ตอนที่ 10

มาเฟียจ้าวชีวิต

Writer : Aile'N

ตอนที่ 10

ของขวัญเดินเอื่อยมานั่งลงบนโซฟาริมกระจกอย่างเลื่อนลอย ทว่าใบหน้าสวยกลับยุ่งเหยิง หน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนมีอะไรให้ครุ่นคิดมากมาย หลังสิ้นคำตอบนั้นขององศาเธอกับเขาก็แยกย้ายกันไปพัก แต่เธอกลับไม่สามารถปล่อยวางสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนได้ ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก..

แป้งเป็นผู้หญิงที่ทำงานอย่างว่า เท่าที่ได้รู้จักกันเผินๆ เธอเป็นคนนิสัยดี น่ารัก ยิ้มสวย จนไม่น่าเชื่อว่าจะมาทำอาชีพแบบนี้ ฝ่ายโทโมยะเองฟังจากที่พราวบอกว่าเขามักจะไปที่ผับทุกวันศุกร์เพื่อใช้บริการ.. ล่าสุดวันนี้เขาก็เรียกอีกฝ่ายมาถึงที่เพราะไม่มีเวลาไปด้วยตัวเอง เพราะฉะนั้นในเวลานี้หรือหลังจากนี้ ในห้องข้างๆ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งคู่กำลังทำอะไรกัน..

แล้วทำไม.. เธอถึงกระสับกระส่าย ปวดจี๊ดในอกที่ได้รับรู้เรื่องนี้ด้วย? ทำไมถึงไม่อยากให้มันเกิดขึ้นทั้งที่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเขาที่เธอไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย.. เธอเป็นคู่นอนให้โทโมยะไม่ได้ ไม่สิ.. เขาไม่เลือกเธอมากกว่า ซึ่งก็ถูกแล้วที่เขาจะไปทำกับคนอื่นแทน ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ..?

ร่างบางรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอหาบทสรุปของความยุ่งเหยิงนี้ไม่ได้ว่าทำไมถึงมีความรู้สึกนึกคิดแบบนี้ ราวกับคนเห็นแก่ตัวที่ไม่อยากให้ร่างสูงไปทำแบบนั้นกับคนอื่น ในขณะที่ตัวเองก็ไม่มีความกล้าที่จะทำกับเขาเช่นกัน.. เธอกำลังหวง.. หวงเขาเหมือนเด็กหวงของเล่นที่กำลังจะมีคนมาแย่งไป แต่กรณีนี้เธอไม่ใช่เจ้าของ.. เขาไม่ใช่ของเธอ เธอไม่มีสิทธิ์..

ของขวัญพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็อดหวนกลับมาคิดไม่ได้อีกอยู่ดี ตากลมเหลือบมองไปยังผนังห้องฝั่งที่ติดกับห้องข้างๆ ในขณะที่สมองจินตนาการภาพที่คนทั้งสองกำลังทำไปถึงไหนต่อไหน

สุดท้ายยิ่งคิดก็ยิ่งปวดใจเสียเองจึงดึงสายตากลับมา ก่อนหยุดอยู่ที่บราวนี่กับช็อกโกแลตที่อุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้เขา..

ตุ้บ

มองนิ่งสักพักอารมณ์ด้านมืดก็ยุแยงให้มือบางหยิบมันไปโยนลงถังขยะใกล้ๆ อย่างไม่นึกเสียดาย ก็จะเก็บไว้ทำไมล่ะ ในเมื่อไม่มีใครกินแล้ว! คิดแบบนั้นของขวัญก็สะบัดหน้าหนีเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำดับอารมณ์ เสร็จก็มากระโดดขึ้นเตียงดึงผ้าห่มคลุมโปงกะจะนอนหลับไม่อยากรับรู้เรื่องราวอะไรอีก

แต่ไม่ว่ายังไงก็ข่มตาหลับไม่ได้สักที ภาพที่จินตนาการขึ้นเองยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในความคิด เลยพยายามหาอะไรทำด้วยการหยิบโทรศัพท์มาเสียบหูฟังเปิดหนังดูใต้ผ้าห่ม

