มาเฟียติดสัตว(แพทย์)

มาเฟียติดสัตว(แพทย์)

last updateLast Updated : 2025-03-20
By:  มิส ศิริCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
65Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ฉันเป็นสัตวแพทย์นะ ทำไมเขาถึงชอบเรียกฉันให้ไปทำแผลที่บ้านเขากันล่ะ เขาเป็นหมาหรือไงกัน "ฮัลโหล บลูเบลล์พูดค่ะ" "มาทำแผลให้หน่อย ที่บ้านของฉัน" "บ้าน? มันนี่เป็นอะไรหรอคะคุณซาจิ!!!" "ไม่ใช่มันนี่หรอก ฉันนี่แหละที่เป็น" "คุณงั้นหรอ แต่ฉันเป็นสัตวแพทย์นะคะ" "มันก็มีคำว่าแพทย์เหมือนกันนั่นแหละ รีบมา ฉันให้เวลาแค่10นาทีต้องถึงบ้านของฉัน" ติ๊ด!!! ฉันไม่น่าไปรู้จักเขาตั้งแต่แรกเลย รู้งี้ฉันเอามันนี่ไปให้พ่อกับแม่เลี้ยงเองตั้งแต่แรกดีกว่า เพราะตั้งแต่ได้รู้จักเขาฉันก็ไม่มีวันไหนที่ว่างเลย ทุกครั้งที่เลิกจากงานเขาก็ชอบมารับฉันที่หน้าคลีนิคไม่ก็ให้ลูกน้องมารับฉันไปหาเขาอยู่ตลอด เรื่องนี้เป็นนิยาย set สามารถติดตามเรื่องในsetเดียวกันได้ 1. มาเฟียพลาดรัก [ฟิสซิส × เจ้าเอย] 2. มาเฟียติดสัตว(แพทย์) [ซาจิ × บลูเบลล์] เรื่องนี้ 3. มาเฟียไซด์ไลน์ [ไลบร้า × วีนัส]

View More

Chapter 1

[1] บลูเบลล์

"Lucy, have you decided which university you want to apply to?"

I was brought back to the present when I heard my deskmate Olivia Peterson's voice. I had been drowning in the sensation of being suffocated just a second ago. When I looked at Olivia's young and unfamiliar face, I realized that I had been given another chance at life.

"Lucy, what's wrong?"

Joy washed over me as I shook my head vigorously.

Frank Gunther, our homeroom teacher, said, "Fill in your university application forms, please, so I can get an idea of which universities you want to apply to."

I stared at Frank, recalling how he was Joseph Gunther's father. Our academic results were released a long time ago. The truth was that we didn't need to fill in the physical application forms; we could have just filled in the electronic version of it at home on our computers. But Frank had made up an excuse to have all the students drop by the school.

From the looks of it, he had done so to pick the best candidate to exchange places with Madison Bass.

I curled my hand into a tight fist when I recalled my past life. Joseph had started pursuing me around this time.

I stared at the application form before carelessly filling in the empty spaces. I wasn't sure if I was imagining it, but I could feel Frank's eyes on me. As expected, Frank called out to me after everyone had submitted their forms. "Lucy, please follow me to the teacher's office."

He picked up the stack of forms and left the classroom.

Olivia tugged on my arm and said, "Your results were amazing. You'll definitely be able to get into Clairefield University."

With a score of 702, I had ranked highest in my class, yet my application to Clairefield University was still rejected in my past life. I had sought out Frank multiple times after that, but he had only told me that I had aimed too high, that my ambitions were out of reach of my capabilities.

However, Frank had also been the one to suggest that I apply for a law major.

I glanced at Joseph, who was sleeping in the corner of the classroom, before nodding at Olivia. I wasn't going to make the same mistakes in this life.

I pushed the door open to the teacher's office, notifying Frank of my presence. He asked, "Lucy, why did you choose these schools when you scored so well during the exams?"

I had chosen several community colleges as my dream schools.

"Their graduates have high employment rates," I answered, emphasizing each word.

Frank fell silent for a moment before he spoke again. "You shouldn't make such careless decisions. You should study law."

He turned on his computer as he spoke, navigating to the university application form page. My eyes were filled with condescension as I stared at the page. Was he going to force me to complete the form since I was being uncooperative? He was going to replace my name with Madison's, wasn't he?

"There's no need, Mr. Gunther. I like operating tractors."

I turned on my heel and left after saying my piece, running into Joseph, who had just entered the teacher's office. He said, "Lucy, if you're unsure about anything on the university application form, feel free to ask me. I've always wanted to study law."

