ตอนที่ 44: ความจริงในกระดาษ

แสงแดดจัดจ้าของกรุงเทพมหานครสะท้อนกับตึกระฟ้าผิวลามิเนตและกระจกเงาวับ กริชยืนอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของบริษัทสถาปนิกที่เขาเคยภาคภูมิใจ เสียงแตรรถและควันท่อไอเสียที่คุ้นเคยกลับทำให้เขาอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมในเมืองที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบแห่งนี้ ทั้งที่เขาเพิ่งจากไปไม่กี่เดือน กริชก้มลงมองมือตัวเองที่ดูหยาบกร้านขึ้นเล็กน้อยจากการช่วยชาวบ้านขุดร่องน้ำ รอยแผลจางๆ ที่ได้จากซี่ไม้ไผ่ตอนทำเล้าข้าวอัจฉริยะยังคงเด่นชัด มันคือ "เหรียญตรา" แห่งความทรงจำที่เขาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะก้าวเข้าไปในลิฟต์มุ่งสู่ชั้นบนสุด

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำและกลิ่นอโรม่าราคาแพงก็พุ่งเข้าปะทะ กริชเดินก้าวเข้าไปในพื้นที่ส่วนกลาง พนักงานหลายคนชะงักกึกแล้วหันมามองด้วยสายตาแปลกใจ บางคนถึงกับวางแก้วกาแฟลงแล้วเอ่ยทักทาย

"อ้าว คุณกริช กลับมาแล้วเหรอคะ" เลขาสาวหน้าห้องทักด้วยรอยยิ้ม

"โห... ดูเข้มขึ้นนะคะเนี่ย ไปตากแดดที่ไหนมาคะ"

"กริช!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังขึ้น เชอรี่ เดินออกมาจากห้องรับรองในชุดสูทสีชมพูแปร๋นดูโฉบเฉี่ยว เธอปรี่เข้ามาเกาะแขนกริชทันทีท่ามกลางสายตาเพื่อนร่วมงาน 

"ในที่สุดก็คิดได้นะคะ เชอรี่บอกแล้วไงว่าที่นี่คือที่ของคุณ ดูสิคะกลับมาแค่วันเดียวมาดสถาปนิกมือหนึ่งก็กลับมาทันที" กริชพยายามฝืนยิ้มตามมารยาท พลางค่อยๆ แกะมือของเธอออก 

"ผมกลับมาเคลียร์งานที่ค้างไว้ตามสัญญาครับเชอรี่ จบงานนี้แล้วผมคงต้องพิจารณาตัวเองครับ" เชอรี่ฟังแล้วแปลก แต่เธอไม่ได้สนใจ

"ดีค่ะ รีบไปพบท่านประธานเถอะค่ะ ท่านรอคุณอยู่มีเซอร์ไพรส์ใหญ่ที่คุณต้องดีใจจนเนื้อเต้นแน่ ๆ " เชอรี่จีบปากจีบคอพูดพลางขยิบตาอย่างมีเลศนัย

กริชเดินตามเชอรี่เข้าไปในห้องทำงานกว้างขวางของ ท่านประธานวิโรจน์ ผนังห้องเป็นกระจกใสที่มองเห็นวิวตึกระฟ้าทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศเงียบขรึมและดูทรงพลัง แต่กริชกลับรู้สึกอึดอัดเหมือนอากาศในห้องนี้มีไม่เพียงพอสำหรับเขา

"อ้าว กริช กลับมาได้จังหวะพอดีเลย" ท่านประธานวิโรจน์เงยหน้าจากกองเอกสาร แววตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ 

"เชอรี่คงบอกคุณแล้วนะว่าเรามี 'โปรเจกต์ยักษ์' ที่ต้องใช้ฝีมือสถาปนิกเกียรตินิยมอย่างคุณคนเดียวเท่านั้น งานนี้สเกลใหญ่ระดับประเทศเลยนะ"

"โปรเจกต์อะไรครับท่าน" กริชถามเสียงเรียบพลางสังเกตเห็นซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึ้งบนโต๊ะ

