25

ชายหนุ่มหมายถึงพ่อของเด็กในท้อง

ตอนแรกฟ้าลดาประกาศชัดว่าจะไม่มีวันบอกเรื่องนี้ให้แฟนหนุ่มแดนผู้ดีรู้ ทิฐิทำให้หญิงสาวไม่อยากเป็นฝ่ายติดต่อเขาก่อน แต่ครอบครัวของเธอ แม้แต่อดีตคนรักอย่างธีทัตก็ยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่า เธอควรต้องบอก...อย่างน้อยก็เป็นสิทธิของคนเป็นพ่อที่จะได้รู้

"เราส่งอีเมลไปหาเขาแล้ว ตลกดีนะ เรื่องสำคัญขนาดนี้แต่เรากลับเท็กซ์ไปหาเขาแค่สั้น ๆ เขาจะเปิดอ่านหรือยังก็ไม่รู้"

"เดี๋ยวเขาก็จะรู้ และถ้าหมอนั่นไม่แย่จนเกินไป เขาต้องรู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป ธีเป็นกำลังใจให้ฟ้านะ อยากให้ช่วยอะไร เมื่อไร บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ มะนาวก็รู้และยินดีเสมอ... เพราะยังไงฟ้าก็คือเพื่อนของธีนะ"

ฟ้าลดาเงยหน้ามองเขาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะกางแขนโอบกอดเขาไว้ด้วยหัวใจของมิตรภาพ ธีทัตกอดตอบด้วยความรู้สึกเดียวกันและหวังว่าเพื่อนของเขาคนนี้จะได้พบความสุขของเธอในเร็ววัน

รถแท็กซี่สนามบินคันหนึ่งแล่นมาจอดตอนที่ฟ้าลดาเพิ่งจะคลายอ้อมกอด ธีทัตมองตามสายตาของเธอไป และเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวก็รู้ทันทีว่าใครที่เพิ่งลงจากรถแท็กซี่

“เดฟ!”

ฟ้าลดาผงะถอยและคว้าแขนธีทัตไว้ด้วยความตกใจสับสน เดวิดมองตรงมาด้วยแววตาเจ็บปวด เขาหันไปบอกให้แท็กซี่จอดรอแล้วตัวเองก็พาร่างสูงผอมเดินตรงมาหาทั้งคู่

“สวัสดีเดวิด”

ธีทัตเอ่ยด้วยภาษาอังกฤษอย่างมีมารยาท เขาไม่รู้หรอกว่าสองคนนี้มีปัญหาอะไรกัน แต่จากท่าทีของฟ้าลดาทำให้เขารู้ว่าเธอกำลังไม่มั่นใจและต้องการที่พึ่ง เขาคงยังกลับไปตอนนี้ไม่ได้

“สวัสดีครับ...ผมมาหาฟ้า” เดวิดตอบด้วยภาษาเดียวกัน สำเนียงบริติชชัดแจ๋ว

“ผมทราบครับ เข้าไปคุยกันข้างในบ้านดีไหม”

“ดีครับ ถ้าฟ้าจะอนุญาต”

เดวิดสบตาฟ้าลดาอย่างตรงไปตรงมา ธีทัตก้มมองหญิงสาว เอ่ยถามเบา ๆ

“ว่าไงฟ้า ให้เขาเข้าบ้านไหม เขาน่าจะมาดีนะ...”

“แต่ฟ้าโกรธเขา เขานอกใจ มีผู้หญิงคนอื่น”

หญิงสาวเอ่ยกับธีทัตเป็นภาษาไทย หนุ่มอังกฤษขมวดคิ้ว

“เพื่อนผมบอกว่าคุณนอกใจเธอ จริงหรือเดวิด”

ธีทัตถามกลับไปเป็นภาษาอังกฤษ เดวิดสีหน้างุนงง

“ที่คุณหนีผมมาเพราะเข้าใจว่าผมนอกใจอย่างนั้นหรือ”

“ใช่ ยังจะมีเรื่องอะไรอีกล่ะ”

“ผมนึกว่าคุณไม่อยากคบกับผมแล้ว เพราะผมพูดว่าผมอยากมีลูก อยากจริงจังกับคุณ คุณเลยกลัวจนหนีกลับมา”

“ว้อท!”

