ตอนที่2 ที่ทำงานใหม่

เช้าวันต่อมา

"อ้อม...เสร็จยังลูกเดี๋ยวสาย กว่าจะไปถึงอีก เดี๋ยวเขาไม่รับทำงานกันพอดี"

แม่ของอ้อมร้องเรียกอ้อมตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว สักพักอ้อมก็โผล่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส กับชุดที่แม่ใส่ซึ่งไม่เหมือนทุกครั้ง

"แม่ใส่เสื้อผ้าสดใสกว่าทุกวันนะคะ"

ถึงแม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ดูสดใสกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บ้านของอ้อมครั้นพ่อยังอยู่ แม่ของเธอเป็นผู้หญิงจิตใจดี มองโลกในแง่ดีมาตลอดมีแต่รอยยิ้ม แต่เมื่อพ่อจากไปแม่ก็เป็นอย่างที่เห็น

"ไปคะแม่ ได้ฤกษ์งามยามดีแล้วคะ"

สองแม่ลูกขับรถออกจากบ้าน ถึงแม้จะไม่ใหญ่ไม่โตแต่ก็เต็มไปด้วยความสุขยิ่งกว่าบ้านมหาประชานิเวศน์อีก ที่ใหญ่โตแต่ พ่อไปทาง แม่ไปทาง เพราะงานสังคมล้นมือนั่นเอง

บ้านมหาประชานิเวศน์

เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น อ้อมกดเป็นครั้งที่สอง เมื่อเห็นเงาคนกำลังเดินออกมาถึงหยุดกด

"มาแล้วคะ จะกดรัวอะไรหนักหนาคะ"

แจ่มพาร่างท้วมออกไปทางอ้วนเร่งฝีเท้าเดินมา กลัวคนนอกบ้านจะคอย เพราะรู้ว่าวันนี้จะมีคนมาสมัครแม่บ้านนั่นเอง

"ต้องเป็นคนมาสมัครแม่บ้านแน่ๆเลยคุณหญิงท่านอยู่พอดี ถ้าช้าอีกนิดเดียวไปสมาคมแน่นอน มาเชิญเข้ามาคะใช่มาสมัครแม่บ้านไหมคะ"

"ใช่คะ ใช่เลย"

แจ่มมองอ้อมตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไม่ใช่อ้อมคะ แม่อ้อมต่างหาก"

"โล่งอก คิดว่าเป็นเธอไม่เกินวัน ได้กลายเป็นอย่างอื่นไม่ใช่แม่บ้านแน่นอน"

แจ่มบ่นพึมพำ อ้อมได้ยินไม่ถนัด

"ห้ะ...อะไรนะคะ อ้อมได้ยินไม่ถนัดคะ "

"ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรมาเดินตามมาทางนี้ "

แจ่มชี้มือชี้ไม้ ไปตามทางเดินภายในบ้านหลังใหญ่นั้นจนมาถึงห้องโถงใหญ่ห้องหนึ่ง แจ่มยกมือเคาะประตูสองทีเบาๆ

"เข้ามา แจ่ม"

แจ่มเดินนำสองแม่ลูกเดินเข้าไปอย่างชำนิชำนาญทาง

"นั่งลงได้แล้วเธอสองคน"

อ้อมและแม่ของเธอนั่งลงอย่างเสียไม่ได้ เธอไม่ค่อยคุ้นชินเท่าไรกับประเพณีแบบนี้ อยู่บ้านแม่เธอมักดุเสมอว่าเป็นม้าดีดกระโหลกเสมอ

"มาแล้วคะคุณหญิง คนที่จะมาสมัครเป็นแม่บ้านคนใหม่คะ"

แจ่มรายงานให้เจ้านายทราบ สายตาคุณหญิงเพ่งมองเธอและแม่อย่างพินิจพิเคราะห์

"ทั้งสองคนเลยหรอ "

อ้อมรีบพูดให้คุณหญิงเข้าใจทันทีว่าเป็นแม่ของเธอไม่ใช่เธอ

"ไม่คะ แม่ของดิฉันคนเดียวคะ"

"อืม...ดูสะอาดสะอ้านดี เอาเป็นว่าฉันรับเธอเข้าทำงานก็แล้วกัน แจ่มบอกเขารึยังว่าให้มาดูแลคุณเคน"

"ยังเลยคะคุณหญิง"

คุณหญิงบัวพาเลยต้องอธิบายแทนแจ่มว่า รับเข้ามาดูแลบุตรชายของเธอแบบไหนยังไงแทนแจ่มโดยปริยาย แต่คุณหญิงก็ลืมอธิบายไปอย่างหนึ่งว่าลูกชายของเธอร้ายกาจเพียงไหน

"ลูกชายฉันก็เท่าแม่หนูนี่แหละ เธอคงทำได้ เหมือนดูแลลูกเธออีกคน"

"อ้าว...เท่าลูกฉันเลยหรือคะ ได้คะคุณหญิงจะดูแลให้ดีที่สุดเลยคะ"

แววตาของแม่อ้อมเปี่ยมไปด้วยความหวังดี และใจดี ทั้งที่ยังไม่ได้เจอกับลูกชายของคุณหญิงมาก่อน

"พร้อมเริ่มงานเมื่อไรละ มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามแจ่มได้นะ เออ...แล้วเธอชื่ออะไรละจะได้เรียกถูก ถ้าเธอสามารถทำให้เจ้าลูกชายของฉันเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ ฉันมีรางวัลให้ด้วยนะ"

