ตอนที่ 43 : การเดินทางที่เงียบงัน

หลังจากใส่บาตรส่งหลวงพ่อเดินหายไปในม่านหมอก กริชกราบลาย่าบุญมาที่ตัก ท่านลูบหัวหลานชายเป็นครั้งสุดท้าย

"ไปดีมาดีนะกริช ย่าสิเฝ้าเฮือนรอเจ้ากลับมา"

"ครับย่า ผมจะรีบกลับมา"

กริชเดินลงจากเรือนก่อนจากเขามองเรือนบ้านย่า ก้าวขึ้นรถกระบะส่วนตัวของเขาเองเสียงเครื่องยนต์ดังแทรกความเงียบของหมู่บ้าน เขาขับรถผ่านเส้นทางลูกรังที่เขาเคยเดินร่วมกับชาวบ้าน ผ่านเถียงนาที่เขาสร้าง ผ่านร่องน้ำที่เขาช่วยขุด ทุกตารางนิ้วในโคกอีแหลวบัดนี้กลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาไปแล้ว เขาตั้งใจว่าจะไม่หันกลับไปมองเพื่อไม่ให้ใจอ่อน แต่ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาชะลอรถเมื่อถึง "ปากทางหมู่บ้าน" ที่มีต้นจามจุรีใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่

กริชไม่รู้เลยว่าท่ามกลางพุ่มไม้หนาข้างทาง อิปิ๊ ยืนแอบอยู่ตรงนั้น เธอสวมผ้าถุงผืนเก่าที่เปื้อนคราบดินจากการทำงานนา แผ่นหลังบางพิงอยู่กับลำต้นไม้ใหญ่ มือทั้งสองข้างกอดตัวเองไว้แน่นเพื่อสะกดเสียงสะอื้นไม่ให้ดังลอดออกไป

"ไปเถาะจ้ะอ้ายกริช... ไปมีอนาคตที่งาม ๆ คือจั่งคุณเชอรี่ว่า" อิปิ๊พึมพำกับลมหายใจตัวเอง น้ำตาไหลพรากเป็นสายทางแต่เธอไม่แม้แต่จะปาดออก

เธอเห็นกริชชะลอรถและลดกระจกลงครู่หนึ่ง เหมือนเขากำลังมองหาอะไรบางอย่าง ใจของอิปิ๊สั่นรัวจนแทบจะถลาออกไปหาเขา แต่อีกใจหนึ่งกลับรั้งไว้ด้วยคำว่า 'ไม่คู่ควร' ที่ยังปักอก เธอจึงได้แต่ยืนนิ่งอยู่หลังเงาไม้ ปล่อยให้รถของกริชค่อยๆ ขับเคลื่อนออกไปจนเหลือเพียงฝุ่นแดงที่ฟุ้งกระจายในอากาศ

กริชกำพวงมาลัยแน่น สายตาแน่วแน่มองตรงไปยังถนนลาดยางข้างหน้า ในใจเขามีเพียงแผนการเดียวคือการเข้าไปเคลียร์งานที่บริษัทให้จบสิ้น และแอบสืบหาความจริงของนายเดชาที่มาขอซื้อที่ดินชาวบ้าน จะต้องเกี่ยวกับโครงการที่กำลังจะฮุบ

เขารู้ดีว่า 7 วัน ที่กรุงเทพฯ จะเป็น 7 วันที่ยาวนานที่สุดในชีวิต เขาต้องปะทะกับ เชอรี่ ที่รอคอยจะรวบหัวรวบหางเขาด้วยสัญญา และปะทะกับ ท่านประธาน ที่เห็นเงินสำคัญกว่าชีวิตคน

"ปิ๊... ย่าครับ... ชาวบ้านทุกคน รอกริชก่อนนะ" กริชพูดกับตัวเองเบาๆ พลางจับประคำไม้ในกระเป๋าเสื้อ

 "ผมจะกลับมาพัฒนาบ้านของผม และจะทำให้ทุกคนเห็นว่าสถาปนิกคนนี้... ไม่ได้รักแค่ตัวเลขบนแบบแปลน แต่รักจิตวิญญาณของโคกอีแหลวยิ่งกว่าชีวิต"

รถกระบะสี่ประตูมุ่งหน้าสู่เมืองกรุง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและเสียงสะอื้นไห้ที่แผ่วเบาใต้ต้นจามจุรีใหญ่... สัญญาณของศึกใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นทั้งในแง่ของธุรกิจและในห้องหัวใจ

