ตอนที่ 45: หน้ากากสถาปนิก

แสงแดดจัดจ้าสะท้อนกระจกตึกระฟ้า กริชก้าวเข้ามาในออฟฟิศด้วยมาดสถาปนิกหนุ่มผู้ทรงพลัง เขาสวมสูทเนี้ยบใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายจนเชอรี่ถึงกับตายใจ เธอเชื่อสนิทใจว่า "เงินและอำนาจ" ได้ดึงกริชกลับมาสู่โลกของเธอเรียบร้อยแล้ว

"กริชคะ  วันนี้คุณดูดีจังเลยค่ะ" เชอรี่เกาะแขนกริชพลางพาเดินไปที่ห้องรับรองระดับวีไอพี 

"คุณเดชาเพิ่งถึงเมื่อกี้เองค่ะ ท่านอยากคุยเรื่องรายละเอียดลับของโครงการนี้กับคุณเป็นการส่วนตัว"

กริชยิ้มมุมปาก มือเรียวสวยหยิบปากกาโลหะหรูออกมาเสียบไว้ที่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างเป็นธรรมชาติ ใครจะรู้ว่าปากกาด้ามนี้คือเครื่องบันทึกเสียงความละเอียดสูงที่เขาสั่งซื้อมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ภายในห้องวีไอพี นายทุนเดชา นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ บนโต๊ะมีขวดวิสกี้ราคาแพงและแบบแปลนที่นาโคกอีแหลวกางแผ่หลา

"ว่าไงคุณสถาปนิกเกียรตินิยม" เดชาหัวเราะร่า 

"ผมบอกแล้วว่าที่นั่นมันไม่มีอะไรดี เท่ากับเงินในกระเป๋าหรอกกลับมาช่วยผมทำผืนดินตรงนั้นให้กระฉ่อนโลกดีกว่า"

"ครับคุณเดชา ผมเห็นแบบแล้วสถานที่จริงแล้วชัยภูมิดีมาก" กริชพูดพลางกดปุ่มบันทึกเสียงที่หัวปากกาอย่างแนบเนียน 

"แต่ผมกังวลเรื่องการขออนุญาตถมลำห้วยสาขา มันเป็นพื้นที่สาธารณะนะครับ ผิดกฎหมายสิ่งแวดล้อมเต็ม ๆ " เดชาหัวเราะก้องห้องพลางตบไหล่กริชแรงๆ 

"กฎหมายเหรอในเมืองไทยถ้ามีเงินกฎหมายมันกะแค่เศษกระดาษ ผมจ่ายให้นายอำเภอไปแล้วก้อนนึง และอธิบดีกรมผมก็เพิ่งส่งคนไปเคลียร์มาเมื่อเช้า แค่คุณเขียนแบบให้มันดูเป็นสวนสาธารณะบังหน้าแล้วที่เหลือผมจะสั่งลูกน้องให้ลงมือขุดลอกเอาดินไปขายเอง ใครขวางผมจัดการหมด ไม่เชื่อถามเชอรี่ดูสิ ว่าไอ้พวกชาวบ้านที่ปากดีๆ ผมจัดการมันยังไง"

"คุณเดชาหมายถึง... เรื่องข่มขู่ย่าบุญมากับอิปิ๊เมื่อวานก่อนด้วยเหรอครับ" กริชแสร้งถามด้วยน้ำเสียงสงสัย

"เออ ก็ยัยเด็กนั่นมันซ่าดีนัก ผมสั่งให้บักรุ่งไปรวมคนประท้วงที่นาพ่อไกรแล้ว ให้ชาวบ้านรุมด่าว่าครอบครัวคุณเห็นแก่ตัว จะรวยคนเดียวไม่ยอมขายที่ให้โครงการใหญ่เกิด ทีนี้พอชาวบ้านกดดันหนัก ๆ ย่าคุณก็ต้องยอมเซ็นเอง ถ้าไม่เซ็นผมกะจะให้บักรุ่งแกล้งขับรถแทรกเตอร์ไถบ้านย่าคุณทิ้งซะเลย ฮ่า" เชอรี่หัวเราะสมทบ 

"กริชไม่ต้องกังวลนะคะ ทุกอย่างราบรื่นแน่ค่ะ" กริชกำหมัดแน่นใต้โต๊ะจนเล็บจิกเข้าเนื้อ แต่ใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มเย็นชาเอาไว้ 