วิโรจน์คลี่แบบแปลนแผ่นใหญ่ออกมา บนหัวกระดาษระบุชื่อโครงการว่า "The Great Paradise: Luxury Complex" ท่านประธานเริ่มบรรยายด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โดยที่กริชยังไม่ทันได้สังเกตพิกัดแน่ชัดในตอนแรก

"ลูกค้ารายนี้กระเป๋าหนักมาก เขาต้องการสร้างคอมเพล็กซ์ครบวงจร มีทั้งกาสิโนหรู โรงแรมระดับหกดาว และสนามกอล์ฟริมน้ำที่ใหญ่ที่สุดในภูมิภาค เขาเจาะจงมาว่าต้องเป็นฝีมือคุณ เพราะเขาต้องการงานออกแบบที่ผสมผสานความทันสมัยเข้ากับบรรยากาศลุ่มน้ำได้อย่างลงตัว" กริชขยับแว่นสายตาก้มลงมองรายละเอียดบนพิมพ์เขียวอย่างพิจารณา 

"ทำเลที่ตั้งอยู่ที่ไหนครับ"

"แถวภาคอีสานน่ะคุณ จุดที่วิวสวยที่สุดติดริมโขง" วิโรจน์ตอบพลางชี้นิ้วลงบนแผนที่ 

"คุณดูพิกัดนี้สิ... ชัยภูมิระดับมังกรชัดๆ มีทางน้ำธรรมชาติไหลผ่านพาดกลางโครงการพอดี ถ้าเราถมจุดนี้แล้วสร้างคลับเฮาส์ทับลงไปนะ กริชเอ๊ย... มูลค่ามันจะพุ่งกระฉูด"

ทันทีที่สายตาของกริชไล่ดูพิกัดภูมิศาสตร์และจุดมาร์คตำแหน่งหมู่บ้านในแผนที่ผังเมือง... หัวใจของเขาก็กระตุกวูบและเย็นเฉียบไปถึงขั้วปอดพิกัด 15.3121, 105.4883... มันคือที่นาของพ่อไกรและบ้านย่าบุญมา! ภาพในแบบแปลนที่ท่านประธานบอกว่าหรูหรา แท้จริงแล้วคือการ "ถมปิดลำห้วย" ที่เขาเพิ่งลงแรงขุดร่วมกับชาวบ้าน และจุดที่จะสร้าง 'ลานจอดรถพนักงาน' ก็คือทุ่งนาสีทองที่อิปิ๊เพิ่งหว่านกล้าไปกับมือ

"ท่านครับนี่มันที่นาบ้านโคกอีแหลวบ้านผมเอง ใครมานำเสนอท่านครับ" กริชพูดเสียงสั่นเครือแววตาที่เคยนิ่งสงบกลับสั่นระริกด้วยความช็อก

"อ้าว จริงเหรอเนี่ย แหม... บังเอิญจริง ๆ " เชอรี่แทรกขึ้นมาพลางยิ้มกริ่มเหมือนเตรียมการไว้แล้ว

 "แบบนี้ก็ยิ่งดีสิกริช คุณจะได้ออกแบบบ้านเกิดตัวเองให้มันดูรวยขึ้นมาไงคะ คุณเดชานายทุนเจ้าของโครงการเขาฝากความคิดถึงมาด้วยนะ เขาบอกว่าถ้าคุณเซ็นรับรองแบบนี้เมื่อไหร่ เงินโบนัสก้อนแรกจะโอนเข้าบัญชีคุณทันที มากพอที่คุณจะพาย่ามาอยู่คอนโดหรูในกรุงเทพ ฯ ได้สบายทั้งชาติเลยนะ"

กริชกำหมัดแน่นจนเล็บแทบฝังเข้าเนื้อ ความจริงที่ได้รับรู้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าคำด่าของชาวบ้านในหมู่บ้านเสียอีก บริษัทที่เขาจงรักภักดีกลับกำลังร่วมมือกับคนโกงอย่างเดชาเพื่อทำลาย "หัวใจ" ของเขา โดยใช้ลายเซ็นของเขานี่แหละเป็นตรายางอนุมัติการทำลายล้างครั้งนี้