ก๊อกๆ

"คุณขวัญครับ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วนะครับ" นอนดูหนังแบบใจลอยๆ จบไปเรื่องครึ่งก็ได้เวลาทานข้าวเย็น เชฟเห็นว่าเธอยังคงนอนแช่อยู่บนเตียงไม่ลุกไปที่โต๊ะอาหารเลยเดินมาเรียกข้างเตียง

"ขวัญไม่หิวค่ะ เชฟเอาออกไปเถอะ" ร่างบางมองหน้าเชฟสลับกับโต๊ะอาหารที่อีกฝ่ายนำมื้อค่ำไปจัดไว้ให้ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนถอนหายใจและบอกปัดออกไป

เชฟมีท่าทีแปลกใจกับท่าทางของเธอเพราะปกติจะเห็นตื่นเต้นกับทุกเมนูที่เขานำมาให้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเมื่อของขวัญตัดบทสนทนาด้วยการล้มตัวลงนอนดูหนังในโทรศัพท์ต่อ เชฟยอมล้าถอยแต่ไม่ได้ยกอาหารกลับออกไปเพียงหาภาชนะมาปิดไว้ให้เท่านั้น เผื่อคนตัวเล็กจะนึกหิวขึ้นมาในภายหลัง

"น้องขวัญ ทำไมไม่ทานข้าวล่ะครับ" ไล่หลังเชฟไปสักพัก องศาก็เข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งเครียดหน่อยๆ เพราะเชฟรายงานมาว่าคนตัวเล็กมีท่าทีแปลกๆ ไปและไม่ยอมกินข้าว เขาก็เลยต้องเข้ามาดู..

"ขวัญไม่หิวนี่คะ สงสัยกินช็อกโกแลตมากไป" ของขวัญตอบเลี่ยง และยังคงสนใจโทรศัพท์มากกว่าคนสนิทที่ยืนทำหน้าเคร่งอยู่ข้างเตียง

"ขอโทษนะครับ.. อืม.. ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา" ร่างสูงเอ่ยขอโทษก่อนเอื้อมมือมาแตะหน้าผากบางวัดอุณหภูมิ แต่ก็ไม่พบอะไรปกติ

"พี่องศา.. ขวัญปกติดี แค่ไม่หิวข้าว ทำเหมือนขวัญอ่อนแอมากยังงั้นแหละ" ร่างบางโอดครวญเสียงอ่อน แอบเหนื่อยใจกับคนสนิทที่ดูแลเธอดีจนเกินไป อะไรนิดหน่อยก็ปล่อยผ่านไม่ได้

"พี่เป็นห่วงนี่ครับ อีกอย่างหน้าที่ดูแลน้องขวัญก็เป็นของพี่ ถ้าดูแลได้ไม่ดีพี่ย่อมบกพร่องในหน้าที่" องศาบอกอย่างจริงจัง ทำคนฟังแอบถอนหายใจหน่ายๆ ไม่รู้เขาจะเคร่งครัดในหน้าที่ไปถึงไหน

"เฮ้อ.. ขวัญกินก็ได้! แต่กินไม่หมดอย่ามาว่ากันนะคะ บอกไปแล้วว่าไม่หิวๆ " ร่างบางตัดปัญหาลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะอาหารอย่างเซ็งๆ เพราะถ้ายังอิดออดไม่ยอมกินอีกฝ่ายก็คงจะคะยั้นคะยอไม่หยุดแน่ๆ

องศาส่ายหน้าไปมายิ้มๆ รู้สึกเหมือนถูกพ่อแม่สั่งให้มาเลี้ยงน้องไม่มีผิด น้องที่เหมือนจะเป็นเด็กดีต่อหน้าแต่แอบดื้อลับหลังพ่อแม่ เขาจึงต้องเดินตามมาเฝ้าเด็กดื้อกินข้าว ระหว่างนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นบราวนี่กับช็อกโกแลตที่คนตัวเล็กตั้งใจทำมาให้เจ้านายนอนแอ้งแม้งอยู่ในถังขยะทั้งที่ยังไม่ได้แกะเลยเกิดความสงสัย

