ตอนที่ 37 : นายทุนเดชาลงสนาม

ชาวบ้านต่างพากันขยับถอยร่นออกไปตามคำบอกของกริช เสียงซุบซิบนินทาบักรุ่งค่อย ๆ เงียบลง เปลี่ยนเป็นความลุ้นระทึกที่เข้ามาแทนที่ โดยที่ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มในชุดเปื้อนโคลนแต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามอย่างประหลาด เขาเดินตรงไปยังคันกั้นน้ำจุดยุทธศาสตร์ที่เชื่อมต่อกับลำห้วยสาขา โดยมี อิปิ๊ วิ่งไปรอแสแตนด์บายอยู่ที่วาล์วเหล็กขนาดใหญ่ซึ่งกริชเพิ่งติดตั้งเสร็จเมื่อสองวันก่อน กริชหันไปมอง ย่าบุญมา อีกครั้งท่านพยักหน้าให้หลานชายด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่น กริชจึงยกมือเป็นสัญญาณให้เด็กสาวที่ปลายนา

"เปิดน้ำได้เลยปิ๊"

สิ้นเสียงประกาศ อิปิ๊ใช้แรงทั้งหมดที่มีหมุนวาล์วเหล็กจนสุดเกลียว วินาทีนั้น เสียงน้ำไหลบ่าดัง ซ่า... กระหึ่มไปทั่วทุ่งนาสีทอง น้ำใสสะอาดเริ่มพุ่งทะลักเข้าสู่ร่องน้ำอัจฉริยะที่กริชและลุงหวัง คนของผู้ใหญ่บ้านมาช่วยกันขุดไว้ มันไม่ได้ไหลท่วมสะเปะสะปะเหมือนที่เคยเป็นมา แต่น้ำกลับไหลรินไปตามระดับความลาดเอียงที่ถูกคำนวณมาอย่างแม่นยำ ผ่านท่อระบายน้ำที่บักรุ่งพยายามจะอุด แล้วค่อย ๆ กระจายตัวเข้าสู่แปลงนาที่เคยแห้งแล้งจนดินแตกระแหง

ภาพของน้ำที่ค่อย ๆ ซึมลงสู่พื้นดินจนกลายเป็นสีคล้ำเข้ม และไหลต่อเนื่องไปยังที่นาอีกแปลง และอีกแปลง ๆ ในระนาบเดียวกัน ทำให้เกษตรกรหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง บางคนถึงกับวิ่งลงไปกวักน้ำขึ้นมาลูบหน้าลูบตาด้วยความปิติ

"น้ำมาแล้ว... น้ำมาถึงต้องข่อยยืนแล้วอ้ายกริช" เสียงชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนก้องด้วยความดีใจ

กริชยืนนิ่งมองภาพสายน้ำที่กำลังชุบชีวิตแผ่นดิน เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่ชัยชนะเหนือเดิมพัน 7 วัน แต่มันคือชัยชนะเหนือความยากจนและความแค้นที่กัดกินหมู่บ้านมานาน ในขณะที่บักรุ่งถูกลุงหวังและพวกช่วยกันดึงขึ้นมาจากโคลนในสภาพหมดรูป กริชกลับได้รับการโอบกอดจากสายตาที่เปี่ยมไปด้วยศรัทธาของชาวบ้านอีกครั้ง

"เงินล้านน่ะซื้อน้ำกินได้ไม่กี่ปีครับพี่น้อง" กริชเอ่ยทิ้งท้ายท่ามกลางเสียงสายน้ำที่ไหลริน 

"แต่น้ำที่ไหลเข้าที่นาพวกคุณตอนนี้... มันจะสร้างเงินล้านให้พวกคุณไปชั่วลูกชั่วหลาน"

ภายในคฤหาสน์ไม้สักทองอันโอ่โถง บรรยากาศกลับมาคุยิ่งกว่าพายุฝน กำนันพงษ์เดินงุ่นง่านอยู่กลางห้องโถง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นไม้ดังปังๆ สะท้อนถึงอารมณ์ที่เดือดพล่าน ทันใดนั้น เสียงประตูรั้วหน้าบ้านก็เปิดออก พร้อมกับร่างของนางชื่นที่พยุงบักรุ่งในสภาพเนื้อตัวมอมแมม กลิ่นโคลนสาบสางโชยนำหน้ามาแต่ไกล

"พ่อ... ช่วยรุ่งด้วย รุ่งหนาว..." บักรุ่งครางซม ทิ้งตัวลงนอนดมยาดมอยู่ที่โซฟามุมห้องอย่างหมดสภาพ

กำนันพงษ์หยุดกึก หันขวับมามองลูกชายด้วยสายตาที่แทบจะพ่นไฟได้ แกเดินเข้าไปกระชากยาดมออกจากจมูกบักรุ่งแล้วขว้างทิ้งจนกระเด็น

