24

มื้อเย็นวันนั้นผ่านไปอย่างอบอุ่นและชื่นบาน ไม่ว่าอย่างไรมะนาวก็ยังคงเป็นมะนาวที่จริงใจ เปิดเผย และเป็นตัวของตัวเองได้เสมอ

ก่อนพาหญิงสาวกลับไปส่งบ้าน ธีทัตชวนคนรักออกมาเดินเล่นที่ลานน้ำพุหน้าบ้านของพ่อกับแม่ บ้านหลังนี้ใหญ่โตกว้างขวางกว่าบ้านที่เขาเพิ่งซื้อ วิศวกรหนุ่มตั้งใจจะใช้บ้านหลังที่เพิ่งซื้อเป็นเรือนหอ และถ้าเขากับเธอมีลูกด้วยกัน อาจจะค่อยย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังใหญ่ของปู่กับย่าเพื่อที่ลูก ๆ จะได้มีที่วิ่งเล่น

“ยิ้มอะไรคะพี่ธี”

มนิษาเงยหน้าถาม มือของเธอวางอยู่ในมืออุ่นของเขา

“พี่น่ะเหรอ พี่ยิ้มเพราะกำลังคิดถึงเด็ก ๆ น่ะ”

“เด็กที่ไหนหรือคะ”

“ก็เด็ก ๆ ในอนาคต เอ่อ อย่างเช่นลูก ๆ อะไรทำนองนั้น”

จู่ ๆ ธีทัตก็เกิดไม่มั่นใจขึ้นมาที่จะเอ่ยถึงภาพในจินตนาการของตัวเอง เขาไม่เคยคุยเรื่องนี้กับมนิษา หญิงสาวยังอายุเพียงยี่สิบกว่า ๆ ชายหนุ่มกลัวว่าภาพฝันของเขาที่มีเธอเป็นแม่ของลูก อาจทำให้สาวน้อยลังเลใจที่จะคบหาเขาต่อไป

“หมายถึงลูกของพี่ธีน่ะหรือคะ พี่ธีอยากมีลูกอย่างนั้นหรือ”

ธีทัตก้มสบตาคนตรงหน้า เผลอเพิ่มน้ำหนักมือที่เกาะกุมอยู่โดยไม่รู้ตัว

“ถ้าพี่บอกว่าใช่ครับ พี่ธีอยากมีลูก มะนาวจะว่ายังไง บอกพี่มาตรง ๆ ได้เลยนะ พี่เป็นผู้ชาย ไม่ต้องอุ้มท้องก็เลยพูดได้ แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับผู้หญิงเลย…”

ท่าทีกระอึกกระอักของธีทัตทำให้มนิษาหัวเราะเบา ๆ

“แล้วถ้ามะนาวบอกว่าเคยคิดอยากมีลูกเหมือนกัน พี่ธีจะเชื่อไหม”

“มะนาวพูดจริง ๆ หรือ”

“จริงสิคะ ทำไมทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะ คิดว่านาวเป็นแม่ใครไม่ได้เหรอ”

หญิงสาวเอียงคอถาม ธีทัตรีบส่ายหน้า

“โถ่ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย พี่ไม่ได้ตกใจ พี่ประหลาดใจต่างหาก แล้วก็ดีใจด้วย”

“ดีใจทำไมคะ”

“ก็ดีใจที่เราจะได้มีลูกด้วยกันไง”

“เปล่านะ นาวยังไม่ได้บอกเลยว่าจะให้ใครมาเป็นพ่อของลูก”

หญิงสาวแกล้งว่า พยายามดึงมือออกแต่ธีทัตกลับออกแรงดึงเธอให้เข้ามาแนบชิดเขายิ่งกว่าเดิม พลางก้มสบตาอย่างกรุ้มกริ่ม นี่ถ้าไม่ติดว่ายืนอยู่กลางลานหน้าบ้าน เขาอาจจะจูบเธอไปแล้ว

“ไม่บอกก็รู้ว่าพ่อของลูกก็คือพี่ธีคนนี้แน่นอน ส่วนแม่ของลูกของพี่ ก็จะต้องเป็นมะนาวคนนี้คนเดียวเหมือนกัน”

“แล้ว…แล้วถ้าอนาคตมันไม่ได้เป็นแบบนั้นล่ะคะ”

หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาลง แม้จะแก่นแก้วแค่ไหน แต่ก็ยังมีความหวั่นไหวตามประสามนุษย์ปุถุชน

ชายหนุ่มยกมือเธอขึ้นมา จรดริมฝีปากอุ่นลงบนปลายนิ้ว

“พี่อาจจะรับประกันไม่ได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่พี่รู้แค่ว่าวันนี้พี่ธีอยากดูแลมะนาว อยากอยู่กับมะนาวไปทุก ๆ วัน และก็จะตั้งใจทำให้ดีทุก ๆ วัน แล้วนาวล่ะ อยากอยู่กับพี่ธีไปทุก ๆ วันเหมือนกันไหม”

หญิงสาวเงยหน้าสบตาคนตัวสูง ไม่รู้ว่าเธอปล่อยให้เขาเข้ามาครอบครองพื้นที่ในหัวใจของเธอไปจนหมดตั้งแต่เมื่อไร แต่ก็ยังแกล้งรวนเขาไป