"ทำไมทิ้งล่ะครับ ไหนบอกจะเอามาให้นายพี่" องศาเดินไปหยิบขึ้นมาพลางเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจระคนเสียดาย

"เขาคงอิ่มแล้วล่ะค่ะ! " ใบหน้าสวยหงิกงอขึ้นมาในทันที คำพูดที่มีความหมายเป็นนัยบอกให้คนฟังเข้าใจได้ไม่ยากว่าเธอหมายถึงอะไร

"โกรธนายพี่หรอครับ.. เรื่องคุณแป้ง? " ร่างสูงถามตรง มองเผินๆ ก็ดูจะจริงจังแต่ดวงตากลับแพรวพราวเจ้าเล่ห์ มองมาเหมือนกำลังจับผิด

"ขะ ขวัญจะไปโกรธเขาทำไมล่ะค่ะ เปล่าซะหน่อย" คนตัวเล็กปฏิเสธเสียงห้วน แอบสะดุดหน่อยๆ แต่เก็บอาการได้อย่างแนบเนียน...ซะเมื่อไรล่ะ มองออกง่ายเสียขนาดนั้น!

"หึหึ หรอครับ" คนฟังยิ้มบางด้วยหน้าตาที่แสดงออกชัดว่า 'ไม่เชื่อ' ของขวัญหลบสายตามองจานข้าวไปอย่างเนียนๆ ทำเป็นนั่งกินข้าวไปอย่างตั้งใจทั้งที่ก่อนหน้าไม่มีทีท่าว่าจะอยากกินเลยสักนิด

"แต่ทำไม.. พี่รู้สึกว่าคนแถวนี้กำลังงอนอยู่เลยน้า.." องศาไม่ยอมให้อีกฝ่ายเลี่ยงไปได้ง่ายๆ เขาจี้จุดในใจของคนฟังแบบที่คิดว่าเจ้าตัวคงจะรู้สึกอะไรกับคำพูดของเขาบ้างไม่มากก็น้อย

"ถ้าพี่ยังไม่เลิกพูดขวัญจะไม่กินแล้วนะคะ" ตากลมตวัดมองคนสนิทอย่างเคืองๆ ใบหน้ายิ้มแย้มทำเหมือนเป็นพี่ชายที่แสนดี ที่แท้ก็แค่เปลือกนอกสินะ ข้างในร้ายๆ! ชอบแกล้งเธอทั้งเจ้านายและลูกน้องเลยหรือไง!

"หึหึ ครับๆ ไม่พูดก็ไม่พูด.. ทานต่อเถอะครับ" คนถูกคาดโทษยิ้มกริ่มอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่ก็ยอมสงบปากสงบคำเพราะได้คำตอบให้ตัวเองตั้งนานแล้ว อยู่ที่เจ้าตัวนั่นแหละเมื่อไรจะยอมรับความรู้สึกของตัวเอง

ค่ำนี้อาหารไม่อร่อยเหมือนทุกวัน นั่งไม่นานร่างบางก็ลุกขึ้น โดยไม่ลืมหยิบขนมที่องศาเอาขึ้นมาวางบนโต๊ะไปโยนลงที่เดิมแล้วเดินหนีไปนอนคลุมโปงตัดขาดการรับรู้ความเป็นไปของสิ่งรอบข้าง องศาได้แต่มองตามแล้วส่ายหน้ายิ้มๆ เขาไม่ได้แอบไปหยิบขนมในถังขยะขึ้นมาอีก เพียงเก็บจานชามบนโต๊ะออกไป ปล่อยให้ร่างบางมีเวลาส่วนตัวตามเดิม..