ฟ้าลดาร้องออกมา สีหน้างุนงงสับสน

“พอคุณอีเมลล์มาบอกว่าคุณท้อง ผมดีใจแทบแย่เลยรีบซื้อตั๋วมานี่”

“เอิ่ม ตกลงคุณสองคนเข้าใจอะไรผิดกันใช่ไหม”

ธีทัตเอ่ยขึ้น มองหน้าสองคนสลับกันไปมา ฟ้าลดากับเดวิดก็งงเหมือนกันว่าตัวเองไปเข้าใจอีกฝ่ายผิดตั้งแต่ตอนไหน...

“ผมว่าถึงเวลาที่คุณสองคนจะต้องคุยกันตรง ๆ แล้วนะ มีอะไรสงสัยก็ให้ถามกันให้หมดเปลือกไปเลย ดีไหมครับ”

“ดีครับ ผมพร้อมจะทำอย่างนั้นอยู่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่ผมมาถึงที่นี่วันนี้”

ฟ้าลดายังเกาะแขนธีทัตไม่ยอมปล่อย เป็นชายหนุ่มเองที่ต้องตบที่หลังมือเธอเบา ๆ

“ฟ้า ทำไมกลัวเขา เขาเคยทำร้ายคุณเหรอ”

“เปล่าค่ะ ฟ้าแค่...ตกใจที่เขามา”

“ถ้าให้เขาเข้าบ้าน เขาจะเป็นอันตรายไหม อยากให้ธีอยู่ด้วยไหม”

หญิงสาวส่ายหน้า ยิ้มออกมาได้นิด ๆ

“เขาไม่เป็นอันตรายกับใครหรอกค่ะธี เดวิดเป็นคนใจดี”

“ถ้าอย่างนั้นธีก็ไม่ต้องห่วงใช่ไหม”

เธอพยักหน้ารับ

“ฟ้างี่เง่าเอง ขอโทษนะธีที่ทำให้ธีต้องมาปวดหัวไปด้วย”

“ไม่เลยสักนิด เพื่อเพื่อนคนนี้ ธีเต็มใจนะ”

ธีทัตบีบไหล่เธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ และหันไปสบตาเดวิด พยักหน้าให้นิด ๆ

เมื่อเดวิดกลับไปจ่ายค่าแท็กซี่และยกกระเป๋าเดินทางออกมา เขาก็เดินตามฟ้าลดาเข้าไปในบ้าน เห็นได้ชัดว่าท่าทีของหนุ่มแดนผู้ดีก็มีความไม่มั่นใจอยู่เล็ก ๆ เหมือนกัน คงเพราะนี่คือครั้งแรกที่ได้มาแสดงตัวต่อหน้าครอบครัวของหญิงสาวคนรัก

ธีทัตไม่ได้ตามกลับเข้าไป แต่มองตามจนแน่ใจว่าสองคนนั้นคงจะหาทางปรับความเข้าใจกันได้ เขาจึงได้เวลากลับ

**

“ฟ้าขอโทษนะธีที่ไม่ได้อยู่วันหมั้น แต่วันแต่งจะกลับมาให้ได้แน่นอน...ถ้าธีไม่แต่งสายฟ้าแลบน่ะนะ”

ฟ้าลดาส่งข้อความมาทางโทรศัพท์ จากที่ได้โทรคุยกันครั้งก่อน น้ำเสียงของหญิงสาวกลับมาสดใสร่าเริงได้อีกครั้งหลังจากหม่นเศร้าอยู่หลายสัปดาห์ เมื่อได้คืนดีกับเดวิด ทั้งคู่ก็พากันกลับไปลอนดอน และยังลังเลอยู่ว่าจะคลอดลูกที่อังกฤษหรือกลับมาคลอดที่ไทยดีเพราะแม่ของฟ้าลดาอยากดูแลลูกสาวใกล้ ๆ หลังคลอด

