ตอนที่ 32: แรงกดดันของชาวบ้าน

ตอนที่ 32: แรงกดดันของชาวบ้าน

ท่ามกลางกระแสข่าวลือที่เชี่ยวกราก บรรยากาศที่บ้านกำนันพงษ์กลับคึกคักไปด้วยกลุ่มชาวบ้านหน้าดำคร่ำเครียดเกือบยี่สิบคน แต่ละคนคือเกษตรกรรายย่อยที่มีที่นาเพียง 1 ไร่บ้าง 3 ไร่บ้าง บ้านยากจนซึ่งแทบไม่พอกินอยู่แล้ว บ้านมีน้อยอยากขายได้เงินก้อนทุกคนมีจุดร่วมเดียวกันคือ "หนี้สิน" และฝันถึงเงินล้านที่จะมาชำระความทุกข์ที่แบกมาค่อนชีวิต

"แม่ใหญ่บุญมาเพิ่นเห็นแก่ตัวเด้กำนัน เพิ่นมีที่นาตั้ง 50 ไร่ ขายไปกะรวยค้ำฟ้า แต่พวกข่อยที่มีแค่ไร่สองไร่ นายทุนเขาบ่เอาถ้าแม่ใหญ่บ่ขายที่เพราะเป็นทางผ่านที่ของพวกข่อย" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งโพล่งขึ้นด้วยความคับแค้น

"แม่นยิ่งไอ้กริชมันหลานรัก เพิ่นกะต้องฟังหลาน ปล่อยให้มันขุดทางน้ำอยู่นั่นล่ะ เงินสิบล้านบ่เอา สิเอาคูน้ำเน่า ๆ" อีกเสียงเสริม กำนันพงษ์แสยะยิ้มมองดูไฟแห่งความโลภที่บักรุ่งจุดติดจนโชติช่วง 

"ป่ะพี่น้อง ในเมื่อเว้ากันดี ๆ บ่ฮู้เรื่อง เฮาก็ไปกดดันให้เพิ่นเห็นใจคนยากคนจนนำกัน"

ที่ชานหน้าบ้านของย่าบุญมา กริชกำลังนั่งอธิบายผังระบบน้ำให้ย่าฟังอย่างใจเย็น ทันใดนั้น เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นพร้อมกับขบวนชาวบ้านที่นำโดยกำนันพงษ์และบักรุ่งที่เดินดุ่ม ๆ เข้ามาในเขตรั้วบ้านอย่างอหังการ อิปิ๊ ที่สังเกตการณ์อยู่ก่อนเห็นท่าไม่ดี เธอรีบโดดขึ้นควบรถซาเล้งคู่ใจบิดคันเร่งสุดแรงไปตาม พ่อผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเป็นผู้ใหญ่ที่กำนันพงษ์ยังเกรงใจในอาวุโส ให้รีบมาช่วยระงับเหตุก่อนที่เรื่องจะบานปลาย

“แม่ใหญ่บุญมา ออกมาคุยกับพี่น้องแหน่” กำนันพงษ์ประกาศกร้าวพลางยืนเท้าสะเอวอยู่ลานล่าง ย่าบุญมาเดินออกมาที่ชานบ้านด้วยสายตาเศร้าสร้อย แต่นิ่งสงบ 

“พวกเจ้ามีธุระหยังกันอีกล่ะ”

“พี่น้องเขาเดือดร้อน เขาอยากขายที่เอาเงินไปใช้หนี้ใช้สิน แต่แม่ใหญ่กับหลานกริชกะขวางทางเจริญเขาอยู่แบบนี้ มันบ่แม่นเด้อ” กำนันสำทับ ย่าบุญมาถอนหายใจ 

“พวกเจ้าสิขายที่ดินกะขายไปสิ... ที่ดินผืนนี่มันของลูกชายข่อย (พ่อของกริช) ข่อยสิขายหรือบ่ขาย มันกะสิทธิของข่อยบ่ใช่เบาะ”

“แต่นายทุนเขาบ่ซื้อที่พวกข่อยแม่ใหญ่” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำตาคลอเบา 

“ที่ของพวกข่อยมันถูกที่แม่ใหญ่ล้อมไว้เบิด นายทุนเดชาเพิ่นว่าถ้าสิทำรีสอร์ท กะต้องได้ที่แม่ใหญ่เป็นทางเข้าหลัก ถ้าแม่ใหญ่บ่เซ็นเปิดทาง ที่ไร่สองไร่ของพวกข่อยกะไม่มีค่าอะไรเลย”