ฝั่งร่างสูง.. หลังเสร็จกิจก็เข้ามานอนแช่น้ำอุ่นอยู่ในอ่างอาบน้ำ โดยให้คนสนิททำหน้าที่ส่งแขกไม่แปลกหน้าที่เรียกมาใช้บริการ หลายวันมานี้เขาทำงานหนักจนไม่มีเวลาไปใช้บริการที่ผับเลยเรียกมาที่นี่แทน เสร็จกิจก็แยกย้ายกันไปอย่างทุกที

แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก แต่เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วก็ไม่ได้สนใจจะนับ เขาเป็นผู้ชายที่ยังไม่ได้แต่งงานเรื่องแบบนี้มันถือเป็นเรื่องปกติมากๆ ทุกครั้งที่อยากจะปลดปล่อยเขามักจะเลือกคู่นอนคนเดิม คนที่เข้ากันได้บนเตียงและนิสัยเข้าท่า ไม่นำความวุ่นวายมาให้ในภายหลัง ซึ่งแป้งตรงความต้องการของเขาทั้งหมด

หลังได้ปลดปล่อยและแช่น้ำอุ่นๆ ร่างกายที่หนักอึ้งมานานก็โล่งเบาอย่างที่ต้องการ เปลือกตาสีเข้มที่ปิดพริ้มอยู่บวกมือใหญ่ที่กำลังถือแก้วไวน์โคลงไปมาเบาๆ บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขากำลังผ่อนคลายและอารมณ์ดีสุดๆ แต่แล้ว.. จู่ๆ คิ้วเข้มก็ขมวดฉับเข้าหากันเมื่อมโนภาพดำมืดโล่งๆ ในหัวกลับปรากฏภาพใบหน้าสวยใสของคนห้องข้างๆ ในตอนที่บังเอิญสบตากันตรงหน้าห้อง ใบหน้าที่แสดงออกว่าไม่ชอบใจที่เห็นเขาพาใครมาที่นี่..

ไม่อยากจะคิดไปเองหรอกนะว่า.. เด็กนั่นชอบเขา จริงๆ คนอย่างของขวัญดูออกง่ายจะตายไป คิดอะไรก็แสดงออกทางสีหน้าจนหมด ไม่ว่าเจ้าตัวจะพยายามปกปิดยังไงมันก็ไม่มิด แต่เขาต่างหากที่ไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองนัก รู้ว่าเด็กมันชอบก็ไม่ยอมถอยห่าง.. ถามว่าถอยทำไม? นั่นก็เพื่อตัวอีกฝ่ายเองทั้งนั้น

'ความรัก' คือสิ่งต้องห้ามสำหรับเขา ด้วยอาชีพสีเทาๆ ที่ทำไม่ต้องเดาให้เมื่อยสมองก็น่าจะรู้ว่าทำไม..

จมอยู่ในน้ำและห้วงความคิดสักพักโทโมยะก็ลุกขึ้นไปล้างตัว ก่อนคว้าชุดคลุมมาสวมผูกเชือกคาดเอวไว้แบบลวกๆ มือใหญ่ที่หลังมือเต็มไปด้วยรอยสักปริศนาขยี้ผ้าขนหนูผืนเล็กลงบนเรือนผมสีดำสนิทที่เปียกชุ่ม ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเกียจคร้านเพราะความเหนื่อยล้าจากงานและกิจกรรมเข้าจังหวะ เวลานี้แบบถ้ามีคนมาคอยแต่งตัว เช็ดและเป่าผมให้คงดี..

"เรียกองศาเข้ามา" เสียงทุ้มเอ่ยกับคนสนิทที่ยืนคอยรับใช้อยู่ห่างออกไปทางประตูห้อง อย่าเพิ่งคิดไปก่อนว่าเขาจะใช้ผู้ชายตัวบึกบึนมาปรนนิบัติเชียวนะ แค่จะเรียกมาถามไถ่ความเป็นไปของคนข้างห้องเหมือนทุกวันก็แค่นั้น

"วันนี้เป็นยังไงบ้าง" รอไม่นานหนึ่งหนุ่มสัญชาติไทยเพียงไม่กี่คนในตึกนี้ก็ปรากฏตัวพร้อมโค้งทำความเคารพอย่างนอบน้อม ร่างสูงเมินการกระทำนั้นและถามขึ้นมาอย่างไม่อ้อมค้อม