My heart prickled upon hearing his words. So that was what Frank and Joseph were planning. They were trying to coerce me into applying to be a law major. However, I refused to let them get their way this time around.

I nodded. "Thanks, but no thanks. I've already decided on my major."

Joseph's eyes drooped as he smiled at me. "Alright then."

I made a swift exit from the office. When I saw Joseph shut the door behind him, I doubled back and stood outside to eavesdrop on their conversation.

"Dad, if Lucy refuses to cooperate, can't we just pick someone else?"

My heart hammered in my chest when I heard Joseph's words. I couldn't believe that he wanted to victimize another student!

Frank's tone was icy as he said, "Lucy has the best results, so she's our best shot. I'm sure you're aware that our family owes Madison a debt."

I turned around and left. My heart was filled with disdain. They owed Madison, yet they wanted to use my life to clear their debt? I couldn't believe it.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
65 Chapters
[1] บลูเบลล์
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 1บลูเบลล์“ภายในหนึ่งสัปดาห์นี้คุณแม่ช่วยงดอาหารน้องก่อนนะคะ เพราะตอนนี้ลำไส้ของน้องยังไม่แข็งแรง”“แล้วอย่างนี้ลูกฉันจะกินอะไรล่ะคะคุณหมอ”“คุณหมอแนะนำให้คุณแม่ป้อนแค่นมถั่วเหลืองนี้ก่อนนะคะ ถ้าน้องกินไม่ไหวก็ให้คุณแม่ดึงใส่ไซริงค์แล้วค่อย ๆ ป้อนนะคะ และนี่คือยาที่น้องต้องกินร่วมค่ะ ก็จะมียาฆ่าเชื้อแบบน้ำ แล้วก็น้ำเกลือค่ะ กินร่วมกับอาหารชนิดละหนึ่งไซริงค์พร้อมกับนม ถ้าน้องเริ่มอาการดีขึ้นแล้ว ไม่ถ่ายเหลวหรือมีอาการซึม คุณแม่สามารถให้น้องกินข้าวได้ตามปกติเลยค่ะ”“ขอบคุณค่ะคุณหมอ ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ”“ไม่เป็นไรคะคุณแม่ ยังไงหมอก็ทำตามหน้าที่ค่ะ เชิญคุณแม่ชำระเงินที่หน้าเคาน์เตอร์ทางออกเลยนะคะ”“ค่ะคุณหมอ ฉันไปแล้วนะคะ น้องอลิซลาคุณหมอสิลูก”บ๊อก! บ๊อก! บ๊อก!“บ๊ายบายน่าอลิซ อย่าป่วยมาอีกล่ะ” คุณหมอคนสวยประจำคลีนิครักษาสัตว์แห่งนี้กำลังยิ้มพร้อมกับโบกมือลาน้องหมาตัวน้อยที่เป็นคนไข้ของตนเมื่อกี้“แหม๋ คุณหมอบลูเบลล์ ทั้งสวยทั้งเป็นมิตรกับสัตว์ทั่วโลกอีกนะคะ”“พี่เพ็ญอ่า อย่าแซวบลูสิคะ อีกอย่าบลูก็ไม่ได้เป็นมิตรกับสัตว์ทุกชนิดขนาดนั้นสักหน่อย”“ค่า ๆ ต่อไปคิ
Read more
[2] ซาจิ