ฝุ่นสีแดงจากรถของกริชยังไม่ทันจางหาย อิปิ๊ ก็สตาร์ทรถซาเล้งคู่ใจบึ่งออกไปจากพุ่มไม้ข้างทางทันที เธอพยายามบิดคันเร่งให้แรงที่สุดเพื่อหนีความรู้สึกเจ็บในอก แต่ตลอดเส้นทางเข้าหมู่บ้าน กลับต้องเจอชาวบ้านที่ยืนรอดักฟังข่าวด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"อ้าวอีปิ๊ อ้ายกริชเพิ่นไปอีหลีแล้วบ่ รถสปอร์ตคันแดงมาฮับไปกินตับอยู่เมืองกรุงแล้วแม่นบ่" เสียง ป้าแม้น ตะโกนถามมาจากใต้ถุนบ้าน อิปิ๊ชะลอรถซาเล้งแล้วเบรกดัง เอี๊ยด! ก่อนจะหันไปตอกกลับตามสไตล์ปากไวไฟแล่บ 

"เออจ้า เพิ่นไปแล้ว ไปดีมีแฮงพู้นล่ะ ป้ากะอย่ามัวแต่ห่วงเรื่องชาวบ้านหลายเด้อ ระวังเถาะ มัวแต่ส่องเรื่องคนอื่นจนแกงหน่อไม้ในหม้อสิไหม้คาเตาพู้นน่ะ ปิ๊บ่ได้เสียดายคนคือเพิ่นดอก คนมีขาเพิ่นกะเดินไปตามทางคนรวยพู้นล่ะ"

"ป้าดโท่ อีเด็กนี่ ปากคอเลาะร้ายแท้น้อ" เสียงป้าแม้นบ่นอุบ แต่อิปิ๊ไม่สน เธอสับเกียร์แล้วบิดซาเล้งหนีเสียงนินทาที่ดังตามมาตลอดทางว่า 

"สุดท้ายกะโดนหนุ่มเมืองกรุงทิ้งจนได้"

เมื่อมาถึงบ้าน พ่อผู้ใหญ่ ที่นั่งลับมีดอยู่ใต้ถุนบ้าน เห็นลูกสาวเดินคอตกหน้าบึ้งตึงเข้ามา ก็พอจะเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น ท่านวางมีดลงแล้วมองตามร่างบางที่กระแทกกระทั้นเดินไปวางตะกร้า

"เป็นจั่งใด๋ล่ะ... เพิ่นไปแล้วบ่" พ่อผู้ใหญ่ถามเสียงเรียบ

"ไปแล้วจ้ะพ่อ ไปนำอีสาวตัวขาวๆ พู้น ปิ๊บอกแล้วว่าคนเมืองกรุงน่ะไว้ใจบ่ได้ ดินแดงบ้านเฮามันบ่ลื่นหูชื่นตาเพิ่นดอก" อิปิ๊ตอบพลางหยิบขันน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด

"แล้วสิไปหงุดหงิดอะไรกะพ่อนักหนาล่ะปิ๊ กริชมันกะบอกแล้วว่าสิไปเคลียร์งานแค่ไม่กี่วัน"

"ไม่กี่วันหรือกี่ชาติกะค่าเท่ากันนั่นล่ะพ่อ" อิปิ๊วางขันเสียงดัง ปัง! 

"พ่อบ่เห็นสายตาผู้สาวเมืองกรุงของอ้ายกริชที่มองพวกเราบ่ เพิ่นมองคือเฮาเป็นขี้กะตึก (พยาธิ) ในไส้เพิ่นน่ะ แล้วอ้ายกริชเพิ่นกะยอมกลับไปนำกันปานนกน้อยในกรงทอง พ่อกะยังสิเชื่อนายสถาปนิกนั่นอยู่อีกบ่ว่าเขาจะกลับมาสู้เพื่อพวกเราอีหลี พ่อผู้ใหญ่ถอนหายใจยาว เดินเข้าไปลูบหัวลูกสาวเบาๆ

 "ปิ๊เอ๊ย... พ่อใหญ่มาจนป่านนี้ พ่อเบิ่งคนออกกริชมันบ่ได้ไปเพื่อหนี แต่มันไปเพื่อสิหาทางสู้ พ่อเห็นความหนักใจในตาหน้ามันตอนมาลาปิ๊นะ"