“ไม่รู้สิคะ ตอบไม่ได้ว่าอยากอยู่กับพี่ธีทุกวันหรือเปล่า ขอลองคบ ๆ กันไปก่อนก็แล้วกัน”

ธีทัตหยิกหมับที่ปลายจมูก หมั่นไส้คนตัวเล็กตาโตจนอยากหอมแก้มสั่งสอน มนิษาหัวเราะเขิน จะให้สารภาพหมดเปลือกก็กลัวเขาจะได้ใจ แต่ถ้าพี่ธีของเธอไม่ซื่อบื้อจนเกินไปก็คงรู้แล้วล่ะว่าอะไรคือคำตอบของหัวใจคนชื่อมะนาว

**

วันถัดมา ธีทัตมีนัดไปกินข้าวกลางวันที่บ้านฟ้าลดา เขาขออนุญาตมนิษาแล้วตั้งแต่คืนก่อน

‘...ทำไมต้องขออนุญาตด้วย นาวเป็นแฟนพี่ธีนะ ไม่ใช่เจ้าชีวิตสักหน่อย’

สาวน้อยเอ่ยกับธีทัตอย่างเห็นเป็นเรื่องขบขัน

‘พี่แค่อยากบอกนาวว่าทำอะไรที่ไหนอย่างไร ไม่อยากมีความลับ’

‘เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แค่นี้ไม่เรียกว่ามีความลับหรอกค่ะ ไม่ต้องบอกนาวหมดก็ได้ ไม่อย่างนั้นพี่ธีไม่เป็นอันทำงานทำการพอดีถ้าต้องคอยรายงานไปหมดทุกอย่าง ไปเถอะค่ะ ฝากบอกพี่ฟ้าด้วยนะคะว่าขอให้แข็งแรง ๆ’

หญิงสาวเอ่ยด้วยความจริงใจ

วันนี้ครอบครัวของฟ้าลดาอยู่กันพร้อมหน้าทั้งพ่อ แม่ คุณอา และคุณย่า ทุกคนรู้จักธีทัตดีและดีใจที่ชายหนุ่มแวะมาหาตามสัญญา เขาหอบกล่องผลไม้มาฝากถึงสามกล่องใหญ่เพราะถือว่าไม่ได้มาเยี่ยมพวกท่านเสียนาน

"คุณย่าน้อยยังดูสดใสแข็งแรงดีเหมือนเดิมเลยนะครับ"

ชายหนุ่มเอ่ยกับย่าน้อย หญิงชราวัยเก้าสิบพลางจับมือของท่าน คุณย่าของฟ้าลดาแม้ดวงตาจะฝ้าฟางไปตามวัยแต่ความทรงจำยังคงแจ่มชัด

"เป็นไงบ้างลูก สบายดีนะธี แต่งงานหรือยังล่ะลูก"

"ยังเลยครับ แต่ก็คงจะอีกไม่นานนี้แล้ว ไว้คราวหน้าผมจะพาแฟนผมมากราบคุณย่านะครับ"

"ดี ดี ขอบใจนะที่ยังนึกถึงย่า"

"ผมขออนุญาตเชิญพ่อ แม่กับอานุชล่วงหน้าเลยนะครับ แล้วเดี๋ยวตอนแจกการ์ดผมจะพาแฟนมาอีกที"

ธีทัตบอกด้วยสีหน้าเบิกบาน ฟ้าลดาบอกทุกคนในครอบครัวของเธอแล้วว่าธีทัตมีคนรักและเธอก็ยังได้เจอหญิงสาวที่แสนน่ารักคนนั้นแล้วด้วย

มื้อกลางวันผ่านไปอย่างอร่อยและอบอุ่น เมื่อชายหนุ่มได้เวลาลากลับ หญิงสาวเจ้าของบ้านก็เดินมาส่งที่รถ

"ขอบคุณนะธีที่มา ย่าดูดีใจมากที่ได้เจอธีน่ะ"

ฟ้าลดาเอ่ย

"ไม่ต้องขอบคุณหรอกฟ้า ธีควรจะมาหาท่านบ่อย ๆ กว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ช่วงที่ฟ้าไม่อยู่ ธีไม่กล้ามา ไม่แน่ใจว่าควรจะมาไหม"

ธีทัตหมายถึงช่วงเวลาที่ทั้งคู่เพิ่งจบความสัมพันธ์และตอนนั้นฟ้าลดายังอยู่ที่ต่างประเทศ

"ขอบคุณนะธีที่ไม่เกลียดกัน ทั้งที่เราทำไม่ดีกับธีไว้ตั้งเยอะ"

"พูดอะไรอย่างนั้น ธีไม่มีวันเกลียดฟ้าหรอก แล้วมันก็ผ่านไปตั้งนานแล้ว ตอนนั้นเราสองคนก็เด็ก... ธีว่าตอนนี้ฟ้าไม่ต้องคิดเรื่องอะไรแล้วนอกจากทำใจให้เบิกบานแจ่มใส กินอาหารดี ๆ ให้ร่างกายแข็งแรง เพื่อลูกในท้องนะ"

"จ้ะ"

เมื่อเอ่ยถึงลูก สีหน้าของหญิงสาวก็เหมือนกลับมาเข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง ธีทัตจึงกล้าพอที่จะถามต่อ

"แล้วตกลงบอกเขาหรือยัง..."