ตอนที่ 31 : เหยื่อของอำนาจเงิน

กริชนั่งชันเข่าอยู่กลางร่องดินที่ขุดเปิดหน้าดินไว้ ในมือนิ้วเรียวยังคงคีบสายวัดและสมุดบันทึกค่าระดับน้ำ เขาจดจ่ออยู่กับการคำนวณทิศทางการไหลของน้ำจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองรอบข้าง แต่ประสาทสัมผัสของสถาปนิกกลับทำงานอย่างรวดเร็ว เขาซึมซับได้ถึงความเงียบที่ผิดปกติ เสียงจอบที่เคยขุดดินฉึกฉักรอบตัวค่อย ๆ เงียบหายไปทีละเล่ม เหลือเพียงเสียงลมพัดยอดข้าววูบวาบ

เขาสัมผัสได้ถึงเงาของใครบางคนที่ยืนอยู่เหนือหลุม ขวางทางแสงแดดที่ส่องลงมาบนสมุด กริชค่อย ๆ วางปากกาลง แกล้งทำเป็นตรวจเช็กค่าตัวเลขในกระดาษต่ออีกครู่หนึ่ง แต่สายตากลับเหลือบเห็นรองเท้าบูทยางเก่า ๆ ของ ลุงหวัง ที่ยืนนิ่งไม่ขยับขยื้อน

"ลุงหวังครับ... ตรงจุดนี้ผมว่าเราวางท่อเอียงอีกสัก 5 องศา น้ำน่าจะไหลสะดวกขึ้นนะ ลุงว่าไงครับ" กริชเอ่ยถามโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้น แสร้งทำเป็นชวนคุยเรื่องงานเหมือนปกติ

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดูหนักอึ้งกว่าทุกวัน กริชจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง เขาเห็นลุงหวังยืนกำด้ามจอบแน่น ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มและภูมิใจในตัวเขาบัดนี้กลับบึ้งตึง สายตาที่เคยมองกริชเหมือนลูกเหมือนหลานกลับเปลี่ยนเป็นความระแวงและสับสน ลุงหวังค่อย ๆ วางจอบลงช้า ๆ ราวกับจะบอกเป็นนัยว่าแกจะไม่ถือมันขึ้นมาอีกในวันนี้ กริชพับสมุดเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อผ้าฝ้าย เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนปัดโคลนที่หัวเข่าออก ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบแต่แฝงด้วยความอาทร

"ลุงหวังครับ... มีอะไรในใจอยากจะถามผมไหม มองผมแปลก ๆ มาตั้งแต่บ่ายแล้ว มีเรื่องอะไรที่ลุงได้ยินมาแล้วอยากให้ผมอธิบายไหมครับ" ลุงหวังชะงักไปเล็กน้อย แกหลบสายตาคมกริบของกริชไปมองที่ผืนนาสีทองแทน 

"กริชเอ๊ย... ลุงกะบ่อยากสิเชื่อข่าวลือหรอกเด้ แต่เห็นเจ้าขยันเฮ็ดขยันทำขนาดนี้ ลุงกะอดสิสงสัยบ่ได้... ที่เขาว่าเจ้าแอบรับเงินพวกฝรั่งมาขวางทางรวยชาวบ้าน เพื่อสิเอาที่นาพวกเฮาไปทำเป็นเขตอนุรักษ์นั่นมันแม่นความจริงบ่" กริชนิ่งไปครู่หนึ่งเขาไม่ได้โกรธ 

"ลุงครับ..." กริชขยับเข้าไปใกล้ลุงหวังอีกก้าว

"ลุงเห็นผมตากแดดจนตัวดำ ขุดดินจนมือพองมาเป็นอาทิตย์ ลุงคิดว่าเงินจากที่ไหนมันจะจ้างให้ผมมาลำบากขนาดนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะผมอยากเห็นนาสีทองผืนนี้มันเลี้ยงพวกเราไปจนตายจริง ๆ" ลุงหวังถอนหายใจอีกครั้ง แววตาสั่นเครือ