"วันนี้เชฟสอนทำบราวนี่กับช็อกโกแลตครับ แต่.. คงไม่มีของฝากถึงนายเหมือนทุกวัน" องศาเอ่ยตาพราว จงใจไม่ขยายความต่อเพื่อกระตุ้นความสงสัยของคนฟัง ใช่ว่าไปกวนอารมณ์คนมีอำนาจแล้วจะไม่กลัวนะ แต่สถานการณ์ระหว่างเจ้านายกับคนตัวเล็กทำเขาอดไม่ได้จริงๆ มันสนุกเกินกว่าจะทนเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ได้

"ทำไม" โทโมยะไม่รู้สึกอะไรกับการที่อีกฝ่ายจงใจโอ้เอ้ เพราะความสนใจเขามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

"ผมเห็นมันกองอยู่ในถังขยะน่ะครับ ไม่รู้ว่าคุณขวัญเอาไปทิ้งทำไมทั้งที่ตั้งใจทำบราวนี่รสกาแฟกับดาร์กช็อกโกแลตเพื่อนายโดยเฉพาะ.. และหลังจากนั้นก็ไม่รู้เป็นอะไรครับ ซึมๆ ไม่ยอมทานข้าวเย็นเลยสักคำ" องศาบอกตาใสแจ๋ว แอบพูดเกินจริงไปนิดหน่อยโดยที่ยังทำหน้าตายเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรจริงๆ พูดจบก็รอสังเกตปฏิกิริยาของคนฟังอย่างนึกสนุก

"อืม ไปได้" ร่างสูงยังคงนิ่ง เก็บอาการได้ดีจนไม่รู้ว่านึกคิดอะไรอยู่ ไล่หลังองศาออกไปเขาก็กลับมานั่งเช็ดผมตัวเองต่อจากเดิม พอหมาดก็ลุกไปแต่งตัว ทานข้าวและเตรียมจะเข้านอนแต่หัววัน หวังจะพักผ่อนให้เต็มที่หลังโหมทำงานหนักมาหลายอาทิตย์จนร่างกายเหนื่อยล้าไปทุกสัดส่วน

แต่ผ่านไปร่วมชั่วโมงแล้วร่างสูงใหญ่ที่นอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะนิ่งสงบ ขยับพลิกตัวไปมาอยู่หลายครั้งราวกับยังหามุมนอนสบายๆ ไม่เจอ.. จนในที่สุดดวงตาคมกริบก็ลืมขึ้นมาท่ามกลางความมืดสลัว และจ้องมองเพดานกว้างนิ่งๆ

พลันอาการกระสับกระส่ายที่กำลังเป็นก็ทำให้นึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อคืน.. เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืนได้แบบนั้น การได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มันส่งผลดีต่อร่างกายเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะได้หลับสนิทจริงๆ ไม่ต้องพึ่งแต่ยานอนหลับที่ไม่เคยส่งผลดีต่อร่างกาย.. ทำไมกันนะ.. หรือจะเป็นเพราะคนที่นอนด้วย?

ทั้งๆ ที่เหนื่อยล้าจนไม่อยากจะทำอะไรเลยนอกจากนอนหลับให้เต็มอิ่มเหมือนคืนก่อน แต่ความตั้งใจกลับไม่เป็นไปอย่างที่ต้องการ ร่างสูงจึงลุกลงจากเตียงเดินไปหยิบไวน์ในตู้เย็นออกมาเทดื่ม พร้อมกับยืนมองวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนผ่านกำแพงกระจกแบบเดียวกันกับห้องข้างๆ เพียงแต่อยู่คนละฝั่ง ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรรบกวนจิตใจเขาถึงไม่รู้สึกผ่อนคลายกับการจิบไวน์ก่อนนอนอย่างที่เคยชอบทำ

สุดท้ายไวน์ครึ่งแก้วก็ถูกกระดกลงคอรวดเดียวจนหมด หลังหันไปมองนาฬิกาแล้วพบว่ายังไม่ดึกเท่าไร รู้ตัวอีกทีสองขาก็พาร่างกายสูงใหญ่มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องข้างๆ ก่อนตัดสินใจเคาะบอกเบาๆ แล้วเปิดประตูเข้าไปโดยไม่คิดจะรอคนข้างในเดินมาเปิด