"มึงยังกล้าร้องให้กูช่วยอีกเหรอไอ้ลูกเวร โง่" กำนันพงษ์แผดเสียงลั่นจนนางชื่นสะดุ้ง 

"กูบอกให้มึงไปทำเงียบ ๆ แต่มึงดันไปโชว์โง่ให้เขาจับได้คาหลุม มึงรู้ไหมว่าตอนนี้ชาวบ้านเขาหัวเราะเยาะกูไปถึงตำบลไหนแล้ว บารมีที่กูสร้างมา 20 ปี พังเพราะความควายของมึงคนเดียว"

"โถ่กำนัน... ลูกมันก็เจ็บมาทั้งคืนแล้วนะ" นางชื่นพยายามสอด

"มึงไม่ต้องมาเข้าข้างมันอีชื่น เพราะมึงให้ท้ายมันแบบนี้ไง มันถึงสู้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นไม่ได้" กำนันหันไปชี้หน้าบักรุ่งที่นอนสั่น 

"ไอ้กริชมันนิ่งแต่มันลึก มันขุดหลุมรอให้มึงเดินไปตายเองแท้ ๆ ต่อจากนี้กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เวลาเดินเข้าสภากาแฟ" บักรุ่งได้แต่ก้มหน้าตัวสั่นระริก ไม่กล้าสบตาพ่อแม้แต่น้อย บรรยากาศในบ้านตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก 

ทันใดนั้น... กริ๊ง กริ๊ง เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะดังมาขัดจังหวะ กำนันพงษ์ชะงักแววตาเปลี่ยนจากโกรธจัดเป็นลนลานเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ 

"นายทุนเดชา" แกสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับน้ำเสียงให้ดูนอบน้อมที่สุดก่อนจะกดรับสาย 

"ครับ... ครับท่านเดชา"

"ครับท่าน... คือเรื่องมันผิดแผนไปนิดหน่อยครับท่าน ไอ้กริชมันหัวหมอเหลือเกินครับท่านแผนเดิมเราใช้ไม่ได้ผลแล้ว ชาวบ้านเริ่มเปลี่ยนใจไปเข้าข้างพวกมันเบิดแล้วครับ ขนาดไอ้รุ่งลูกผม... มันยังพลาดท่าติดกับดักโคลนมันเลยครับท่าน" กำนันกรอกเสียงสั่นเครือพลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ปลายสายเงียบไปอึดใจใหญ่ ก่อนที่น้ำเสียงเย็นชาของนายทุนเดชาจะลอดผ่านลำโพงออกมา

 "เสียเวลาจริง ๆ  กำนัน... ผมอุตส่าห์ให้โอกาสคุณจัดการแบบเงียบๆ แต่ในเมื่อไม้อ่อนมันใช้ไม่ได้ผล ก็ต้องใช้ไม้แข็ง" เดชาแสยะยิ้มอยู่ที่ห้องทำงานหรูในตัวเมือง 

"ในฐานะที่ผมปรึกษากับทางผู้ใหญ่ในจังหวัดมาแล้ว ผมมีข้อมูลวงในว่าที่ตรงนั้นมันอยู่ในเขตผังเมืองใหม่ที่กำลังจะมีการเวนคืนเพื่อสร้างถนนเลี่ยงเมืองตัดผ่านพอดี"

"เวนคืนหรือครับท่าน" กำนันตาโต

"ใช่... และพรุ่งนี้ผมจะส่งทนายไปที่อำเภอ เตรียมแจ้งเวนคืนที่ดินและฟ้องร้องไอ้กริชเรื่องการสร้างสิ่งปลูกสร้างรุกล้ำทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาต... ดูซิว่าไอ้สถาปนิกจบนอกนั่น มันจะเอาความรู้กระจอกๆ มาสู้กับกฎหมายเวนคืนได้ยังไง! เตรียมตัวไว้พงษ์ พรุ่งนี้ที่อำเภอ... เราจะจบเรื่องนี้กัน"

เช้าที่สดใส... ก่อนพายุจะเข้า

ที่เถียงนาสีทอง กริชและย่าบุญมากำลังมีความสุขกับภาพสายน้ำที่ไหลผ่านอย่างสม่ำเสมอ กลิ่นดินชุ่มน้ำและสีเขียวของต้นกล้าที่เริ่มฟื้นตัวทำให้ใจของย่าบุญมาพองโต ชาวบ้านหลายคนเริ่มแวะเวียนเอาปลาเอาผักมาฝากเพื่อเป็นการขอโทษและขอบคุณ

"อ้ายกริช ดูนั่นสิจ๊ะ" อิปิ๊ ที่กำลังช่วยย่าจัดสำรับกับข้าวชี้ไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

รถตู้สีดำขลับสไตล์ผู้บริหารขับฝ่าฝุ่นฟุ้งเข้ามาจอดที่หน้าเถียงนา ตามด้วยรถมอเตอร์ไซค์ของกำนันพงษ์ที่รีบกุลีกุจอลงมาเปิดประตูรถให้ชายในชุดสูทสากลสีเทาที่ก้าวลงมาด้วยท่าทางยโส

