Mag-log inอ้อมเพียงแค่ยิ้มบางๆ ไม่ตอบอะไรนอกจากการเอ่ยขอบคุณในความห่วงใย ก่อนจะกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่ใจและความคิดมันลอยตามร่างของเคนไปไกลจนแทบจะเรียกสติกลับมาไม่ได้ เธอรู้ดีว่าเส้นทางข้างหน้าถ้าจะก้าวเดินไปด้วยกันมีอุปสรรคขวางกั้นรออยู่เพียบ แถมยังมีเรื่องที่คุณหญิงบัวพาเพิ่งพบความจริงเกี่ยวกับตัวเธอว่าเป็นลูกสาวของแม่บ้านในบ้านของเขาอีก เรื่องนี้อ้อมยิ่งรู้สึกด้อยค่าและไม่มั่นใจขึ้นไปอีกวันต่อมาเมื่อเคนกลับมาที่บ้าน คุณหญิงบัวพาก็เรียกเขามาคุยต่อตามลำพังที่ระเบียงห้องนั่งเล่น"แม่อยากถามอะไรเจ้าสักหน่อยพ่อลูกชายตัวดีให้มันชัดเจนสักที... เจ้าคิดกับอ้อมยังไงแน่"เคนชะงักเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยสายตาแน่วแน่แม้น้ำเสียงยังผ่อนหนักผ่อนเบาไม่มั่นใจอยู่บ้าง"ผมเองก็เพิ่งเริ่มรู้ตัวเมื่อเจอเรื่องราวพวกนี้เข้าครับ ว่าผมเริ่มไม่อยากให้ใครมาทำร้ายเธอ... แต่ผมยังรู้สึกว่าตัวเองยังแก้ปัญหาให้ผู้หญิงอื่นในชีวิตไม่จบ โดยเฉพาะแพม ผมเลยไม่อยากลากเธอเข้ามาเดือดร้อนกับผมในตอนนี้ ผมกลัวว่าเธอจะรับไม่ไหวนะครับคุณแม่"คุณหญิงบัวพาถอนหายใจพลางมองลูกด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรมากกว่าที่ลูกคิด จากการที่ผ่านโลกมานาน
เคนขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินชื่อจุ๋ม เขารู้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพราะเขาทำงานอยู่คนละที่กับอ้อม อ้อมยังคงปฏิบัติงานอยู่ที่เดิมร่วมกับจุ๋มและดวงดาว อ้อมกับเคนทำงานกันคนละที่ จึงแทบไม่มีโอกาสได้พบปะหรือพูดคุยกันให้คนอื่นสงสัย ยกเว้นภารกิจสำคัญที่ต้องประสานงานร่วมกันเหมือนเมื่อคืนก่อนนี้ จึงมีปาร์ตี้ให้มีดื่มกันเล็กน้อยจนเกิดเรื่องขึ้น"จุ๋ม..." เคนกระซิบชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงทอดอารมณ์ "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเธอจะทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร ทั้งที่รู้ดีว่าผมกับอ้อมแค่เพื่อนร่วมงานที่ปรึกษาเชื่อใจกันเท่านั้น"เคนพูดขึ้นมาเพื่อให้ทุกฝ่ายสบายใจทั้งมารดาของเขาและดวงดาว แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน คุณหญิงบัวพาเอียงคอเล็กน้อยมองอ้อมด้วยสายตาปรานีแต่คุณหญิงบัวพาก็ต้องตกใจหนักขึ้นไปอีกเมื่อจำได้ว่าอ้อมคือลูกสาวจันทร์แรมแม่บ้านของเธอเอง