ตอนที่ 11

มาเฟียจ้าวชีวิต

Writer : Aile'N

ตอนที่ 11

มีสิ่งหนึ่งที่แปลกไป.. แปลกไปอย่างมาก! นั่นก็คือการกระทำของโทโมยะตั้งแต่วันที่มานอนค้างห้องของของขวัญแบบมึนๆ ในวันนั้น เขาก็มักจะมาอีกในคืนถัดไปจนล่าสุดเลยเถิดไปไกล ถึงขั้นเริ่มเรียกให้เธอเป็นฝ่ายไปนอนด้วย.. แต่ช้าก่อน! อย่าเพิ่งคิดไปไกล แค่นอนเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไร อย่างมากก็แค่กอด.. กอดเหมือนหมอนข้างอย่างที่เขาพูดกรอกหูเธอทุกวัน

ของขวัญเคยถามนะว่าเขาทำแบบนี้ทำไม เหตุผลที่ได้ก็คือเขานอนไม่ค่อยหลับถ้าไม่ได้กอดก่ายอะไรก่อนนอน แน่นอนว่าเธอถามต่อว่าทำไมไม่ซื้อหมอนข้างมากอด และเขาก็ให้เหตุผลแบบมึนๆ มาว่าเพิ่งจะค้นพบว่าการกอดคนตัวอุ่นๆ ด้วยกันมันหลับลึกกว่า (?) เพราะงั้นอีกหนึ่งหน้าที่ของเธอที่เพิ่มเข้ามาก็คือทำตัวเป็นหมอนข้างให้เขากอดนอน

เหตุผลแปลกดี.. แต่ไม่ดีกับหัวใจเธออย่างแรง! เพราะหลังจากวันนั้นที่โทโมยะพาใครมานอนด้วยของขวัญก็เริ่มจะรู้ใจตัวเองแล้วว่าคิดเกินเลยกับเขา! ถึงแม้อาการขุ่นเคืองในตอนเห็นเขาอยู่กับคนอื่นจะถูกท่าทางแปลกๆ ของเขาลบเลือนไปโดยไม่รู้ตัว แต่ความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจที่เธอได้ค้นพบจากเหตุการณ์วันนั้นมันยังคงอยู่ ซึ่งเธอตั้งใจไว้แล้วว่าจะตัดใจ.. ยังไงก็ต้องตัดให้ได้! แต่ร่างสูงกลับใจร้ายไม่ยอมเอื้อให้เธอทำมันได้สำเร็จ กลับกันนับวันความรู้สึกมันยิ่งเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ..

คิดดูเอาเถอะว่าจะมีสักกี่คนที่ทนเฉยในสถานการณ์แบบนี้ไหว ต้องมานอนร่วมเตียงกับผู้ชายที่จัดได้ว่า 'สมบูรณ์แบบ' ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ไปพอต้องนอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆ ผิวเนื้อบดเบียดแนบชิดกับกล้ามเนื้อล่ำๆ สมชายชาตรีของอีกฝ่าย แถมพอตื่นก็มาโดนแอทแทคในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำเกือบทุกวันอีก เป็นใครจะทนเฉยได้อ่ะถามจริง!

ของขวัญคนหนึ่งแหละที่ทนเฉยไม่ได้! เขาหลับสนิทอย่างสบายอารมณ์ในขณะที่เธอกว่าจะหลับได้ในแต่ละวันก็ปาไปค่อนคืน ได้แต่นอนมองใบหน้าคมคายด้วยใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่คนเดียวจนดึก และพอนอนดึกก็เป็นเหตุให้ตื่นสายกว่าที่เคย แต่ที่น่าอายกว่าคือไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะเห็นสภาพตอนนอนของเธอเป็นแบบไหน จะนอนละเมอหรือน้ำลายยืดบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ คิดแล้วก็น่าอาย!