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 2ซาจิ“ซีคะ คุณไม่ไปทานดินเนอร์กับลีน่าจริง ๆ หรอ”“อย่ามาเรียกชื่อนั่นของฉันตามอำเภอใจ ถ้าเธอยังอยากมีลมหายใจอยู่”“ต…แต่ว่า ค..คุณป้าบอกให้เรียกคุณแบบนี้ได้นิคะ”“ฉันไม่ได้อนุญาต เธอไม่มีสิทธิ์”“ก็ได้ค่ะซาจิ แล้วเย็นนี้ล่ะคะ คุณตกลงไปทานดินเนอร์กับลีน่าไหม”“ฉันไม่ว่าง เธอกลับไปได้แล้ว”“แต่วันนี้คุณป้าบอกว่าซาจิว่างนะคะ คุณจะโกหกลีน่าหรอ”“ฉันบอกไม่ว่างก็คือไม่ว่าง!!”“อะ…โอ๊ยย! ซาจิลีน่าเจ็บค่ะ คุณปล่อยแขนลีน่านะคะ” สาวร่างบางใส่ชุดรัดรูปโดนกระชากแขนขึ้นมาอย่างรุนแรงจนกระดูกแทบหัก ใบหน้าสวยเหยเกไปด้วยความเจ็บปวดที่ได้รับจากผู้ชายตรงหน้าผลั่ก!“โอ๊ยยย ซาจิคุณทำแบบนี้ได้ยังไง ลีน่าจะไปฟ้องคุณป้า!!”“เชิญ!!”“หึ๊ย!” สาวสวยรีบวิ่งให้ห่างจากชายหนุ่มเจ้าของนามว่าซาจิอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เธอจะไม่ได้มีลมหายใจอยู่จริงๆ ตามที่เขาพูด“น่ารำคาญ” ชายหนุมร่างสูงโปร่งสบถออกมาอย่างน่ารำคาญพร้อมกับล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงออกมาและต่อสายหาใครบางคน‘ฮัลโล ว่าไงจ้ะลูกรัก’“แม่เลิกให้ผู้หญิงทั้งหลายของแม่มาตามตอแยผมสักทีได้ไหม”‘อะไรกันลูก แม่ก็แค่อยากได้ลูกสะใภ้ก็เท่าน
Read more
[3] ไอ้หมาโง่
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 3ไอ้หมาโง่“อ…เอ่อ คือว่า หน้าฉันมีอะไรติดอยู่หรือเปล่าคะ” เธอถามผมด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างลูบใบหน้าสวยของตัวเองไปมา“ป…เปล่าหรอก”“งั้นหรอคะ งั้นคุณช่วยตามฉันมาได้ไหมคะ”“ไปไหน”“ไปคลีนิกค่ะ”“ไปทำไม?” นั่นสิ เธอจะพาผมเข้าคลินิกไปทำไม ก็ในเมื่อเราทั้งสองไม่มีใครได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์เมื่อกี้เลยด้วยซ้ำ“ก..ก็ พาเจ้าหมาน้อยตัวนี้ไปเช็คอาการไงคะ คุณไม่สงสารมันหรอ ดูสิคะ ตอนนี้มันมองหน้าคุณตาละห้อยเลย”“ห๊ะ!?” เธอเข้าใจภาษาหมาหรือไงว่ะ ถึงบอกว่าหมามันกำลังอ้อนผมอยู่ ที่เห็นก็จะมีแต่ไอ้หมาในอ้อมกอดเธอกำลังทำหน้าโง่อยู่ก็แค่นั้นแหละ“ค่ะ งั้นเราไปกันเถอะ”“เห้ย! เดี๋ยวฉันไม่ไป” ผมรีบปฏิเสธเธอออกไป แต่เธอหาได้ฟังเสียงปฏิเสธของผมไม่ เอาแต่เดินลากจูงมือผมตรงไปตามทางเรื่อยๆ ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็เลยเดินตามเธอไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ นี่ถ้าใครมาเห็นเขาล้อผมตายเลยน่ะเนี่ย ที่ให้ผู้หญิงที่อ่อนแอแบบนี้เดินลากจูงเอาแบบนี้30นาทีผ่านไปคลินิกสัตว์น่ารักนี่ก็ผ่านมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วหลังจากที่โดนยัยผู้หญิงบ้าเมื่อกี้ลากมาที่คลินิกรักษาสัตว์ด้วยกัน ผ
Read more
[4] สุดหล่อโทรมา
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 4สุดหล่อโทรมา“นี่ค่ะ บัตรของคุณ” ฉันเดินเอาบัตรกลับมาให้คุณคนใจดีหลังจากที่ชำระค่าใช้จ่ายต่างๆ เสร็จแล้ว“ขอบใจ” เขาเป็นคนพูดน้อยหรือไงนะ หรือแค่ขี้เกียจพูดกันแน่ บลูเบลล์ได้แต่สงสัยอยู่ภายในใจคนเดียว“คือเรื่องเงินก่อนหน้านี้อ่ะค่ะ คุณจะให้ฉันชดใช้ไหมคะ มันเยอะจริงๆ นะคะคุณ” ดูเหมือนเขาจะไม่ซีเรียสเรื่องเงินสองแสนก้อนนั้นเลย ถ้าเป็นฉันร้องไห้ตรอมใจตายแน่ๆ ถ้าได้ชดใช้เงินมากมายขนาดนั้น“เธออยากจะคืนนักหรือไง”“ก็มันสมควรต้องคืนนี่น่า” ฉันตอบน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เพราะดูเหมือนเขาจะเริ่มไม่พอใจที่ฉันไปเซ้าซี้เรื่องเงินนั้นอีกทั้งๆ ที่เขาบอกให้ไม่ต้องชดใช้คืน“งั้นก็ดูแลไอ้หมาโง่ช่วยฉันก็พอแล้ว เพราะฉันน่าจะเลี้ยงมันคนเดียวไม่รอดแน่ๆ” เขาพูดพลางบุ้ยปากไปทางเจ้าหมาตัวน้อยที่นั่งมองเราสองคนสลับไปมาอย่างน่ารัก“เอางั้นจริงๆ หรอคะ”“อือ เธอตั้งชื่อให้มันทีสิ”“มันเป็นหมาของคุณ คุณก็ตั้งเองสิคะ เผื่อฉันตั้งชื่อไม่ถูกใจคุณไง”“งั้นก็ชื่อไอ้โบ้”“ไม่ได้น่ะ!! ฉันตั้งเองก็ได้ งั้นขอเวลาคิดแป๊บหนึ่งค่ะ” เขาจะบ้าหรือไง คิดชื่อได้ห่วยมาก เซ้นส์การตั้งชื่อของเขาถือว่าเข้าขั้น
Read more
[5] เรียกรวมพล
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 5เรียกรวมพลบรื๊นนนนนน“นายครับ ทำไมถึงกลับมาดึกขนาดนี้ล่ะครับ” แม็คที่รอนายของตนเองอยู่ เมื่อเห็นรถคันคุ้นตาวิ่งเข้ามาในตัวบ้านเขาก็รีบวิ่งออกไปหาทันที“เกิดเรื่องนิดหน่อย” ซาจิเดินลงจากรถมาพร้อมกับตอบคำถามของลูกน้องคนสนิทไปด้วย เขาเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว มันยังมาเซ้าซี้ถามนั่นถามนี่อยู่ได้“เกิดเรื่อง? พวกไหนครับนาย เดี๋ยวผมจะไปจัดการให้แบบเงียบๆ เอง” เพราะธุรกิจสีเทานั้นทำให้พวกเขาต้องพัวพันกับเรื่องอันตรายอยู่ทุกวินาที ยิ่งเขาบอกว่าเกิดเรื่องไอ้แม็คมันก็แทบจะต่อสายตรงหาลูกน้องให้เตรียมพร้อมออกรบแล้ว“ไม่ใช่ พวกนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร เพียงแค่มีอุบัติเหตุรถชนนิดหน่อย กูเลยเข้าไปช่วย”“ช่วย? นายเนี่ยน่ะไปช่วยคนอื่น” แม็คถามออกมาอย่างประหลาดใจ ตั้งแต่เขารับใช้ผู้เป็นนายอย่างซาจิมาเกือบสิบปี ไม่เคยเห็นว่านายของตนจะเป็นผู้มีจิตใจเมตตาขนาดนั้น จะมีก็แต่แสร้งใจดีออกหน้าสื่อเพื่อสร้างภาพแค่นั้น“เออ หน้าอย่างกูเนี่ยแหละ แล้วมึงก็อย่าถามให้มาก”“ครับ” แม็คไม่กล้าพูดอะไรต่อ เพราะถ้าหากนายของตนได้อารมณ์ขึ้นแล้วมันจะเอาลงยาก“เอ่อ มีกูเรื่องหนึ่งที่จะให้มึงช่วย”“คร
Read more
[6] ตัวป่วนขอนอนด้วย
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 6ตัวป่วนขอนอนด้วยแกร๊ก“เฮ้อ วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันกันเนี่ย ฮือออออ นึกว่าตัวเองจะได้ตายแล้วซะอีก” ทันทีที่บลูเบลล์เข้ามาในห้องพักของตัวเอง เธอก็รีบกระโดดไปที่เตียงพร้อมกับซุกหน้าลงหมอนใบโตและบ่นพึมพัมๆไปมาไม่หยุด“ถ้าได้ชดใช้เงินสองแสนนั้น มีหวังทำงานชั่วชีวิตเพื่อไปใช้หนี้เขาแน่ๆเลย” บลูเบลล์พลิกตัวเงยหน้าขึ้นไปมองเพดาน พร้อมกับวางมือเกยหัวราวกับคนคิดหนักติ๊ง!“อะ ใครทักมาล่ะเนี่ย เอ๋? ยัยวินัสนี่น่า ทักมามีอะไรหรือเปล่าน่ะ” บลูเบลล์กลัวว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะรอนาน เธอก็เลยตัดสินใจไม่พิมพ์แชทตอบแต่เลือกที่จะกดวิดีโอไปหาแทน“ยัยบลูเบลลลลลล์” รอสายไม่นาน วีนัสเพื่อนของเธอก็กดรับสายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเรียกที่ลากยาวเหมือนกำลังเบื่ออยู่“ว่างแล้วหรอ ถึงได้มีเวลาโทรมาหาฉันเนี่ยยัยวีนัส”“ว่างแล้วจ้า”“จริงอ่ะ แล้วแฟนแกไปไหนซะละ”“อยู่ในห้องนอนนั่นแหละ ส่วนฉันก็ออกมาดูซีรีย์ข้างนอก” วีนัสตอบพลางหยิบขนมกินล่อหน้าล่อตาฉันไปด้วย“สบายจังเลยน่ะแกน่ะ ดูสิวันนี้ฉันต้องไปเจอกับอะไรมาบ้าง ถ้าฉันเป็นแมวเก้าชีวิต ตอนนี้น่าจะเหลือแปดชีวิตแล้วล่ะมั้ง” เมื่อเห็