"นี่คือเหตุผลที่คุณอยากให้ผมกลับมาจริง ๆ ใช่ไหมเชอรี่" กริชหันไปจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่เชอรี่ไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจ

"กริชคะ... มันคือความก้าวหน้านะคะ" เชอรี่พยายามทำใจดีสู้เสือ 

"คุณจะยอมทนกินปลาร้าเหม็น ๆ อยู่กับเด็กบ้านนอกนั่นไปตลอดชีวิตเหรอ ในเมื่อคุณสามารถเสกให้ที่ดินเน่ าๆ นั่นกลายเป็นสวรรค์ที่ทำเงินให้เราได้"

กริชไม่ตอบคำถามนั้น เขามองดูพิมพ์เขียวที่เปรียบเสมือนใบสั่งฆ่าบ้านเกิดของตัวเอง แล้วนึกถึงใบหน้าย่าบุญมา นึกถึงเสียงหัวเราะของอิปิ๊ และประคำไม้พะยูงในกระเป๋าเสื้อที่หลวงพ่อมอบให้... 'แสงสว่างที่แท้จริงมาจากใจที่มั่นคงในความถูกต้อง'

"ผมขอเวลาตัดสินใจคืนหนึ่งครับท่านประธาน..." กริชพูดเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก เขาพับแบบแปลนนั้นลงช้าๆ 

"พรุ่งนี้เช้า... ผมจะมีคำตอบที่ชัดเจนที่สุดให้กับบริษัทและคุณเดชาครับ"

เขารีบเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เชอรี่และท่านประธานมองตามด้วยความแปลกใจ กริชรู้ดีว่ารสชาติของความหรูหราในห้องนี้มัน "จืดชืด" และเน่าเฟะยิ่งกว่าสิ่งใด เขาไม่มีเวลาเสียใจอีกต่อไปแล้ว แผนการโต้กลับเพื่อปกป้องโคกอีแหลวกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในคืนนี้

---

ช่วงพักเที่ยง เชอรี่พากริชไปทานอาหารที่ห้องอาหารวีไอพีบนชั้นดาดฟ้า อาหารฝรั่งเศสจัดวางมาอย่างประณีตราวกับงานศิลปะ สเต็กเนื้อวากิวราดซอสทรัฟเฟิลส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แต่สำหรับกริชเขากลับรู้สึกว่ามัน "จืดชืด" จนแทบกลืนไม่ลง

เขานึกถึงภาพเจ้าของมือเล็กลูกชาวนาที่ตำส้มตำปูปลาร้าจนเหงื่อซึม ปลายจมูกรั้น ๆ ที่เชิดขึ้นเวลาเถียงเขา และเสียงหัวเราะแจ๋วๆ ที่ดังลั่นทุ่งนา ภาพอิปิ๊ที่นั่งกินข้าวเหนียวจิ้มแจ่วบองบนแคร่ไม้ไผ่มันช่างดูมีชีวิตชีวากว่าผู้หญิงในชุดแบรนด์เนมที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้หลายเท่าตัว

"รสชาติเป็นยังไงบ้างคะกริช เชอรี่สั่งเชฟมือหนึ่งเลยนะ"

"ก็ดีครับ..." กริชตอบสั้นๆ ในใจคิดถึงแต่กลิ่นดินหลังฝนตกที่โคกอีแหลว เขาเริ่มตระหนักว่าหัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

"ทานเยอะ ๆ สิคะกริช ดูสิคุณผอมลงไปตั้งเยอะ" เชอรี่เอ่ยพลางใช้มีดกรีดสเต็กเนื้อนุ่มอย่างบรรจง 

"เชอรี่บอกแล้วไงว่าชีวิตที่นี่มันดีกว่ากันตั้งเยอะ มีทั้งแอร์เย็น ๆ อาหารดี ๆ สังคมที่มีแต่คนระดับเดียวกัน ไม่ต้องไปแย่งข้าวเหนียวจิ้มแจ่วกินกับพวกชาวบ้านที่พูดกันคนละภาษา" กริชเขี่ยซอสทรัฟเฟิลในจานเล่น แววตาเหม่อลอย