และจากที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เองที่ทำให้ของขวัญถูกฉุดลงหลุมที่โทโมยะอาจจะตั้งใจขุดหรือไม่ก็แล้วแต่อย่างโงหัวไม่ขึ้น.. ได้นอนมองหน้าเขาก่อนนอนทุกคืน ถูกกอดจมอกจนถึงเช้า ไม่พอยังได้เห็นภาพชวนใจหวิวทุกวันยามตื่น วันไหนร่างสูงอารมณ์ดีหน่อยก็ถูกเขาเย้าแหย่ให้ต้องเขินอาย แต่ถึงหัวใจจะทำงานหนักและถูกแกล้งให้อายอยู่บ่อยครั้งเธอกลับมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ..

อยากให้เป็นแบบนี้ไปนานๆ เนอะ..

"กลับญี่ปุ่น? พรุ่งนี้น่ะหรอคะ? " ร่างบางเงยหน้าจากจานสเต็กขึ้นถามคนสนิทด้วยใบหน้าเหรอหราตกใจ หลังจากที่ได้ยินเขาบอกว่าพรุ่งนี้โทโมยะจะบินไปทำธุระที่บ้านเกิด ซ้ำยังไม่มีกำหนดกลับที่แน่นอน

"ครับ นายยังไม่ได้บอกน้องขวัญหรอกหรอ" องศาถามกลับด้วยความแปลกใจ เพราะเห็นช่วงนี้เจ้านายกับคนตัวเล็กรู้สึกจะหวานๆ กันอยู่เลยคิดว่าเธอน่าจะรู้เรื่องจากนายเขาแล้ว

"ไม่ได้บอกค่ะ.." คนถูกถามถึงกับชะงัก หน้าตึงเมื่อสิ้นคำ จู่ๆ ก็เจ็บแปลบในอกซ้ายอย่างบอกไม่ถูก เธอรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรก็แค่ไปทำธุระที่บ้านเกิด ใช่ว่าจะไม่กลับมาเสียเมื่อไร แต่เธอแค่.. หลงคิดว่าได้ขยับใกล้เขาอีกนิดแล้วเสียอีก หรือบางทีเธออาจจะคิดไปเอง ความจริงคือยังยืนอยู่ที่เดิมก็เป็นได้

"สงสัยคงจะบอกวันนี้มั้งครับ ช่วงนี้เห็นนายรีบเคลียร์งานทางนี้ก่อนไป คงยุ่งมากจนลืม" องศาพยายามแก้ตัวให้เจ้านายเมื่อเห็นคนตัวเล็กนั่งซึม

"ช่างเถอะค่ะ ไม่เกี่ยวอะไรกับขวัญสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องบอกก็ได้" ร่างบางบอกปัดอย่าง (พยายาม) ไม่ใส่ใจ แต่ใบหน้ากลับไม่เป็นไปตามคำพูดเลยสักนิด เธอหลบตาลงมองสเต็กแกะชั้นดีในจานก่อนจับส้อมจิ้มขึ้นมากินต่อ เคี้ยวสองสามทีก็นั่งนิ่งไปเมื่อพบว่ารสชาติมันต่างออกไปจากคำก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง เธอท่าจะอาการหนักจริงๆ เรื่องแค่นี้เอง.. ไม่เห็นต้องรู้สึกอะไรมากมายเลย พอๆ เลิกคิด!