 "ลุงกะอยากเชื่อเจ้า... แต่เงินไร่ละ 2 ล้านบาทน่ะกริช มันซื้อชีวิตใหม่ให้ลุงกับลูกหลานได้เลยเด้ ลุงแบกจอบมาห้าสิบปี ลุงบ่อยากให้ลูกหลานต้องมาหลังขดหลังแข็งคืออาวอีก เจ้าขวางทางเงินล้านเขา... เจ้าฮู้บ่ว่าตอนนี้ชาวบ้านเขาแค้นเจ้าขนาดไหน"

พูดจบ ลุงหวังก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้กริชยืนอยู่กลางร่องดินเพียงลำพัง ท่ามกลางแสงแดดที่เริ่มอ่อนแสงลงเรื่อย ๆ พร้อมกับศรัทธาของชาวบ้านที่เริ่มมืดมิดลงตามไปด้วย กริชมองตามแผ่นหลังที่งุ้มงอของลุงหวังที่จ้ำอ้าวออกไปทางท้ายนาอย่างไม่เข้าใจ ความรู้สึกโหวงเหวงในอกเริ่มก่อตัวขึ้น ทันใดนั้น อิปิ๊ ก็เดินสวนทางเข้ามา เธอเดินกึ่งวิ่งหน้าตาตื่นตระหนกใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลจนคิ้วขมวดมุ่น เธอหยุดยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้าร่องน้ำที่กริชนั่งอยู่ สายตาเหลือบมองลุงหวังที่เดินจากไปแล้วหันกลับมามองกริชที่ยังคงถือสมุดบันทึกค้างไว้

"อ้ายกริช... ลุงหวังเลิกซ่วยอ้ายแล้วแม่นบ่" อิปิ๊ถามเสียงสั่น

"ลุงเขาบอกว่ามีธุระ... แต่สายตาเขาไม่เหมือนเดิมเลยปิ๊ เขาถามผมเรื่องรับเงินเอ็นจีโอ เรื่องขวางทางรวย" กริชขมวดคิ้ว 

"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" อิปิ๊ทิ้งตัวลงนั่งบนกองดินข้างร่องน้ำอย่างหมดแรง เธอถอนหายใจยาวก่อนจะเงยหน้าสบตากับเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหนักใจ

"อ้ายเอ๊ย... ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านอีแหลว แม้แต่ในตลาดอำเภอเขาลือกันไปเบิดแล้วจ้า" อิปิ๊ระเบิดคำพูดออกมา 

"บักรุ่งมันให้ลูกน้องเดินสายปล่อยข่าวตั้งแต่ร้านลาบยันแผงขายปลา เขาเชื่อกันเบิดแล้วว่าอ้ายกริชเป็นสายสืบที่ถูกจ้างมาขวางโครงการรีสอร์ทเพื่อสิเอาที่ดินไปจดทะเบียนอนุรักษ์ปลูกป่ากินเงินอุดหนุนฝรั่ง" กริชขยับยิ้มขื่น 

"คนเรามันจะเชื่อเรื่องที่ไม่มีมูลได้เร็วขนาดนั้นเลยเหรอปิ๊"

"อ้ายกริช... อ้ายต้องเข้าใจเด้อ สำหรับคนบ้านเฮาเงินล้านมันบ่ใช่แค่กระดาษ แต่มันคือโอกาสที่เขาจะได้ลืมตาอ้าปาก ได้ใช้หนี้ ธกส. ที่พอกพูนมาเป็นสิบปี พอเขารู้ว่านายทุนให้ไร่ละ 2 ล้าน แล้วอ้ายเป็นคนเดียวที่เป่าหูย่าบ่ให้เซ็นขาย... อ้ายกะกลายเป็นคนเลวในสายตาเขาไปทันที" เธอก้มลงมองโคลนที่เปื้อนมือ 

"เมื่อกี้ปิ๊ไปตลาดมา ยายใจเจ้าของร้านลาบเพิ่นยังถามปิ๊เลยว่า รับเงินนำอ้ายกริชมาจักบาทถึงได้ยอมตามตูดต้อย ๆ ขวางทางรวยชาวบ้านแบบนี้... ปิ๊เถียงจนสิได้ตบกันเด้ออ้าย แต่มันต้านบ่ไหว แฮงเถียงเขากะยิ่งว่าอ้ายจ้างปิ๊มาปิดปาก"

กริชนิ่งเงียบไปนานความเงียบนั้นดูหนักอึ้งกว่าโคลนที่เขาขุดขึ้นมา เขาพึ่งตระหนักว่าแบบแปลนที่คำนวณมาอย่างดีระบบน้ำที่ซับซ้อนแม่นยำ หรือแรงกายที่ทุ่มเทลงไปทั้งหมด... มันกำลังพ่ายแพ้ต่ออำนาจของ "คำลวง" ที่คนอยากจะเชื่อเพื่อสนองความต้องการของตัวเอง

"แล้วย่าล่ะปิ๊ ย่ารู้เรื่องนี้หรือยัง" กริชถามด้วยความเป็นห่วงที่สุด

"ย่าบุญมาเพิ่นนั่งนิ่งอยู่บนชานบ้านจ้า ใครไปถามอะไรเพิ่นกะบ่ปาก (ไม่พูด) แต่ปิ๊เห็นแววตาเพิ่น... เพิ่นกำลังเสียใจเด้ออ้าย ที่เห็นชาวบ้านที่เคยฮักกันมาเปลี่ยนไปเพราะเงิน" อิปิ๊เงื้อมมือมาจับแขนกริช

 "อ้ายกริช... เฮาสิเอายังไงต่อ งานที่เหลือถ้าไม่มีลุงหวังกับคนอื่นซ่วย อ้ายทำคนเดียวบ่เสร็จแน่ และถ้า 3 วันนี้น้ำบ่ไหลเข้าที่นาชาวบ้านตามสัญญา... บักรุ่งมันพาม็อบบุกบ้านย่าแน่นอน" กริชปิดสมุดบันทึกเสียงดัง ปึ่ก แววตาที่เคยนุ่มนวลกลับแข็งกร้าวขึ้นมา

 "ในเมื่อเขาไม่เชื่อคำพูด... ผมก็จะใช้น้ำนี่แหละเป็นตัวพูดแทน 3 วันนี้ผมจะไม่นอนปิ๊ ใครจะถอยกะถอยไป แต่ผมจะพิสูจน์ให้เห็นว่า ทองที่แท้จริงมันไม่ได้อยู่ในกระเป๋านายทุน แต่มันอยู่ในดินผืนนี้"

ท่ามกลางความมืดมิดที่เข้าปกคลุมนาสีทอง มีเพียงแสงวับแวมจากตะเกียงเจ้าพายุและไฟฉายคาดหัวของ อิปิ๊ ที่คอยส่องนำทางให้ชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยังคงก้มหน้าก้มตาขุดดินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กริชเหวี่ยงจอบลงบนดินเหนียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงจอบกระทบดิน ฉึก! ฉึก! ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบสงัด เสื้อผ้าฝ้ายของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับมัดกล้ามที่ล้าจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน

"อ้ายกริช... พักกินน้ำก่อนเถอะจ้า อ้ายขุดมาสามชั่วโมงบ่หยุดเลยเด้" อิปิ๊เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแววตาเต็มไปด้วยความสงสาร

"ไม่เป็นไรปิ๊ถ้าคืนนี้ร่องรับน้ำช่วงแรกไม่เสร็จ พรุ่งนี้เราจะคุมทิศทางน้ำไม่ได้" กริชตอบเสียงพร่าแต่ยังคงหนักแน่น

ทันใดนั้นเสียงมอเตอร์ไซค์วิบากของ บักรุ่ง ก็แผดคำรามกรีดผ่านความมืด มันขับวนเวียนอยู่บนคันนาห่างออกไปไม่ไกล แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามาประจานความโดดเดี่ยวของกริชเป็นระยะพร้อมเสียงตะโกนถากถาง 

"ขุดไปเถอะไอ้สถาปนิก ขุดให้ตายน้ำกะบ่ไหลหรอก มึงขุดคนเดียวสิไปสู้แรงมหาชนได้จั่งใด๋"

กริชไม่เสียสมาธิเขาเลือกที่จะนิ่งเฉยต่อคำยั่วยุ จนกระทั่งบักรุ่งขับรถหายไปในความมืดพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ย แต่ทว่า... ความร้ายกาจที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้น