 "ภาษาใจบางทีมันก็ไม่ต้องใช้คำพูดหรูหราหรอกครับเชอรี่" เชอรี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน 

"อุ๊ย! กริชคะ อย่าบอกนะว่าคุณยังติดใจยัยเด็กกะโปโลนั่นอยู่ เชอรี่เข้าใจค่ะว่าช่วงแรก ๆ มันอาจจะดูแปลกใหม่เหมือนเวลาเราไปเที่ยวฟาร์มสเตย์ แต่คุณต้องตื่นจากฝันได้แล้วค่ะ" เธอขยับตัวเข้ามาใกล้วางมือทับมือของกริชพลางจีบปากจีบคอโน้มน้าวต่อ

"โครงการที่คุณเห็นเมื่อเช้าน่ะ มันคือโอกาสทองของคุณเลยนะ ถ้าคุณออกแบบให้มันออกมาดูทันสมัยแต่ยังซ่อนกลิ่นอายท้องถิ่นไว้นิด ๆ ตามสไตล์คุณ ท่านประธานบอกว่าเขาจะให้คุณขึ้นเป็นพาร์ทเนอร์ของบริษัททันที"

" ทีนี้เราสองคนก็จะได้แต่งงานกัน มีบ้านหรู มีคอนโดอยู่กลางเมือง ใคร ๆ ก็ต้องอิจฉาคุณกริช สถาปนิกผู้ออกแบบแลนด์มาร์คใหม่ของอีสาน"

"แล้วชาวบ้านล่ะครับเชอรี่ พื้นที่ตรงนั้นมันคือชีวิตของพวกเขา" กริชถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น

"โถ่กริช! ชาวบ้านพวกนั้นถ้าได้เงินฟาดหัวสักหน่อยก็ยิ้มหน้าบานแล้วค่ะ ดีเสียอีกได้ออกจากบ้านไม้ผุ ๆ ไปอยู่บ้านปูน หรือจะย้ายเข้าเมืองมาหาจ้างงานในโครงการเราก็ได้ เชอรี่มองเห็นแต่ข้อดีทั้งนั้นเลยนะ" เชอรี่เบะปากน้อยๆ 

"อย่าให้ความขี้สงสารของคุณมาขวางทางรวยเลยค่ะ คนเราต้องมองไปข้างหน้า ไม่ใช่จมปลักอยู่กับโคลนตมเดิม ๆ " กริชค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุม เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าที่เห็นที่ดินเป็นเพียง 'ตัวเลขกำไร' และเห็นคนเป็นเพียง 'หมากในเกม'

"ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับ... ว่าทำไมปลาร้าที่บ้านนอกถึงรสชาติดีกว่าสเต็กจานนี้" กริชพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาขึ้น 

"เพราะมันมีความจริงใจอยู่ในนั้น... ซึ่งที่นี่ไม่มี" เชอรี่หน้าเสียไปวูบหนึ่ง แต่เธอยังคงรักษาท่าที 

"กริชคะ อย่าพูดจาเลอะเทอะสิคะ ทานเสร็จแล้วเราเข้าไปดูแผนผังเชิงลึกกันต่อดีกว่า คุณเดชาเขาเน้นมาเลยนะว่าแปลงที่นาติดน้ำนั่นน่ะ ต้องสร้างเป็นคลับเฮาส์ส่วนตัวของคุณเดชาเท่านั้น ใครก็ห้ามยุ่ง" กริชกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ... แปลงที่นาติดน้ำ นั่นมันคือนาผืนสุดท้ายที่พ่อไกรรักที่สุด และเป็นที่ที่เขากับอิปิ๊เพิ่งไปช่วยกันลงกล้าไว้

"ครับ... ผมจะเข้าไปดูให้ 'เห็นกับตา' ว่าพวกคุณวางแผนจะทำอะไรกับที่ดินผืนนั้นบ้าง" กริชตอบเสียงนิ่งลึก จนเชอรี่หารู้ไม่ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวขึ้นจากสถาปนิกที่เธอคิดว่าคุมอยู่คนนี้