"แสบทรวงจริงๆ ครับคุณเดชา... แผนนี้ผมยอมรับเลยว่าลึกซึ้งมาก"

---

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าทุ่งนาสีทองของพ่อไกร บรรยากาศกลับร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวแดด บักรุ่ง ยืนอยู่บนหลังรถกระบะ ถือโทรโข่งแผดเสียงปั่นหัวชาวบ้านที่ถูกจ้างมาและชาวบ้านที่กำลังหลงเชื่อ

"พวกเราเบิ่งเอาเด้อ ไอ้กริชมันทิ้งที่นี่ไปแล้ว แต่มันสั่งให้ย่ามันกอดที่นาผืนนี้ไว้คนเดียว" บักรุ่งตะโกน 

"โครงการหมื่นล้านสิเกิด กาสิโนสิมี งานจ้างสิเข้าหมู่บ้าน แต่ที่ดินพ่อไกรผืนเดียวขวางทางรวยของพวกเราทุกคนแบบนี้มันเห็นแก่ตัวแม่นบ่พี่น้อง"

"แม่น" ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่ถูกล้างสมองตะโกนตอบ

"ขายซะ ขายที่นาซะ อย่าให้คนทั้งหมู่บ้านต้องอดตายเพราะตระกูลพวกเจ้า" เสียงประท้วงดังอื้ออึง อิปิ๊ ยืนขวางอยู่หน้าทางเข้าที่นา แววตาแดงก่ำแต่ดุดัน เธอถือจอบไว้ในมือแน่น ข้างๆ มีลุงหวังที่พยายามห้ามทัพ

"พวกเจ้าเป็นบ้าไปหมดแล้วบ่ " อิปิ๊ตะโกนด่า 

"ที่ดินนี่มันของอ้ายกริช ของย่าบุญมา นายทุนมันสิมาหลอกเอาไปทำบ่อน พวกเจ้าสิมีงานทำกะแค่เป็นคนล้างส้วมให้เขานั่นล่ะไผก้าวเข้ามาในนาของย่าบุญมา ปิ๊ฟันบ่เลี้ยงแน่"

"ปากดีน้ออีปิ๊ มึงคิดว่ามึงเป็นไผสิมาขวางทางรวยคนทั้งหมู่บ้าน" บักรุ่งแผดเสียงหัวเราะเยาะหยัน 

"อ้ายกริชของมึงป่านนี้กะนอนกอดขาอ่อนสาวเมืองกรุงลืมพวกมึงเบิดแล้ว มึงมันกะแค่หมาเฝ้าบ้านที่เจ้าของเขาถิ่มแล้วมึงยังบ่ฮู้ตัวอีกบ่"

"บักรุ่ง มึงอย่ามาดูถูกอ้ายกริช" อิปิ๊กำด้ามจอบแน่นจนเส้นเลือดขึ้นหลังมือ

"กูบ่ได้ดูถูก แต่มันคือเรื่องจริง พี่น้อง... จัดการมัน ไผอยากได้เงินหมื่นเงินแสนกะเข้าไปลากคอมันออกมา อย่าให้มันมาขวางทางเฮ็ดกินพวกเฮา" บักรุ่งสั่งการด้วยความสะใจ ชาวบ้านที่ถูกความโลภบังตาเริ่มขยับเข้าหาอิปิ๊ บางคนก้มลงเก็บก้อนดินและเศษไม้ขว้างปาเข้าใส่เธอ 

"โอ๊ย!" อิปิ๊ยกแขนขึ้นบังหน้า ก้อนดินแข็งๆ กระแทกเข้าที่หัวไหล่จนเธอเซ แต่เธอก็ยังไม่ถอยไปจากหน้าเขตแดนที่นาพ่อไกร บรรยากาศจวนเจียนจะเกิดจลาจลรุนแรง

ย่าบุญมาได้แต่นั่งมองจากบนเรือนด้วยน้ำตาคลอเบาๆ ท่านหลับตาลงแน่น มือสั่นเทาพยายามคลำหาประคำไม้พะยูงที่หลวงพ่อเคยกำชับไว้ พลางสวดมนต์อ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และดวงวิญญาณของพ่อไกร

"ลูกไกรเอ๊ย... ปกป้องลูกเมียเจ้าด้วยเถิด กริชหลานย่า... ฟ้าวกลับมาเด้อหลาน แสงสว่างที่หลวงพ่อบอก ย่าคือยังมองบ่เห็นทางเลย..."