"แต่ระหว่างนี้นายอนุญาตให้พี่พาน้องขวัญออกไปเที่ยวด้วยนะ งบไม่อั้น! " องศารีบพูดดึงความสนใจเข้าเรื่องอื่นอย่างกระตือรือร้นแทน เด็กสาววัยรุ่นอย่างของขวัญไม่สมควรอุดอู้อยู่แต่ในตึกอย่างที่โทโมยะบอกจริงๆ เขาเองก็เห็นด้วยว่าเธอสมควรได้ออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง

"ดีใจที่จะได้เห็นขวัญติดหนี้เพิ่มหรอคะ" เสียงหวานถามเรียบออกไปอย่างหน่ายๆ แค่นี้เธอก็ไม่มีปัญญาใช้คืนแล้วยังจะให้เธอไปผลาญเงินเจ้านายเขาเพิ่มอีก

"โธ่ น้องขวัญ.. พี่บอกแล้วไงครับว่าเงินนั่นนายยกให้ ไม่ได้ให้ยืม งบเที่ยวในครั้งนี้ก็ด้วย อย่าเอาแต่คิดว่าใช้แล้วจะติดหนี้สิครับ" ร่างสูงพยายามอธิบายในสิ่งที่เขาเคยพูดไปแล้วครั้งหนึ่ง

"แล้วใครที่ไหนจะยอมยกเงินเป็นสิบๆ ล้านให้คนอื่นฟรีๆ โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนบ้างคะ คนปกติน่ะ" คนฟังไม่เห็นด้วยอย่างแรง ถึงโทโมยะจะให้โดยไม่คิดอะไรแต่คนรับอย่างเธอเล่าจะไม่คิดได้หรอ เงินตั้งสิบล้าน! ถึงจะยังใช้ไม่หมดแต่ก็ได้มาโดยที่ไม่มีสิ่งใดตอบแทนคืนเขา ใครมันจะไปยิ้มรับอย่างยินดีได้

"นายพี่ไงครับ เท่าที่เห็นก็ยังปกติดีนะ" องศารับมุกอีกฝ่ายกวนๆ ก็อาจจะจริงว่าคนปกติที่ไหนจะใจดีให้เงินคนอื่นใช้ฟรีๆ ตั้งสิบล้าน แต่ก็ใช่จะไม่มีคนแบบนั้นนี่นา.. การจะทำแบบนี้ได้ก็ต้องใจดีและรวยมาก! หนึ่งในคนประเภทนั้นก็คือเจ้านายเขานี่แหละ อย่าว่าแต่คนอื่นไม่เข้าใจเลย แรกๆ เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรเพราะเกิดในสลัมไม่ได้เกิดบนกองเงินกองทองอย่างโทโมยะ แต่อยู่ไปนานๆ ก็เห็นจนชินตา

อย่าคิดว่าเป็นมาเฟียแล้วจะโหดโฉดชั่วเหมือนในหนังทุกคนนะ ถึงจะมีธุรกิจสีเทาๆ ภายใต้การดูแลมากมายแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่โทโมยะสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่ต้น เขาเพียงเกิดผิดที่.. ดันมาเกิดเป็นทายาทคนโตของแก๊งมาเฟียก็เลยต้องรับช่วงต่อไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ก็เท่านั้น และอีกด้านที่คนภายนอกไม่เคยรู้คือเขาเป็นผู้อุปถัมภ์มูลนิธิเพื่อเด็ก สตรี และคนชราในไทยอยู่หลายแห่ง ฉะนั้นอย่าตัดสินคนจากภายนอก!

ของขวัญถอนหายใจอย่างหน่ายๆ ไม่รู้จะเถียงยังไงถึงจะชนะ ดื้อดึงทั้งเจ้านายลูกน้องขนาดนี้! จึงไล่เขาเก็บจานชามออกไปหลังทานมื้อค่ำเสร็จพอดี

ไล่หลังคนสนิทร่างบางก็ย้ายตัวเองจากโต๊ะอาหารไปที่เตียง นั่งคิดไปถึงเรื่องก่อนหน้าที่ยังค้างคาในใจ.. เธอจะคอยดูว่าร่างสูงคิดจะบอกเธอเรื่องไปญี่ปุ่นหรือเปล่า จะไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันเลยนะ! ตอนนอนเขาจะกอดใครนอน แล้วจะนอนหลับไหม จะไปนานแค่ไหน คิดไปคิดมาคำถามก็เยอะแยะเต็มหัวไปหมด..