ร่างเล็กๆ ที่กำลังนั่งกอดเข่ามองฟ้าอยู่ตรงกำแพงกระจกสะดุดตาคมเป็นอย่างแรก เธอหันมามองสบตาเขาท่ามกลางความมืดสลัวก่อนจะหันกลับไปอย่างรวดเร็ว

ผู้บุกรุกยามรัตติกาลก้าวเดินไปหาอย่างช้าๆ พลันฉุกคิดคำบอกของลูกน้องขึ้นมาได้จึงเหลือบตามองไปยังถังขยะก็เห็นว่ามีถุงขนมที่คาดว่าเป็นส่วนของเขาอยู่ในนั้นจริงๆ คนมองเลือกที่จะหยิบขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับเจ้าของห้อง แกะบราวนี่กับช็อกโกแลตกินโดยไม่พูดอะไร

ของขวัญแอบเหล่ตามองคนข้างๆ ที่นั่งห่างออกไปอีกฝั่งของโซฟาตัวยาวเรียกได้ว่าคนละมุมกับเธออย่างไม่เข้าใจ ลึกๆ ก็ยังเคืองเขาอยู่แต่ก็อย่างที่บอกว่าเธอไม่มีสิทธิ์เลยพยายามเก็บอาการไว้ ในเมื่อเขาไม่พูดอะไรเธอก็จะไม่พูด เพียงแต่สงสัยว่าเขามีธุระอะไรถึงเข้ามาหา แล้วไอ้ขนมนั่นเธอทิ้งไปแล้วไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องเอากลับมากินด้วย ประสาทหรือเปล่า..

"อร่อยดี.." เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นหลังจากกินขนมทั้งสองอย่างจนหมด แต่คนฟังกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเหมือนครั้งแรกที่ได้ยิน สงสัยองศาไปบอกอะไรอีกล่ะสิถึงรู้ว่าเธอทำเผื่อและเอาทิ้งไปแล้ว

"คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอกค่ะ" ร่างบางตอบกลับเสียงเรียบ เลือกที่จะมองตรงไปข้างหน้าไม่มองคู่สนทนา ทำยังไงได้ล่ะในเมื่อเธอปล่อยวางเรื่องวันนี้ไม่ได้ ไม่ว่าจะบอกตัวเองกี่ครั้งว่าไม่มีสิทธิ์ก็ไม่เป็นผล ความรู้สึกมันขัดแย้งกันไปหมด

"ฉันทำอะไร" คนตัวสูงย้อนถามกลับมานิ่งๆ ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักเพราะเขาต้องรู้แน่ว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ที่ถามคงเพราะจะบีบให้เธอพูดเองมากกว่า

"ขนมนั่น.. ขวัญทิ้งไปแล้ว.." ใช่ เธอทิ้ง.. และเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องไปหยิบมากินด้วยเหตุผลที่อยากรักษาน้ำใจของเธอหรืออะไรก็แล้วแต่ มันเกินไป.. ถึงถังขยะจะไม่ได้สกปรกและขนมจะมีบรรจุภัณฑ์ห่อหุ้มอย่างแน่นหนาก็เถอะ

"แล้วทิ้งทำไม" เสียงทุ้มนั้นเข้มขึ้นเหมือนจะเอาเรื่องอยู่ในที คงรู้ว่าเธอตั้งใจทำมาให้ แต่ถึงน้ำเสียงเขาจะบีบบังคับให้ตอบสักแค่ไหนร่างบางก็ไม่มีคำตอบให้.. จะให้บอกว่าหึงว่าโกรธที่เขาไปนอนกับคนอื่นนะหรอ ไม่มีทางที่เธอจะพูดออกไปแน่!