ซึ่งเรื่องนี้เคนไม่รู้มาก่อน ตอนนี้ขอเคลียร์เรื่องของดวงดาวให้จบก่อน "ฟังนะ... ฉันไม่ได้โกรธเคืองเธอ แต่การมาอ้างสิทธิ์โดยไม่ตรวจสอบความจริงแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่ควรทำ ถ้าเธอเชื่อฟังคำพูดคนอื่นง่ายๆ จนลืมใช้เหตุผลแล้วก่อเรื่องราว คงไม่มีผู้ใหญ่คนไหนอยากมีลูกสะใภ้ที
อ้อมนั่งแท็กซี่กลับถึงบ้านก็พบว่าแม่ของเธอออกไปทำงานแล้วจึงโทรหาจุ๋มรุ่นพี่ที่ทำงานอยู่ด้วยความร้อนใจ เรื่องงานนานทีปีหนอ้อมจะมีเรื่องแบบนี้ให้เห็น"อ้อมเธอหายไปไหนมาเมื่อคืนไม่ได้กลับบ้านรึ เธอไปกลับคุณเคนเขาไม่ไปส่งที่บ้านหรือ แสดงว่าเธออยู่กับคุณเคนทั้งคืนเลยละสิ จะบ้าตายบอกใครก็ไม่มีใครเชื่อหรอกว่าไม่มีอะไรกัน"ดวงดาวและรัศมีได้ยินชื่อเคนก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจในเรื่องของอ้อม"อะไรนะจุ๋มเธอบอกมาซะดีๆคุณเคนกับอ้อมมีอะไรกัน ที่พวกเธอกำลังปิดบังฉันอยู่ คุณเคนเป็นของฉันนะจำไว้ ใครก็ห้ามแตะต้อง"จุ๋มทำหูทวนลมแต่ด้วยความอยากแกล้งให้ดวงดาวเต้นเร่าจุ๋มจึงพูดขึ้นมาลอยๆว่า"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่อ้อมกับคุณเคนเขาไปปาร์ตี้กันแล้วหายไปด้วยกันทั้งคืนก็แค่นั้น"พอพูดจบจุ๋มก็หันกลับไปสนใจเอกสารที่โต๊ะแทน ชลาธรมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อยคนที่เขาชอบและคิดจะจีบถูกผู้ชายที่ดูดีมีชาติตระกูลตัดหน้าไปเสียแล้ว"บ้าที่สุดนังอ้อมมันตั้งตัวเป็นศัตรูหัวใจกับฉันใช่ไหมคอยดูนะมันจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้"ดวงดาวเดินกระทืบเท้าออกไปแล้วตรงไปยังโต๊ะรัศมีส่งเสียงร้องไห้ด้วยความน้อยใจเคนที่ไม่รับผิดชอบเธอเลยแถมซ้ำมีคนใหม่อีก
เวลาก็ล่วงเลยไปเรื่อยๆอ้อมก็เมาจนหลับไหลไม่ได้สติ แม่จันทร์ของเธอก็ชะเง้อจนคอแทบหลุดแล้วก็เผลอนอนหลับอยู่บนโซฟากลางบ้านนั่นเองเคนฟุบหลับอยู่ข้างเตียงทนง่วงไม่ไหว ขณะนี้ก็ตีสามเข้าไปแล้ว ถึงแม้จะออกมาปาร์ตี้บ่อยขนาดไหนช่วงหลังมานี่เคยห่างหายไปนานกับการปาร์ตี้กลับดึกๆแบบนี้จนทำให้ร่างกายคุ้นที่ไม่นอนดึกแบบนี้ อ้อมขยับตัวเล็กน้อย พยายามลืมตาว่าที่ไหน แต่มันก็ไม่คุ้นชินเลยว่าใช่บ้านของเธอหรือไม่ อ้อมพยายามมองไปโดยรอบเพราะเริ่มสร่างเมาบ้างแล้ว