อารมณ์ขุ่นเคืองหน่อยๆ ที่พยายามห้ามยังไงก็ไม่สำเร็จทำให้ของขวัญนั่งรอใครคนนั้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง วันนี้งานของเธอคือทำความสะอาดห้องนอนทั้งสองห้องใหญ่ สภาพร่างกายเลยค่อนข้างล้ากว่างานเมื่อวาน ใจจริงจึงอยากจะนอนพักตั้งแต่หัววัน แต่เพราะอยากรู้ว่าโทโมยะจะบอกเธอเรื่องไปญี่ปุ่นหรือเปล่าเลยยังคงนั่งรออย่างใจเย็น (?)

รออยู่พักใหญ่ในที่สุดใครคนนั้นก็เปิดประตูเข้ามาตามคาด อีกใจก็แอบลุ้นอยู่นะว่าเขาจะมานอนนี่หรือเปล่า ไม่งั้นคงรอเก้อ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บ =_=" ร่างสูงในชุดนอนธรรมดาๆ เสื้อยืดกางเกงขายาวแต่โคตรจะดูดีนั้นเดินเข้ามาพร้อมไอแพดคู่ใจที่พักหลังมักจะเห็นเอาติดมือมาทำงานด้วยทุกคืน เขามองมันอย่างสนใจทั้งที่กำลังบุกรุกเข้ามาในห้องคนอื่น ยิ่งทำให้เจ้าของห้องไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่ ทำคนอื่นเขากระวนกระวายใจแต่ตัวเองสบายใจเหลือเกินนะ!

"หื้ม? " เสียงต่ำเหินสูงเล็กๆ ดังลึกอยู่ในลำคอหลังเงยหน้าขึ้นมองสบดวงตากลมโตของคนบนเตียงแล้วถูกหลบตาเบือนหน้าหนีไปนิ่งๆ ความผิดปกติที่อีกฝ่ายแสดงออกชัดทำเขาต้องลดไอแพดลง ก่อนทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอีกฝั่งข้างกัน

"มีอะไรหรือเปล่า" ถามเหมือนไม่ได้สนใจรอฟังคำตอบเพราะมองสบตากลมเพียงนิดสายตาของเขาก็ไปลงกับงานในไอแพดต่อ

"ไม่มีค่ะ แล้วคุณล่ะคะ.. มีอะไรจะบอกขวัญหรือเปล่า" ของขวัญโกหกเสียงแข็งและตะล่อมถามกลับ คิดว่าอย่างน้อยๆ ถ้าเขาบอกตอนนี้ก็จะไม่เคืองเท่าไร ถือว่าให้โอกาสพูดเพราะเขาอาจจะลืมจริงๆ ก็ได้

"ไม่มีหนิ.." คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันนิดเหมือนครุ่นคิด แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธกลับมาตาใสเหมือนไม่มีอะไรที่หลงลืมไปจริงๆ

"งั้นนอนเถอะค่ะ" ร่างบางถอนหายใจและเลือกที่จะตัดบทไปพร้อมกับล้มตัวลงนอนหันหลังให้ งอนเองหายเองก็ได้วะ!

"เฮ้.. โกรธอะไรเนี่ย" โทโมยะหันไปมองตามแผ่นหลังบางอย่างงงๆ ปนสงสัย มองยังไงก็เหมือนว่าเขาจะถูกอีกฝ่ายโกรธแต่ไม่รู้ว่าโกรธเรื่องอะไร เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ว่าแล้วก็โน้มตัวไปจับไหล่เล็กหันมาหา เพื่อจะได้คุยกันดีๆ

"เป็นอะไร ไหนพูดสิ" พอของขวัญถูกจับพลิกกลับไปนอนหงาย โทโมยะก็โน้มตัวลงมาพูดใกล้ๆ ทำให้เธอเริ่มควบคุมตัวเองลำบาก ไม่รู้ว่าจะสนใจคำถามหรือท่าทางล่อแหลมในตอนนี้ก่อนดี