"สวัสดีครับ คุณกริชและคุณยายบุญมาขอโทษนะครับที่มารบกวนแต่เช้า" นายทุนเดชาเอ่ยขึ้นพร้อมกับถอดแว่นกันแดดราคาแพง 

"ผมมาเพื่อยื่นข้อเสนอสุดท้าย... หรือจะเรียกว่าคำเตือนก็ได้" กริชยืนประจันหน้ากับเดชาอย่างไม่เกรงกลัว 

"ถ้าเป็นเรื่องขอซื้อที่ดิน ผมกับย่าให้คำตอบเดิมครับคือไม่ขายครับ"

"หึ... ผมไม่ได้มาซื้อแล้วครับ" เดชาหันไปพยักหน้าให้ทนายความที่เดินตามมาพร้อมแฟ้มเอกสารหนาปึก

 "แต่ผมมาแจ้งให้ทราบว่า ที่ดินผืนนี้ถูกระบุเป็นเขตเวนคืนเพื่อโครงการสร้างถนนเชื่อมต่อจังหวัด และโครงการทางระบายน้ำหลักของส่วนกลาง ซึ่งโครงการทางผ่านน้ำของคุณ มันเข้าข่ายรุกล้ำและผิดผังเมืองจังหวัดครับ"

กริชรับเอกสารมาอ่านด้วยแววตาเคร่งเครียด เขาใช้สายตาสแกนแผนที่แนบท้ายอย่างรวดเร็วด้วยทักษะสถาปนิกที่ฝึกมาอย่างดี

"ที่ดินผืนนี้เป็นของส่วนบุคคลมานานกว่า 50 ปีและโครงการที่ผมทำมันเป็นการจัดการน้ำในระดับชุมชน ไม่ได้มีการกั้นทางน้ำถาวรที่ผิดกฎหมาย" กริชเถียงกลับด้วยภาษากลางที่สุภาพแต่เฉียบคม

"พูดนะมันง่ายครับคุณกริช" นายทุนเดชาหัวเราะเบาๆ 

"แต่วันพรุ่งนี้จะมีการประชุมสรุปผังเมืองที่อำเภอ ถ้าคุณไม่มีแผนพัฒนาที่เหนือกว่าหรือไม่มีเอกสารยืนยันว่าที่ดินผืนนี้มีมูลค่าทางเศรษฐกิจและสังคมมากกว่าการสร้างถนน... ที่นาของย่าคุณจะถูกไถกลบด้วยคอนกรีตทันที" กริชกำหมัดแน่นเขารู้ดีว่านี่คือ 

"สงครามกระดาษ" ที่นายทุนใช้เส้นสายขีดเขียนขึ้นมาเพื่อบีบให้เขายอมแพ้ แต่เดชาคงลืมไปว่า... กริชไม่ได้เป็นแค่คนทำนา แต่เขาคือ สถาปนิกผังเมือง ที่จบเกียรตินิยมมา

"ได้ครับคุณเดชา... พรุ่งนี้ที่อำเภอผมจะไปที่นั่น" กริชสบตาเดชานิ่ง 

"แล้วผมจะแสดงให้เห็นว่าผังเมืองสีทองของผม มันสร้างมูลค่าให้จังหวัดนี้ได้มากกว่าถนนคอนกรีตของคุณมหาศาล"

ค่ำคืนแห่งการร่างอนาคต

คืนนั้น กริชไม่ได้นอน เขาจุดตะเกียงเจ้าพายุกางกระดาษไขแผ่นใหญ่ลงบนแคร่ไม้ไผ่ เขาใช้ปากกาเขียนแบบและไม้บรรทัดเหล็ก ร่างแผนผัง "โครงการวิสาหกิจชุมชนเกษตรอัจฉริยะนาสีทอง" เขาออกแบบระบบน้ำที่เชื่อมต่อกันทั้งหมู่บ้าน แผนผังโซนนิ่งการปลูกพืชหมุนเวียนและที่สำคัญที่สุดคือ "ศูนย์เรียนรู้สถาปัตยกรรมพื้นถิ่น" เพื่อยกระดับหมู่บ้านอีแหลวให้กลายเป็นแลนด์มาร์คการท่องเที่ยวเชิงเกษตร ซึ่งจะทำให้รัฐบาลไม่สามารถเวนคืนที่ดินผืนนี้ได้โดยง่ายเนื่องจากมีสถานะเป็นพื้นที่พัฒนาวิสาหกิจชุมชน

"ย่าครับ... พรุ่งนี้เราจะเอามรดกของพ่อก้องกลับคืนมาอย่างถาวร" กริชกระซิบกับตัวเองในความมืด ขณะที่มือยังคงขีดเส้นร่างอนาคตของหมู่บ้านอย่างแน่วแน่