ ใช่ว่าผู้หญิงทุกคนจะโชคดีได้สามีดี ๆ แบบนาว ใช่ไหมล่ะคะ”

หญิงสาวพูดก่อนจะกระตุกคอเสื้อของสามีตัวสูงให้ก้มลงมารับรอยจูบที่แก้มทั้งสองข้าง ธีทัตหัวเราะชอบใจ

“ถ้ารู้ว่ามีลูกแล้วจะปากหวานแบบนี้ พี่เสกเด็กเข้าท้องนาวตั้งนานแล้ว”

“แหม ไม่ต้องมาหยอดเลย ช่วยกันคิดดีกว่าว่าจะเอายังไงกับเรื่องพี่ส้มแล้วก็นายโซ่แส้กุญแจมืออะไรนี่”

“แล้วทำไมต้องคิดด้วยล่ะครับ พี่ว่ามะนาวหวงส้มหวานมากเกินไปนะ เป็นห่วงหรือหวงก็ได้ ไม่แปลกหรอก แต่พี่ว่าถึงจุดหนึ่งเราก็ต้องปล่อยให้ส้มหวานเขาได้ตัดสินใจเลือกเอง ถ้าลูกเราเกิดมา พี่ว่ามะนาวก็คงอยากให้ลูกมีอิสระได้คิดได้เรียนรู้และตัดสินใจด้วยตัวเขาเองเหมือนกัน ใช่ไหม”

ธีทัตเอ่ยอย่างใจเย็น และเตรียมใจว่าอาจจะต้องเถียงเรื่องนี้กับภรรยาอีกสักสองสามรอบ แต่หนนี้มนิษาทำให้เขาแปลกใจเพราะหญิงสาวแค่ถอนหายใจอย่างยอมรับ หลังแต่งงานกันมะนาวก็ยังเป็นมะนาวคนเดิมที่แสบสันต์ แต่หลังจากรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นแม่คน เมียสุดที่รักของธีทัตก็เหมือนจะโตขึ้นในชั่วข้ามคืน แถมยังฟังเขาที่เป็นสามีมากขึ้นด้วย ไม่เถียงตะพึดตะพืออย่างแต่ก่อน

“นาวไม่ได้หวงพี่ส้มหรอกค่ะ รู้ว่าสักวันพี่ก็ต้องได้เจอคนที่พี่รักและรักพี่... นาวแค่อยากแน่ใจว่าพี่ส้มได้เจอคนที่คู่ควร เหมาะสม และทำให้พี่สาวของนาวมีความสุขได้จริง ๆ"

มนิษาบอกก่อนจะกอดและอิงศีรษะซบอกกว้างของสามีอย่างที่ชอบทำทุกวัน... ธีทัตทำให้เธอรู้สึกมั่นคงและอบอุ่นมากแค่ไหน มนิษาก็อยากให้พี่สาวได้เจอคนที่ทำให้พี่รู้สึกแบบเดียวกันนี้ได้ด้วยเหมือนกัน