“แม่น แม่ใหญ่สิรวยคนเดียวแล้วปล่อยให้พวกข่อยอดตายเบาะ พวกข่อยสิเอาเงินไปส่งลูกเรียน ไปใช้หนี้ ธกส. เห็นใจคนยากคนจนนำกันแหน่แม่ใหญ่” เสียงโวยวายเริ่มดังเซ็งแซ่จนบรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด

กริชก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมั่นคง เขาสบตากับชาวบ้านทุกคนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ เขาเห็นทั้งความหวัง ความกลัว และความโกรธแค้นในดวงตาเหล่านั้น ชายหนุ่มตัดสินใจใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายเพื่อพิสูจน์วิสัยทัศน์ที่เขาเชื่อมั่น

“พ่อแม่พี่น้องครับ ลองหยุดคิดกันสักนิด” กริชตะโกนก้องจนเสียงโวยวายค่อย ๆ สงบลง 

“ถ้าวันนี้ทุกคนขายที่ดินไป... ใช่ครับ ทุกคนจะมีเงินล้านไปใช้หนี้ ไปซื้อความสบายชั่วครั้งชั่วคราว แต่ผมถามหน่อยว่าหลังจากนั้นพ่อแม่พี่น้องจะเอาอาชีพอะไรเลี้ยงตัวครับ” กริชกวาดสายตามองไปรอบ ๆ 

“รีสอร์ทที่เขาจะสร้าง เขาจะจ้างทุกคนไหม อย่างลุงเป็นคนสวน อย่างป้าเป็นแม่บ้าน ในที่ดินที่เคยเป็นของตัวเองอย่างนั้นเหรอ แล้วข้าวที่พวกคุณเคยปลูกกินเองล่ะ... ต่อไปต้องควักเงินล้านที่ได้มาไปซื้อข้าวเขากิน จนเงินมันหมดไปเรื่อย ๆ สุดท้ายกลายเป็นคนแก่ที่ไม่มีที่ทำกินไม่มีบ้าน พวกลุง ๆ ป้า ๆ จะอยู่อย่างไร” คำพูดของกริชเหมือนเข็มที่แทงสะกิดใจดำของใครหลายคน เสียงชาวบ้านเริ่มแตกออกเป็นสองฝ่ายทันที

“เออ... ที่มันเว้ากะมีส่วนเด้ เงินล้านกินบ่ถึงปีมันกะเบิด แต่ที่นามันงอกเงยได้ตลอด” ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งเริ่มซุบซิบ

“แต่หนี้ข่อยมันรัดคอเด้ ข่อยสิรอเอาข้าวไปแลกเงินสิบล้านกี่ปีถึงจะได้” อีกฝั่งโต้แย้งกลับ

ลุงหวัง ที่แอบยืนฟังอยู่หลังฝูงชน เดิมทีแกโกรธกริชจนวางจอบหนีไป แต่พอได้ยินคำว่า “ข้าวที่เคยปลูกกินเอง” และ “ขี้ข้านายทุนในที่ดินตัวเอง” แกก็ถึงกับชะงัก ลุงหวังมองดูมือที่สากกร้านของตัวเองที่อยู่กับดินมาทั้งชีวิต แกเริ่มคิดได้ตามที่กริชพูด

“ลุงว่า...หลานกริชมันเว้าถูกจุดว่ะ” ลุงหวังโพล่งขึ้นกลางวง

 “ถ้าข่อยขายที่ 3 ไร่ของข่อยไป ข่อยกะสิบ่เหลือหยังไว้ให้บักเลนลูกข่อยเลยเด้ เงินล้านข่อยกะย่านมันเอาไปละลายกับยาเสพติดกับรถเครื่องเบิดแท้ว่ะ”

“ลุงหวัง นี่ลุงเข้าข้างมันเบาะ” บักรุ่งตวาดลั่นอย่างเสียหน้า

“ข่อยบ่ได้เข้าข้างใครบักรุ่ง แต่ข่อยเข้าข้างปากท้องของลูกหลานข่อยในวันหน้า” ลุงหวังยืนยันหนักแน่น กริชเห็นจังหวะที่เสียงเริ่มแตกเขาจึงยื่นข้อเสนอสุดท้าย กริชหันไปสบตากับกำนันและชาวบ้าน 

"ผมขอเวลา 1 อาทิตย์ ครับ ผมจะทำทางผ่านน้ำระบบอัจฉริยะตัวอย่างให้ดูในแปลงนาของย่า ระบบนี้จะทำให้นา 1 ไร่ของพวกคุณมีผลผลิตมากกว่าเดิม 3 เท่า และทำเงินได้ทุกฤดูกาลโดยไม่ต้องรอน้ำฝน" กริชเว้นจังหวะก่อนจะเน้นเสียงหนัก