"ว่าไง.. ทำไมหน้างอ" ร่างสูงถามย้ำเมื่อจู่ๆ ร่างบางก็นิ่งเงียบไปเหมือนเครื่องช็อต

"เอ่อ.. เปล่าหรอกค่ะ รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้คุณต้องเดินทางไกล" ของขวัญกะพริบตาถี่ๆ ไล่ความคิดอกุศลในหัวก่อนรีบบอกปัดแบบไม่คิดหน้าคิดหลังจนเผยเรื่องที่แอบเคืองขุ่นอีกฝ่ายอยู่ในใจออกมา

"อืม.. ใช่ องศาบอกเธอแล้วสินะ" คนฟังพยักหน้าพูดขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ ไม่ใช่ว่าลืมบอกแต่ยังไงร่างบางก็ต้องได้รู้จากคนสนิทอยู่ดี ก็เลยไม่รู้จะพูดซ้ำทำไม อีกอย่างเขาก็ไปอย่างกะทันหันไม่ได้มีกำหนดการล่วงหน้ามาก่อน

"ค่ะ จะไปอยู่แล้วขวัญก็เพิ่งจะรู้นี่แหละค่ะ" เสียงหวานที่โอนอ่อนลงกลับมาห้วนอีกครั้ง แล้วปากเจ้ากรรมก็ดันหาเรื่องเข้าตัวโดยไม่ทันได้ฉุกคิด เลยทำให้โทโมยะเข้าใจสักทีว่าถูกงอนเรื่องอะไร

"อ้อ.. เธองอนฉันเพราะเรื่องนี้สินะ" ร่างสูงเอ่ยตาพราว ไม่ได้ถามเพื่อจะเอาคำตอบที่รู้อยู่แล้วแต่ถามเพราะกำลังจับผิดคนปากแข็งที่ชอบพูดอ้อมโลกต่างหาก

"คะ ใครงอนคุณกัน! ? " นั่นไง.. ผิดไปจากที่พูดซะที่ไหน

"หึหึ" ตาคมจ้องคนที่ใบหน้าสวนทางกับคำพูดอย่างขบขัน จ้องแบบตาไม่กะพริบกะจะให้อีกฝ่ายกระสับกระส่ายเขินอายจนสงบไม่ลง

"นอนได้แล้วค่ะ! " พอรู้ตัวว่าเสียรู้ให้เขาอีก อาการง้องอนขุ่นเคืองในตอนก่อนหน้าก็พลันมลายหายไป แทนที่เข้ามาด้วยความอับอายจนต้องรีบตัดบท พลิกตัวหันหลังคลุมโปงหลบหนีดวงตาแพรวพราวคู่นั้นอย่างรวดเร็ว ก็ในเมื่อเก็บอาการไม่อยู่ก็แสดงออกโต้งๆ แบบนี้แหละ ดันทุรังต่อไปก็น่าอายเหลือเกิน

"ที่ฉันไม่ได้บอกเธอก็เพราะคิดว่าองศาจะต้องบอกอยู่แล้ว อีกอย่างมันก็กะทันหัน ไปไม่กี่วันก็กลับ " เสียงทุ้มเอ่ยปนขำเหมือนไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจ และไม่มีท่าทีอาลัยอาวรณ์เหมือนร่างบางเลยสักนิด มีแต่เธอที่รู้สึกใจหายเมื่อได้รู้ว่าตั้งแต่พรุ่งนี้ไปจะไม่ได้นอนด้วยกันอีกหลายคืน