"หยุดเดี๋ยวนี้! ไผก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข่อยยิง!"

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนลูกซองแผดสนั่นขึ้นฟ้าสามนัดซ้อน ควันดินปืนลอยคลุ้งอยู่เหนือลานดิน ชาวบ้านที่กำลังฮือเข้าหาอิปิ๊ชะงักกึกราวกับถูกสาป หลายคนถึงกับทิ้งก้อนดินในมือแล้วยกมือขึ้นป้องหู ต่างพากันวิ่งหลบด้วยความตกใจ

พ่อผู้ใหญ่บ้าน เดินก้าวออกมาข้างหน้าด้วยใบหน้าถมึงทึง มือยังกระชับปืนลูกซองยาวไว้แน่น แววตาที่เคยใจดีบัดนี้ดุดันจนไม่มีใครกล้าสบตา ท่านเดินมาหยุดตรงหน้าอิปิ๊ที่ไหล่สั่นเทาจากการถูกขว้างปา

"ข่อยบอกให้หยุด พวกเจ้าเสียสติไปเบิดแล้วบ่" พ่อผู้ใหญ่แผดเสียงก้อง 

"นี่มันบ้านย่าบุญมา นี่มันลูกสาวข่อย! ไผสิเอาเรื่องรวยเรื่องค่านายหน้ามาอ้าง แล้วมาใช้กำลังประทุษร้ายกันแบบนี้ ข่อยสิเอาเรื่องให้ถึงที่สุด มื้อนี้ไผขว้างดิน ไผข่มขู่ย่าบุญมา ข่อยสิจดชื่อส่งตำรวจให้เบิดทุกคน ให้ไปนอนกินข้าวแดงในตารางเบิ่งว่าเงินนายทุนมันสิไปตามประกันตัวพวกเจ้าบ่" ชาวบ้านหลายคนเริ่มหน้าถอดสี ต่างคนต่างค่อย ๆ ถอยกรูด บักรุ่งเห็นท่าไม่ดีรีบหลบไปอยู่ข้างหลังรถกระบะ แต่ยังไม่วายตะโกนสวนขึ้นมา

"ผู้ใหญ่กะฮักลูกสาว เข้าข้างไอ้กริชจนสิพาชาวบ้านอดตาย"

"บักรุ่ง มึงหุบปาก" พ่อผู้ใหญ่ชี้ปลายกระบอกปืนไปทางรถกระบะ 

"ถ้ามึงยังบ่หยุดปั่นหัวคนในหมู่บ้าน กูสิเป็นคนลากคอมึงไปส่งสารวัตรเอง"

ความเงียบเข้าปกคลุมลานบ้านย่าบุญมาทันที ชาวบ้านเริ่มแยกย้ายกันกลับด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าและก้อนดินที่เกลื่อนกลาด อิปิ๊ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นดินอย่างหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาไหลผ่านโคลนที่เลอะแก้ม

ที่กรุงเทพฯ กริชขับรถฝ่าความมืดบนถนนมิตรภาพด้วยความเร็วสูง ในใจเขาเหมือนมีไฟเผาลนลาน เขาเพิ่งได้รับเมสเสจจากลุงหวังที่แอบส่งข่าวเรื่องจลาจลในหมู่บ้าน บักรุ่งพาคนมาจลาจลที่บ้าน รวมไปถึงจะทำร้ายกันเอง

"รออ้ายอีกนิดเดียวปิ๊... อ้ายสิบ่ยอมให้ใครมาทำร้ายเจ้าอีก"

เขาจับประคำไม้พะยูงที่ห้อยคอไว้แน่น อีกมือหนึ่งหยิบแท็บเล็ตที่บรรจุ "ข้อมูลลับ" ทั้งหมดที่เขาล้วงมาจากบริษัท แผนผังการโกงป่าต้นน้ำ คลิปเสียงสินบน และเอกสารการปลอมแปลง EIA (รายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อม) ที่เขาแอบดึงมาจากเครื่องของเชอรี่ กริชรู้ดีว่าการกระทำของเขาอาจทำให้เขาหมดอนาคตในอาชีพสถาปนิกที่กรุงเทพฯ แต่วินาทีนี้เขารู้แล้วว่า "เกียรตินิยม" ที่แท้จริง คือการปกป้องแผ่นดินแม่และคนที่เขารัก ไม่ใช่การนั่งเขียนแบบในตึกกระจกหรูหรา