"สู้หรือสิไปสมรู้ร่วมคิดกะบ่ฮู้นะพ่อ" อิปิ๊สะอื้นออกมาเล็กน้อยแต่รีบปาดน้ำตาทิ้ง

"ถ้าเขาฮักที่นี่จริง เขาต้องบ่ปล่อยให้ย่าบุญมานั่งกินข้าวคนเดียวแบบนี้ พ่อกะเบิ่งเอาเถาะ บักรุ่งกะปั่นหัวชาวบ้านจนสิแตกกันอยู่แล้ว ถ้าเขาบ่กลับมาภายในอาทิตย์นี้ ปิ๊นี่ล่ะสิเป็นคนเผาแบบแปลนเล้าข้าวของเขาให้เบิ่ง"

"ปิ๊... ใจเย็น ๆ ก่อนลูก"

"บ่เย็นแล้วจ้ะพ่อ ต่อไปนี้ปิ๊สิสู้ด้วยมือปิ๊เอง ไผสิไป ไผสิมา ปิ๊บ่สนใจแล้ว ปิ๊สิพิสูจน์ให้เห็นว่าบ่มีนายสถาปนิกเทวดา ปิ๊ก็ปกป้องที่นาของปิ๊ได้"

พูดจบอิปิ๊ก็สะบัดหน้าวิ่งขึ้นเรือนไป ทิ้งให้พ่อผู้ใหญ่ได้แต่มองตามด้วยความกังวลใจ เพราะท่านรู้ดีว่าลูกสาวคนนี้ยิ่งปากร้ายเท่าไหร่ ในใจยิ่งเจ็บและห่วงกริชมากเท่านั้น

---

นายทุนเดชาก็ไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขารอจังหวะนี้มานานจังหวะที่ "ก้างขวางคอ" อย่างสถาปนิกหนุ่มไม่อยู่ และย่าบุญมาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนเรือน รถเอสยูวีคันหรูสีดำทมิฬขับมาจอดเทียบหน้าบ้านไม้โบราณของย่าบุญมา เดชาก้าวลงมาพร้อมกระเป๋าเอกสารหนังและรอยยิ้มที่ดูสุภาพแต่แฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ เขาเดินขึ้นเรือนมาในจังหวะที่ย่าบุญมานิ่งเงียบมองหยาดน้ำตาที่เพิ่งแห้งไปจากแก้ม

"สวัสดีครับคุณแม่บุญมา... ผมได้ยินว่าหลานชายสุดที่รักกลับกรุงเทพฯ ไปแล้วเหรอครับ" เดชาเอ่ยทักพลางทรุดตัวลงนั่งโดยไม่รอคำเชิญ 

"โถ่... ผมบอกแล้วไงครับว่าคนเมืองเขาก็เหมือนนกกระจิบ พออากาศเปลี่ยนเขาก็บินกลับรังหรูๆ ทิ้งให้คนทางนี้สู้กับความลำบากเพียงลำพัง"ย่าบุญมามองหน้าเดชานิ่งๆ 

"กริชเขาไปธุระ ไม่ได้ไปลับ... เจ้ามีอะไรก็ว่ามา อย่ามาอ้อมค้อมเสียเวลาคนแก่เลย"

"ผมก็แค่อยากจะมาช่วยครับคุณแม่" เดชาเปิดกระเป๋าแล้ววางเอกสารสัญญาลงบนตั่งไม้

 "กริชเขาคงรู้ตัวแล้วว่าสู้ไปก็เหนื่อยเปล่า เลยชิ่งหนีไปก่อนที่โครงการใหญ่จะเริ่ม ผมเลยเอาข้อเสนอพิเศษที่สุดมาให้คุณแม่เซ็นตอนนี้เลย ถ้าเซ็นวันนี้ ผมเพิ่มค่าชดเชยให้จากเดิมอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์นะคุณแม่ เอาเงินไปใช้ชีวิตบั้นปลายสบาย ๆ ในเมือง ไม่ต้องมานั่งดมกลิ่นขี้ควายแบบนี้อีกดีไหมครับ"

ย่าบุญมายังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงเบรกโครมครามของซาเล้งคู่ใจก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมกับร่างของ อิปิ๊ ที่ก้าวฉับๆ ขึ้นมาบนเรือนด้วยแววตาที่ยังแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ตอนนี้มันลุกโชนด้วยไฟโทสะ

"หยุดเลยนะไอ้นายทุนปากหวานก้นเปรี้ยว" อิปิ๊ตะโกนก้องเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างย่ากับเดชาทันที