"ค่ะ งั้นก็นอนเถอะ" ของขวัญตอบรับเสียงเรียบเหมือนจะยังไม่พอใจอยู่ แต่เปล่าหรอก.. เธอไม่ได้เคืองอะไรเขาแล้ว เพียงแต่นอยด์ตัวเองมากกว่าที่พอได้เห็นท่าทางการแสดงออกของเขาแล้วรู้สึกว่ามันไม่สมกับสิ่งที่เธอมีให้เลยสักนิด! ก็ตั้งแต่ที่ได้มาอยู่ใกล้ชิดกันกว่าเคยเธอก็รู้สึกกับโทโมยะมากขึ้นทุกวัน ในขณะที่เขายังคงเฉย.. ไม่รู้สึกอะไรได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย มีแต่เธอที่รู้สึกไปเองฝ่ายเดียว..

วันต่อมา..

หลังจากที่เมื่อคืนนอนคิดเยอะจนเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาในยามเช้าของขวัญก็ไม่เห็นร่างสูงในสภาพล่อแหลมเหมือนทุกวัน ได้ฟังจากปากองศาว่าเจ้านายเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้าแล้ว คงจะเป็นธุระด่วนล่ะมั้ง แต่จะรีบอะไรขนาดนั้น อย่างน้อยๆ อยู่ทานข้าวเช้าด้วยกันก่อนก็น่าจะดี นี่ไม่ได้เห็นหน้าก่อนจากเลย.. อ่า นี่เธอคิดมากอะไรอยู่เนี่ย เขาไปแค่ไม่กี่วันนั่งซึมเหมือนไปแรมปี ท่าจะอาการหนักจริงๆ นั่นแหละ

"คิดไว้หรือยังครับว่าอยากไปไหน พี่จะพาไป" องศาถามขึ้นอย่างกระตือรือร้นหลังมื้ออาหารเช้า จุดประสงค์ก็คือจะพาเธอเที่ยวอย่างที่เคยบอก แต่ของขวัญไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยสักนิด เธอไม่มีที่ไหนที่อยากไปด้วยไม่ใช่คนชอบเที่ยวเท่าไร เมื่อก่อนตอนที่ยังเรียนอยู่วันหยุดก็อยู่แต่บ้าน ไม่ได้ออกไปเที่ยวเหมือนเพื่อนๆ คนอื่นเพราะรู้สึกว่าต้องประหยัดเงินช่วยแม่ให้ได้มากที่สุด ซึ่งอยู่บ้านมันก็สบายดีนะ ทั้งได้พักผ่อนและมีเวลาทบทวนบทเรียน ไม่ต้องไปเร่งอ่านเอาตอนจะใกล้สอบ แบบนี้ดีกว่าออกไปเสียเวลาทิ้งโดยเปล่าประโยชน์ตั้งเยอะ

"อืม.. ขวัญอยากไปวัดค่ะ อยากทำบุญให้พ่อแม่ และถือโอกาสไปเยี่ยมอัฐิพ่อด้วย" นึกคิดอยู่ครู่หนึ่งดวงตากลมโตก็เปล่งประกายขึ้นมา หลังนึกขึ้นได้ว่าตอนพ่อเสียแม่เก็บอัฐิพ่อไว้ที่วัด ไม่ได้เก็บกลับมาไว้บ้านเหมือนที่เธอทำกับกระดูกแม่ เป็นเพราะมัวแต่เสียใจและยังเด็กเลยไม่ค่อยรู้เรื่องพิธีกรรมทางนี้เท่าไร ตอนจัดงานศพแม่พราวก็เป็นคนจัดการทุกอย่างให้

หลังสิ้นคำบอก.. หนึ่งชั่วโมงต่อมาทั้งคู่ก็ได้มาอยู่ที่วัดแห่งหนึ่ง ร่างบางยืนมองรูปพ่อหน้าที่เก็บอัฐิด้วยความคิดถึง เธอบุญน้อยมากที่ไม่ทันได้ตอบแทนพระคุณของพ่อแม่พวกท่านก็มาด่วนจากไปเสียก่อน เรียกได้ว่าเธอมีชีวิตอยู่อย่างไร้ประโยชน์.. ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะอยู่ต่อไปทำไม อยู่ไปก็เป็นภาระของคนอื่น