ธีทัตพลอยยินดีไปกับเธอด้วย หลายครั้งที่การเลิกรากันคือการให้โอกาสคนสองคนได้ไปเจอคนที่เหมาะสมและทำให้ตัวเองมีความสุขได้มากกว่า ในกรณีของเขากับฟ้าลดาก็คงเป็นเช่นนั้น

**

“ใกล้จะถึงวันหมั้นแล้ว ยังจะไปกรุงเทพฯ อีกหรือธี”

ธิดาถาม เมื่อธีทัตบอกว่าคืนนี้เขาจะเข้าไปดูงานก่อสร้างที่กรุงเทพฯ อีกรอบ

“งานพิธีเล็ก ๆ ไม่มีอะไรมากนี่ครับแม่ ข้าวของทุกอย่างก็จัดเตรียมไว้หมดแล้ว ที่จริงผมกับมะนาวพร้อมหมั้นเลยทันทีถ้าไม่ติดเรื่องฤกษ์งามยามดีที่แม่กับน้าหงุ่นเลือกไว้ให้ก่อน”

“ก็เพื่อความสบายใจของฉันล่ะนะ” ธิดายอมรับ “ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เอาแต่ทำงานแบบนี้ ถึงวันงานหน้าโทรมเป็นหมี ไม่สงสารคู่หมั้นเราบ้างหรือไง”

“ธีโทรมหรือครับพ่อ”

ชายหนุ่มหันไปขอความคิดเห็นบิดาพลางยกมือลูบคางตัวเอง หนวดเคราเขาก็โกนเกลี้ยง มั่นใจว่าไม่เคยปล่อยตัวเองให้สกปรกซกมก

“ไม่โทรมหรอก ลูกพ่อหล่อจะตายไป หน้าเหมือนแม่แกตอนเขาสาว ๆ นั่นแหละ แม่แกเขาสวย แกก็เลยหล่อ”

ธีทัตหัวเราะ คิดว่าพ่อคงตั้งใจพูดเพื่อเอาใจแม่นั่นล่ะ

“เรื่องหล่อฉันไม่เถียงหรอก ลูกใครใครก็ว่าหล่อ แต่แม่ก็แค่ไม่อยากให้วันงานลูกชายแม่ต้องเอาหน้ากร้านแดดกร้านลมไปนั่งคู่กับหนูมะนาวเขา เขาหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา ถ่ายรูปออกมาคนข้าง ๆ เหมือนหมีแดดเดียวมันก็ยังไง ๆ อยู่”

“โถ่ แม่พูดซะเห็นภาพ ก็ได้ฮะ ผมจะซื้อไอ้ที่เขาใช้พอก ๆ หน้ามาใช้ทุกวันจนกว่าจะถึงวันหมั้นเลย รับรองว่าหน้าผมต้องใสเด้งเกินหน้าเกินตาว่าที่เจ้าสาวแน่นอน”

“แล้วน้องเขาไม่งอนเราบ้างเลยหรือ เอะอะไปกรุงเทพฯ แบบนี้”

“ไม่หรอกครับ ผมไปทำงานมะนาวก็รู้ดี น้องน่ารักนะครับ ไม่งี่เง่ากับเรื่องแบบนี้หรอก”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะลูก บอกตามตรงว่าเมื่อก่อนแม่ก็คิดว่ามะนาวก็เป็นหลานสาวคนเล็กที่ดูเอาแต่ใจ ไม่น่าจะว่านอนสอนง่ายเหมือนส้มหวาน..”

“มะนาวฉลาดและจริงใจเปิดเผยครับ และที่จริงก็ไม่ได้ดื้ออย่างที่แสดงออก แต่คงเพราะบ้านมีแต่ผู้หญิงก็เลยทำแก่นแก้วเป็นเกราะป้องกันตัวเอง ไม่ให้ใครเข้ามารังแก”

คงเดชกับธิดาฟังแล้วก็ยิ่งนึกเอ็นดู

“ธีได้เข้าไปเป็นครอบครัวกับน้องแล้ว ก็อย่าทำให้น้องเสียใจนะลูก เราเป็นลูกผู้ชาย คำว่ารับผิดชอบสำคัญที่สุด”

“ครับพ่อ”

ธีทัตรับคำหนักแน่น 

**