สิ่งแรกที่เธอคิดได้ตอนนี้คือแม่ของเธอที่ต้องเป็นห่วงเธอมากแน่ จึงหันซ้ายหันขวาแล้วเจอเคนที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียงจึงกรี๊ดสุดเสียงจนเคนตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเช่นกัน"อ้าวคุณเป็นอะไรร้องซะดังเลย ตื่นแล้วหรือ"เคนรีบเอามือปิดปากอ้อมที่กรี้ดขึ้นมาอย่างดังอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวมาก่อน"นายทำอะไรฉัน ดูสิพาฉันเข้าโรงแรม หรือนายทำอะไรฉันไปแล้ว ไม่นะ ไม่นะฉันต้องเก็บความบริสุทธิ์ไว้ในวันแต่งงาน ไอ้บ้า!"สารพัดคำพร่างพรูออกมาจากปากอ้อมจนเคนต้องรีบเอามือปิดปากเธออีกครั้ง"ยัยแว่น หยุดก่อนฟังฉันก่อนฉันแค่พาเธอมาเช็ดตัวนอนพักเพราะไม่รู้บ้านเธออยู่ไหน แค่นั้นเองที่เห
เคนตามอ้อมมาด้วยความเสน่หา เดี๋ยวนี้อ้อมสวยเซ็กซี่ขึ้น เขาจึงเกิดความหึงหวงขึ้นในใจโดยไม่ทราบสาเหตุ"เธอดื่มมากไปแล้ว ยัยแว่นดูสิไม่เคยดื่มไวน์หรืออย่างไรกันนะกระดกเอากระดกเอา ฉันนี่อยากจะลงโทษเธอเหลือเกินดื้อชะมัด"เคนนั่งมองอ้อมด้วยความห่วงใย แต่อ้อมไม่สนใจคนเจ้าชู้อย่างเคน ถึงแม้เขาจะหล่อเหลาและร่ำรวยเพียงใดก็ตาม ภาพจำของเธอคือชายหนุ่มไปกับดวงดาวตั้งแต่วันนั้น นั่นก็หมายความว่าเขาเป็นผู้ชายของดวงดาวแล้ว"ไอ้คนเจ้าชู้ไม่มีวันเสียหรอกที่เราจะตกเป็นเหยื่อฮึ..."อ้อมสัญญากับตัวเองไว้ว่ายังไงเสียเธอจะไม่ยอมเผลอใจไปหลงเสน่ห์เขาแน่ๆ "พี่อ้อมเมาแล้ว เดี๋ยวผมไปส่งนะ พี่จุ๋มคิดเงินเลยไหม ดูสิพี่อ้อมไม่ไหวแล้ว"ในตอนนี้เห็นจะมีชลาธรเท่านั้นที่มีสติก็ว่าใคร ส่วนจุ๋มก็เมาไม่แพ้กัน "คิดเงินเลยไอ้น้อง บอกเขามาเก็บที่พี่ แต่พี่ยังไม่อยากกลับเลย อ้อมมันเมาแล้วหรอพี่ยังไม่เมาเลย"จุ๋มโอดครวญติดใจเพลงที่นักร้องกำลังร้องเลยไม่อยากกลับ ทั้งที่ตัวเองก็จะพยุงร่างไม่ไหวแล้ว"อ้อมยังไหวค่ะ อย่าห่วงหน่อยเลยชลาธร พี่ไหว อ้วก...เฮือก"ชลาธรส่ายหัวในความดื้อของอ้อมเขาเรียกเด็กเสริฟเก็บเงิน แล้วจะส่งอ้อมกับจุ
"พี่จุ๋มเป็นอะไรคะ ไม่พูดไม่จาหน้าตาไม่สบายเลย"อ้อมถามจุ๋มที่นั่งข้างๆ ด้วยความเป็นห่วง เป็นใย อย่างน้อยยามที่เธอไม่สบายใจโดนรัศมีและดวงดาวกลั่นแกล้งก็มีพี่จุ๋มนี่แหละที่คอยช่วยให้กำลังใจเสมอมา"คือพี่ทะเลาะกับคนที่บ้านมาจ้ะ ไม่สบายใจนิดหน่อย ขอบใจนะอ้อมที่เป็นห่วงพี่""ไม่เป็นไรนะพี่จุ๋ม เอางี้นะคะวันนี้อ้อมพาพี่ไปเปิดหูเปิดตาดีกว่าไหม