"พะ พ่อ.. ฮื่ออออออ ฮื่อๆ ๆ " หลังจุดธูปวางดอกไม้ของขวัญก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้หน้าอัฐิพ่ออย่างไม่อายคนที่มาด้วย เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจนั้นสะเทือนใจองศาไม่ใช่น้อยเพราะถึงแม้จะรู้จักกันได้ไม่นานเขาก็ผูกพันกับร่างบางเสมือนเป็นน้องสาวอีกคนหนึ่งไปแล้ว ท่าทางน่าสงสารนั้นไม่ว่าใครก็ต้องอดสงสารไม่ได้อย่างแน่นอน แต่จะทำยังไงได้.. ในเมื่อเกิด แก่ เจ็บ ตายมันเป็นเรื่องธรรมดา คนตายก็ตายไปแต่คนที่ยังอยู่จะต้องทำใจและดำเนินชีวิตต่อไปให้ได้

"ทำใจเถอะครับ ถ้ายังยึดติดเดี๋ยวพวกท่านจะจากไปอย่างไม่สงบนะ พี่เองก็คนหนึ่งที่อยากเห็นน้องขวัญยิ้มมากกว่าร้องไห้" องศานั่งยองๆ ลงข้างกัน มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กเบาๆ พลางเอ่ยปลอบเสียงอ่อนโยน คำพูดของเขาทำคนร้องพอจะได้สติขึ้นมาบ้าง.. เธอพยายามจะหยุดเสียงสะอื้นและน้ำตาแต่ก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าที่จะหยุดได้

"พี่ว่าเราไปทำบุญให้พวกท่านกันดีกว่านะครับ" องศาชวนพร้อมกับประคองร่างบนพื้นขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างบางก้มหน้าปาดน้ำตาเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเธอ ก่อนจะเดินตามกันไปถวายสังฆทานกรวดน้ำให้พ่อแม่ เสร็จจากนั้นก็ไปปล่อยนกปล่อยปลาให้อาหารสัตว์ด้วยกัน องศาไม่ได้ชวนของขวัญคุยเลยสักคำ แต่ปล่อยให้เธอสงบจิตสงบใจไปพร้อมกับการทำสิ่งเหล่านั้นอย่างเงียบๆ ก่อนจะพากันกลับเมื่อถึงเวลาที่สมควร..

อีกฝากหนึ่งของท้องฟ้า...

ไม่กี่ชั่วโมงกับการนั่งเครื่องบินส่วนตัว ในที่สุดโทโมยะก็มาถึงแผ่นดินเกิดอย่างปลอดภัย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทหรูทับด้วยเสื้อโค้ทตัวใหญ่ยาวถึงหน้าแข้ง กรอบหน้าหล่อขรึมถูกบดบังไปเกือบครึ่งด้วยแว่นกันแดดราคาแพงก้าวลงมาจากรถที่ไปรอรับมาส่งที่บ้านด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย สุขุมมั่นคงเหมาะสมกับตำแหน่งทายาทแก๊งคาชิมะรุ่นที่เก้าอย่างไม่มีข้อกังขา

เรียวขายาวเหยียดก้าวเดินเข้าไปในบ้านท่ามกลางลูกน้องที่มารอต้อนรับเป็นแถวยาวอย่างไม่รีบร้อน ใบหน้าคมเที่ยงตรงมองไปข้างหน้าไม่วอกแวกต่อสิ่งใด แม้บ้านไม้สไตล์ญี่ปุ่นหลังใหญ่นี้จะมีห้องหับและทางแยกนับไม่ถ้วนแต่สองขาที่กำลังก้าวเดินยังคงคุ้นชินเป็นอย่างดี จุดหมายปลายทางคือห้องที่ตั้งอยู่ตรงกลางบ้าน ที่แห่งนั้นเปรียบเป็นดั่งศูนย์กลางของแก๊งเช่นเดียวกับสถานะของเจ้าของห้อง

ครืน..