"อ้าว... หนูอิปิ๊ มาได้จังหวะพอดีเลยนะ" เดชาแสยะยิ้ม

 "มาช่วยพูดให้คุณแม่บุญมาตาสว่างหน่อยสิ อัศวินขี่ม้าขาวของหนูเขาทิ้งหมู่บ้านหนีไปเสวยสุขแล้วนะ"

"เพิ่นสิไปไส กะเรื่องของเพิ่น แต่ที่นาผืนนี้กะเรือนหลังนี้ มันเป็นของตระกูลอ้ายกริช และย่าบุญมากะคือหัวใจของที่นี่" อิปิ๊คว้าเอกสารสัญญาบนโต๊ะขยำจนยับยู่ยี่ต่อหน้าเดชา 

"เจ้าเห็นพวกลุงหวังและชาวบ้านคนอื่นสั่นคลอน เจ้าเลยสิมาลอบกัดตอนคนเขาไม่อยู่แม่นบ่ข้ามศพอิปิ๊ไปก่อนเถอะไอ้หน้าเลือด"

"นี่แกกล้าดียังไงมาขยำสัญญาของฉัน" เดชาลุกขึ้นยืนตัวสั่นด้วยความโกรธ

"กล้าดีพอนี่ล่ะจ้า ขาลาย ๆ ของอีปิ๊นี่ล่ะสิเตะเจ้าตกเฮือนถ้าเจ้าบ่รีบถอยรถออกไปเดี๋ยวนี้" อิปิ๊ชี้หน้าเดชาอย่างไม่เกรงกลัว 

"อ้ายกริชสิกลับมาหรือบ่กลับมา ปิ๊บ่ฮู้... แต่ตราดวงประทับที่นาสีทองผืนนี้ ปิ๊สิเฝ้าไว้เองไผหน้าไหนกะอย่าหวังจะมาเอาไปทำกาสิโนกาสิเน่าอะไรนั่นเด็ดขาด" ย่าบุญมามองดูแผ่นหลังของเด็กสาวที่ยืนปกป้องตนเองแล้วยิ้มบางๆ ท่านเอื้อมมือไปจับแขนอิปิ๊ไว้

 "เดชา... กลับไปเถอะ ก่อนที่หลานสาวข้าจะล้างเรือนด้วยเลือดของเจ้า" เดชาจ้องมองอิปิ๊ด้วยความอาฆาต

 "ได้... ในเมื่อคุยดี ๆ ไม่ชอบ งั้นเตรียมรับมือกับสิ่งที่พวกแกมองไม่เห็นไว้ให้ดี สองวันต่อจากนี้... โคกอีแหลวจะไม่มีวันสงบสุข"

เดชาสะบัดหน้าลงจากเรือนไป อิปิ๊ที่ฮึดสู้อยู่ครู่หนึ่ง พอศัตรูไปพ้นสายตา เข่าเธอก็แทบทรุด ย่าบุญมาดึงร่างบางเข้าไปกอดไว้ 

"ปิ๊เอ๊ย... เก่งมากหลาน ย่าเชื่อแล้วว่าเจ้าฮักที่นี่และฮักตากริชด้วยใจจริง"

"ปิ๊บ่ได้ฮักเขาจ้ะย่า... ปิ๊แค่เกลียดคนขี้โกง" อิปิ๊เถียงเสียงสั่นทั้งที่น้ำตาไหลอาบแก้มย่าบุญมา

ย่าบุญมาลูบหลังหลานสาวเบาๆ อย่างอาทร ท่านไม่ได้โต้แย้งอะไรออกมา เพราะรู้ดีว่ากำแพงที่อิปิ๊สร้างขึ้นนั้นหนาแน่นเพียงใด ท่ามกลางเสียงสะอื้นที่พยายามสะกดกลั้น มีเพียงสายลมทุ่งที่พัดผ่านรอยร้าวในใจของเด็กสาวผู้ปากแข็ง อิปิ๊ซบหน้าลงบนตักย่า ปล่อยให้น้ำตาไหลรินชำระความสับสนที่สลายความมั่นใจของเธอไปจนสิ้น โดยหารู้ไม่ว่าในเวลาเดียวกันนั้น กริชกำลังเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงพร้อมกับคำปฏิญาณในใจว่า เขาจะกลับมาทลายกำแพงแห่งความต่ำต้อยนี้ลงด้วยความจริงและความรักทั้งหมดที่มี