ร้านนี้เขาว่าดีกัน นักร้องก็หล่อใช้ได้ร้องเพลงก็เพราะ"อ้อมพูดปลอบประโลมจุ๋มให้เธอคลายกังวล "อ้อมพูดเหมือนท่องราตรีจนช่ำชองแล้วอย่างนั้นแหละ แต่พี่ว่าก็ดีเหมือนกันนะ ช่วงนี้เบื่อๆเจอแต่อะไรก็ไม่รู้ บริษัทก็มีแต่มลพิษทางสายตาทางอารมณ์ ไปปลดปล่อยบ้างก็ดีนะ นี่ก็ใกล้เลิกงานแล้ว เตรียมตัวกันเถอะ แต่อ้อมไม่ต้องอะไรมากแค่นี้ก็สวยระเบิดเถิดเทิงแล้ว ให้คนอิจฉาเล่นๆ "จุ๋มไม่วายที่จะเอ่ยถึงฝ่ายตรงข้ามให้หายอารมณ์เสีย อย่างน้อยมันก็ช่วยได้ ไม่มากก็น้อย"ค่ะ...ไปกัน เอารถใครไปดีคะ วันนี้อาจจะมีการมึนเมากันเกิดขึ้น หรือเราจะนั่งแท็กซี่ไปกันดี"ทั้งสองปรึกษากันก่อนไป อ้อมไม่ลืมที่จะโทรบอกแม่ให้กลับก่อนโดยไม่ต้องรอเธอ เพราะวันนี้จะออกไปเปิดหูเปิดตากับจุ๋ม แม่ของอ้
เสียงฝีเท้าเดินเข้าไปใกล้หน้าห้องเจ้าของบริษัทแห่งนี้ เคนยืนหันหลังมองออกไปทางนอกตึก"เชิญเข้ามา..."อ้อมได้ยินเสียงเชิญให้เข้ามาในห้อง เสียงนั้นทุ้มแต่หนักแน่นจนเธอหวั่นใจ ในเมื่อคุณศักดิ์ชัยไม่ใช่เจ้าของนั่นก็หมายความว่า เจ้าของคือคนที่อยู่ในห้อง ที่เธอกำลังจะก้าวไปเผชิญหน้าไม่กี่นาทีนี้"สู้โว้ย
อ้อม อ้อม ย้ัยอ้อม"เสียงเรียกของผู้อาวุโสในงานอย่างรัศมี ที่ไม่ค่อยลงรอยกับอ้อมสักเท่าไร"ค่ะพี่ มีอะไรจะใช้อ้อมหรือค่ะ"เสียงอ้อมราบเรียบ รู้สึกอ่อนล้าในเสียงเรียกของรัศมีที่เธอรู้ดีว่าจะต้องถูกใช้ให้ไปทำโน่นนี่ข้างนอก ภายใต้อากาศร้อน ฝนตกบ้างละ ซึ่งต่างกับคนโปรดของรัศมีเองที่ชื่อดวงดาว ซึ่งแต่ละ
วันต่อมา..."อ้อมส่งแม่หน้าประตูนะคะ แม่เข้าไปได้ไหมคะ แม่คะถ้ามันเหนื่อย มันหนักก็อย่าทำนะคะ "อ้อมกล่าวทิ้งท้ายก่อนไปทำงานกับแม่จันทร์ของเธอ แม่ของเธอพยักหน้า เข้าใจว่าลูกสาวเป็นห่วงเพียงใด"ไม่ต้องห่วงแม่หรอกลูก รีบไปทำงานเถอะ เดี๋ยวเข้างานสาย ลองดูสักตั้งนะลูก"แม่จันทร์ชูสองนิ้วเดินลงรถ หายเข้
เช้าวันต่อมา"อ้อม...เสร็จยังลูกเดี๋ยวสาย กว่าจะไปถึงอีก เดี๋ยวเขาไม่รับทำงานกันพอดี"แม่ของอ้อมร้องเรียกอ้อมตั้งแต่ยังไม่เห็นตัว สักพักอ้อมก็โผล่มาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส กับชุดที่แม่ใส่ซึ่งไม่เหมือนทุกครั้ง"แม่ใส่เสื้อผ้าสดใสกว่าทุกวันนะคะ"ถึงแม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ดูสดใสกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา บ้า