ประตูไม้เนื้อดีถูกเลื่อนออกอย่างเบามือก่อนที่ร่างสูงจะหายเข้าไปเพียงลำพัง ทิ้งคนสนิทและคนติดตามไว้ข้างนอก เช่นเดียวกับคนข้างในที่รู้ตัวว่าไม่เกี่ยวข้องก็รีบกุลีกุจอเก็บข้าวของเดินออกไป

"...เป็นยังไงบ้างครับ" หลังทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วยที่มีสายอะไรต่อมิอะไรระโยงระยางพ่วงกับร่างบนเตียงเต็มไปหมด เสียงต่ำแหบพร่ากว่ายามปกติก็เอ่ยถามออกมาเรียบนิ่ง เหมือนจะไม่รู้สึกอะไรแต่ลึกลงไปในแววตามีระลอกคลื่นที่วูบไหวเมื่อได้เห็นสภาพล่าสุดของบุคคลที่ชื่อว่าเป็น.. พ่อ

"คง.. ใกล้.. ตาย.." เสียงตอบกลับเบาหวิวตามอาการที่เริ่มทรุดหนักแต่หากยังฟังดูหยิ่งทระนงในตัวเองไม่ลดรา ถ้าถามว่าชายผู้เป็น 'อดีตหัวหน้าแก๊ง' ในวัยห้าสิบปีที่เคยแข็งแรงองอาจสมตำแหน่งทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้ได้ บอกเลยว่ายาว! เล่าสามวันสามคืนคงไม่จบ เอาเป็นว่าสรุปให้ฟังสั้นๆ ง่ายๆ เลยว่า 'กรรมตามสนอง'

แม้จะได้ชื่อว่าเป็นพ่อ.. เป็นสามี.. แต่คนๆ นี้นั่นแหละที่ทำให้อาการป่วยของแม่เขาทรุดหนักจนเสียไปในที่สุด แต่แทนที่เขาจะเสียใจสักนิดกับอาการป่วยหรือการจากไปของภรรยากลับมัวไปเริงร่าอยู่กับผู้หญิงคนอื่น แถมยังพาเข้ามาเชิดหน้าชูตาอยู่ในบ้านอย่างเปิดเผย ความมัวเมาในกิเลสตัณหาทำให้ขาดสติ! กว่าจะรู้ตัวว่าผู้หญิงพวกนั้นเป็นนางนกต่อที่พวกศัตรูส่งมาแก๊งคาชิมะก็แทบจะล่มสลาย ยังดีที่ได้ฝ่ายพันธมิตรยื่นมือเข้ามาช่วยแลกกับการบีบบังคับให้เจ้าตัวสละตำแหน่งมาให้เขารับช่วงต่อ..

นับจากนั้นคนที่เขาเคยเรียกว่าพ่อเมื่อนานมาแล้วก็เหมือนจะสติแตก วันๆ กินแต่เหล้าไม่ทำอะไรจนสิ่งที่กินเข้าไปมันย้อนกลับมาทำร้ายกัดกินอวัยวะภายในจนเรื้อรังไร้หนทางรักษา.. ที่เขากลับมาในครั้งนี้ก็เพราะหมอประจำตระกูลโทรไปบอกหรอกว่าคนๆ นี้จะอยู่ได้อีกไม่นานเพราะอาการทรุดหนักจนหมดปัญญาจะยื้อชีวิตต่อไปได้อีก มาดูใจสักหน่อยก็ได้.. อย่างน้อยๆ อีกฝ่ายก็เป็นคนทำให้เขาเกิดมา แม้จะไม่ได้เกิดจากความรักก็เถอะ..

..

..

..

..