คุณหญิงกล่าวแล้วหัวเราะเบาๆ ยังความแปลกใจให้มารดาของอ้อมเป็นอย่างยิ่ง

"ดิฉันชื่อ จันทร์แรมคะ เรียกจันทร์เฉยๆก็ได้คะ"

คุณหญิงพยักหน้ารับทราบ เรื่องชื่อแม่ของอ้อม

"แจ่ม...คุณเคนอยู่ไหม ขึ้นไปเรียกมาพบฉันหน่อยสิ จะได้ให้แม่จันทร์เห็นหน้าเห็นตาสักหน่อย ทำความรู้จักกันไว้"

แจ่มส่ายหน้าทันควัน รีบรายงานคุณนายทันที

"แจ่มเห็นเธอแต่งตัวเดินออกไปตั้งแต่เช้ามืดละคะ แจ่มถามอะไรก็ไม่ตอบ บอกแต่เพียงว่า อย่าบอกคุณหญิงนะคะ"

คุณหญิงส่ายหน้า แล้วหันมาคุยกับแม่จันทร์แม่ของอ้อมทันที

"ดูนะแม่จันทร์ ลูกชายฉัน วันๆฉันแทบจะไม่เห็นหน้ามันเลย ฉันอนุญาตเต็มที่นะให้เธอจัดการ ให้มันเป็นผู้เป็นคนสักที "

ยังความแปลกใจให้แม่จันทร์เป็นอย่างยิ่ง แต่ด้วยความอยากมีงานทำแก้เหงา เธอจึงพยักหน้ารับปากไปแบบนั้นให้คุณหญิงสบายใจ เสร็จแล้วจึงขอตัวกลับ แจ้งให้คุณหญิงทราบว่าเริ่มงานวันพรุ่งนี้ วันนี้เตรียมตัวไม่ทัน

"ได้คะคุณหญิง ดิฉันขอตัวกลับไปเตรียมตัวก่อนนะคะ พรุ่งนี้ถึงจะมาเริ่มงานคะ กราบลาละค่ะ"

แจ่มเดินพาอ้อมและแม่ของเธอออกจากห้องรับแขกไป สองแม่ลูกเดินออกไปตามทางจนถึงหน้าประตูใหญ่

"แม่คะ อ้อมว่ามันแปลกดีนะคะ ลูกชายของคุณหญิงก็โตเท่าอ้อมแล้วยังทำอะไรไม่เป็นอีกหรือ ถึงให้แม่ของอ้อมมาดูแลมันเกินไป อ้อมไม่เข้าใจจริงๆคนรวยเขาเลี้ยงลูกยังไงกัน"

อ้อมพูดตามความรู้สึกที่เห็น เธอรู้สึกแบบไหนก็พูดออกไปแบบนั้น

"ยัยอ้อมไม่เอาลูก อย่านินทาเจ้านายลับหลังเดี๋ยวแม่จะมาเป็นลูกจ้างเขาแล้ว เขาให้ทำอะไรก็ต้องทำ"

"แต่อ้อมว่านะ ไอ้คุณชายลูกชายของคุณหญิงถ้าจะไม่ปกติแน่นอน เชื่ออ้อมเถอะ อ้อมรู้สึกตะหงิดตะหงิดยังไงไม่รู้"

"อย่ามัววิจารณ์คนอื่นอยู่เลย ไปกลับบ้าน ไปเตรียมตัว แม่ต้องซักชุดพวกนี้อีกเดี๋ยวมันจะแห้งไม่ทันใส่ซะ"

แม่ของอ้อมกึ่งดึงกึ่งลากข้อมือลูกสาวให้ไปขึ้นรถ ก่อนที่จะให้ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

คอนโดของแพม

"หวังว่าวันนี้ คุณหญิงแม่คงไม่โทรตามคุณอีกนะคะ เคนขา"

เคนหันมามองตามเสียงพูด ในขณะที่ร่างเปลือยปล่าวของแพม พาดมายังเขาอย่างคุ้นชิน

"ไม่รู้สิแพม เห็นคุณแม่บอกไว้ว่าจะหาคนดูแลให้เคนนะ ให้คอยดูแลเวลาเข้าออก คอยดูทุกอย่าง คอยรายงานคุณหญิงแม่ตลอดเวลา เคนจะบ้าตาย อีกหน่อยคงมาหาแพมไม่ได้บ่อยๆแล้วละ"

กรี็ด!

"แพมไม่ยอมนะคะ ทำไมคุณหญิงแม่ทำแบบนี้คะ แพมไม่ยอมจริงๆด้วย แพมจะไปอาระวาดที่บ้านคุณคอยดู"

เคนส่ายหน้าไม่สนโลก เขาไม่แคร์ผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น ถ้าแพมไปอาระวาด เขาก็เลือกที่จะไม่เอาเธออีกต่อไป

"ตามใจแพมถ้าคิดว่าจะผ่านด่านคุณแม่ของผมได้ ผมไม่ช่วยคุณนะ ตัวใครตัวมัน"

กรี๊ด!

"คุณพูดแบบนี้ได้ยังไงคะ แพมเป็นเมียคุณนะคะ คุณจะไม่รับผิดชอบแพมหรือคะ"

กรี๊ด!

"โอ้ย! แก้วหูจะแตก เคนกลับละ "

พูดจบเคนก็ลุกจากเตียงสวมใส่

เสื้อผ้า เดินออกจากห้องไป

กรี๊ดๆๆๆๆ

เสียงกระทืบเท้าบวกเสียงกรี๊ด ทำให้เคนต้องเดินก้มหน้าออกจากคอนโดของแพมไปอย่างรวดเร็ว