"ช่างเถอะ.. นอนกัน" ใครคนนั้นตัดบทไปอย่างไม่ใส่ใจ

"ห้ะ! ? อะ อะไรนะคะ? " ของขวัญหันขวับมามองหน้าคนพูดตาเหลือกด้วยความตกใจ ไม่แน่ใจว่าฟังผิดไปหรือเปล่า เพราะตามที่ได้ยินไอ้คำว่า 'นอนกัน' มันคือการเชิญชวนให้ไปนอนด้วยกันหรือพร้อมกัน เธอจะไม่ตกใจขนาดนี้เลยถ้าเขาลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูไม่ใช่เตียงนอนในห้องของเธอแบบนี้

"นอนไง" โทโมยะตอบหน้าตาย ขณะเดินดุ่มๆ ไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงห่มผ้าทำเหมือนเป็นห้องตัวเอง.. เอ่อ ก็ห้องเขานั่นแหละ แต่เวลานี้เธอพักอยู่ไง!

"อะ..." ของขวัญได้แต่ยืนอึ้ง อ้าปากพะงาบๆ ไม่มีเสียง เขามานอนเตียงเธอ แล้ว.. เธอจะไปนอนที่ไหน?

"ขึ้นมา" ขณะที่กำลังกระวนกระวาย คนบนเตียงก็เอ่ยเรียกเหมือนเป็นเรื่องปกติ ถึงเมื่อคืนเธอจะไปเผลอหลับในห้องเขาก็เถอะ ตอนนั้นมันเบลอมันเศร้าจนคิดอะไรไม่ออก แต่ตอนนี้สติสตังครบถ้วนเลยนะ!

"เอ่อ ถ้าคุณจะนอนนี่ ขวัญนอนโซฟาก็ได้ค่ะ" จะให้ไล่คนเป็นเจ้าของตึกนี้ออกไปก็ยังไงอยู่ ร่างบางเลยยอมสละเตียงให้เขา ส่วนตัวเองคิดว่านอนโซฟาก็ได้เพราะนอนมาตั้งหลายวัน พื้นที่ก็กว้างขวางสบายมาก

"ขึ้นมา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเข้มขึ้นกว่าเดิม บ่งบอกให้คนฟังรู้ว่ามันคือคำสั่งที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้ ริมฝีปากสีอ่อนเม้มเข้าหากันแน่น ใจเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมาจากอก ทั้งตื่นเต้น เขินอายและขุ่นเคืองอีกฝ่ายซ้ำอีกที่นำพาแต่เรื่องยุ่งยากมาให้

แต่สุดท้ายร่างบางก็ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามคำสั่งนั้นด้วยการขึ้นไปนอนข้างกันแต่ขยับมาชิดริมขอบเตียงอีกฝั่ง ผ้าห่มที่เขายึดไปก่อนก็ไม่กล้าดึงแบ่งมาห่ม ได้แต่นอนขดตัวตะแคงข้างหันหลังให้และพยายามข่มตาให้หลับไปเร็วๆ

"ขยับมา.. ฉันต้องการหมอนข้าง" ร่างสูงถอนหายใจอย่างเอือมระอากับท่าทางเว่อร์วังของคนตัวเล็กที่ทำอย่างกับไม่เคยอยู่ใกล้เขา กอดกันจูบคอก็เคยมาแล้ว แล้วดูทำเข้า.. จะยั่วโมโหกันหรือไง - -

พรึ่บ

เพราะอีกฝ่ายมัวแต่โอ้เอ้ไม่ยอมขยับ ลำแขนแกร่งจึงเอื้อมไปหาแทน ชั่วพริบตาเดียวร่างบอบบางก็ลอยละลิ่วมาปะทะร่างแกร่งและถูกพันธนาการไว้ไร้หนทางหลบหนี

"นอน.." เสียงต่ำดักทางเมื่อรู้ว่าคนในอ้อมแขนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างที่คงจะหนีไม่พ้นคำว่าให้ปล่อยหรืออะไรทำนองนั้น

คนถูกขัดหุบปากฉับพร้อมกับมองจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างไม่ค่อยชอบใจนัก แต่.. อย่าคิดว่าตาสบตา เธอไม่กล้าจ้องหน้าเขาตรงๆ ในระยะประชิดแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้ที่กล้าจ้องก็เพราะเขาหลับตาไปแล้วต่างหาก

ว่าจะตัดใจ.. ก็มาทำให้หวั่นไหวอีกจนได้!

..

..

..

..