 "ถ้าภายในเจ็ดวันผมทำไม่สำเร็จหรือชาวบ้านดูแล้วว่ามันสู้เงินล้านไม่ได้ ผมจะกราบขอโทษทุกคนและผมจะเป็นคนบอกย่าบุญมาให้เซ็นขายที่ดินเปิดโครงการรีสอร์ทของนายทุนที่ป้า ๆ จะขายด้วยตัวเอง"

"เจ็ดวันมันนานไปไอ้กริช หนี้ ธกส. ข่อยเขาสิทวงมื้ออื่นมื้อฮือแล้ว" ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นพร้อมอาการกวัดแกว่งมือไม้

 "มึงเป็นสถาปนิกมีเงินเดือนกิน แต่น้ามีแต่ดอกเบี้ยพอกพูนมึงอย่ามาถ่วงเวลาเลย"

"แม่นเจ็ดมื้อนั่นนายทุนเขาหนีไปซื้อที่ตำบลอื่นเฮาสิทำจั่งใด๋ มึงรับผิดชอบไหวเบาะ" เสียงค้านดังเซ็งแซ่จนบรรยากาศเริ่มจะมีการลงไม้ลงมือ

"หยุดเดี๋ยวนี้เด้อทุกคน" เสียงตวาดอันทรงพลังของ พ่อผู้ใหญ่บ้าน ดังขึ้นพร้อมกับร่างของแกที่เดินก้าวเข้ามากลางวง สลับกับ อิปิ๊ ที่รีบเข้ามายืนขวางข้างกริชไว้ราวกับเป็นองครักษ์

"พ่อผู้ใหญ่... เรื่องนี้มันเรื่องเงินปากท้องชาวบ้านนะ พ่ออย่ามาขวางเลย" กำนันพงษ์พยายามพูดข่มด้วยตำแหน่งที่เหนือกว่า

"กำนันพงษ์... ข่อยน่ะแก่กว่าเจ้า ข่อยเห็นที่นาผืนนี้มาตั้งแต่เจ้ายังบ่เกิดเด้" พ่อผู้ใหญ่บ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด 

"เงินน่ะมันมีค่า แต่โอกาสที่คนรุ่นใหม่ที่มีวิชาความรู้สิมาเฮ็ดให้บ้านเฮาเจริญกะมีค่าคือกัน ข่อยขอให้กริชมันพิสูจน์เถอะ แค่เจ็ดมื้อนายทุนเดชาเขาบ่หนีไปไสหรอก ถ้าเขาอยากได้ที่ตรงนี้จริงเขากะต้องรอได้"

"แม่นจ้า" อิปิ๊เสริมขึ้นทันที 

"ถ้าพวกน้า ๆ รอมาเป็นสิบปีได้ ทำไมกะแค่เจ็ดมื้อสิรอไม่ได้ หรือว่ากลัว... กลัวว่าถ้าอ้ายกริชทำสำเร็จ แล้วพวกน้าจะรู้ตัวว่ากำลังจะโดนเดชาหลอกซื้อที่ถูก ๆ ไปทำกำไรต่อ"

คำพูดของอิปิ๊ทำให้ชาวบ้านที่กำลังโวยวายเริ่มชะงักและฉุกคิด โดยเฉพาะบักรุ่งที่หน้าถอดสีเพราะถูกแทงใจดำ

"พ่อผู้ใหญ่พูดถูก" กริชเอ่ยขึ้นพลางมองไปรอบ ๆ 

"ถ้าสิ่งที่ผมทำใน 7 วันนี้มันห่วยแตกจนพวกคุณดูแล้วไม่มีอนาคต ผมจะขอให้ย่าเซ็นให้ทันทีและผมจะไม่เหยียบเข้ามาที่อีแหลวอีกเลย... ผมขอแค่โอกาสครั้งเดียวครับ"

กำนันพงษ์เห็นสายตาพ่อผู้ใหญ่บ้านที่จ้องเขม็งมาและชาวบ้านบางส่วนที่เริ่มพยักหน้าคล้อยตาม จึงกัดฟันยอมถอย 

"ก็ได้ 7 วันนะไอ้กริช ถ้ามึงทำทางผ่านน้ำที่มันวิเศษกว่าเงินล้านไม่ได้ มึงเตรียมตัวเก็บของไสหัวออกไปได้เลย" เมื่อม็อบชาวบ้านสลายตัว กริชถอนหายใจยาว พ่อผู้ใหญ่บ้านเดินเข้ามาตบไหล่เขาเบา ๆ 

"กริชเอ๊ย... ซ่วยเจ้าได้แค่นี้นะ หลังจากนี้คือของจริงแล้วเด้"