Read more
[7] นัดตี้
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 7นัดตี้แผล็บ แผล็บ แผล็บแฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก“อื้อออ อื้มมมมมมม” ซาจิรู้สึกเหมือนว่าตอนนี้หน้าของตัวเองกำลังเปียกและหนักที่ช่วงอกเป็นอย่างมาก เขาเลยต้องพยายามลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อดูว่าอะไรที่มาปลุกเขาตอนนี้หงิง หงิง หงิง“เฮ้อออ มึงเองหรอไอ้หมาโง่ อื้อหือ ไอ้นี่นิ หน้ากูเต็มไปด้วยน้ำลายมึงแล้วเนี่ย ลงไปไกลๆเลย” เขาตื่นมาก็โดนเล่นงาน แถมไอ้ตัวที่เล่นงานเขาก็ส่ายหางไปมาอีกซาจิเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างหัวเสียที่โดนปลุก อีกทั้งหน้าเขาก็เต็มไปด้วยน้ำลายของมันอีก30นาทีผ่านไป“มา ออกมา” ซาจิอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เปิดประตูออกจากห้องพร้อมอัญเชิญหมาโง่ที่นั่งทำหน้างงให้เขาอยู่กลางห้องนอน ก่อนที่มันจะยอมเดินออกมาที่ประตูแต่โดยดีเมื่อโดนสายตาดุๆของซาจิที่มองไป“ไปเลย แล้วไม่ต้องขึ้นมาอีกน่ะมึง” ไอ้หมาโง่มันไม่ยอมเดินเขาเลยไม่ได้สนใจมันต่อ ก่อนจะเดินไปที่บันไดเพื่อลงไปยังชั้นล่าง“ไอ้แม็ค” ผมเรียกลูกน้องคนสนิทที่หันซ้ายหันขวาอยู่หน้าบ้านราวกับกำลังหาอะไรสักอย่างอยู่“ครับนาย มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ” แม็ครีบเดินตรงมาหาคนเป็นนายด้วยท่าทีอิดโรย เมื่อคืนเขาไม่ได้นอนทั
Read more
[8] มาหาที่บ้าน
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 8มาหาที่บ้าน13.00น.คลินิกสัตว์น่ารัก“อื้ออออ ง่วงจังเลยค่ะพี่เพ็ญ” ฉันยืดเหยียดร่างกายก่อนจะพูดกับพี่เพ็ญที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆฉัน ตอนนี้เข้าสู่ช่วงบ่ายของวัน แต่ไม่มีสัตว์ชนิดไหนเข้ามารักษาเลย เรียกได้ว่าว่างงานสุดๆ แต่เดี๋ยวอีกสักหน่อยก็จะมีมาเรื่อยๆนั่นแหละ“พี่ก็จะหลับแล้วค่ะหมอบลู” พูดเสร็จพี่เพ็ญแกก็หาวโชว์ฉันไปอีกหนึ่งที ก่อนที่เราทั้งสองคนจะหันหน้ามาหัวเราะกัน“ฮ่าๆๆๆ พี่เพ็ญอ่ะ อย่าหาวโชว์บลูสิคะ เดี๋ยวก็หลับกันจริงๆหรอก” ทั้งสองสาวคุยกันเรื่อยเปื่อยจนมีเสียงเคาะประตูของหน้าห้องดังขึ้นก๊อก ก๊อก ก๊อก“หื้ม? คนไข้ตัวใหม่มาแล้วหรอ ไม่เห็นมีแจ้งเตือนในคอมเลย”“เดี๋ยวพี่ไปเปิดดูให้ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับ ก่อนจะจัดสภาพของตัวเองให้ดูเรียบร้อยขึ้น“หมอบลู ไม่ใช่คนไข้หรอกค่ะ ยัยแนนมาเคาะห้องค่ะ”“หื้มพี่แนนหรอคะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” ฉันทำหน้างงๆ เพราะพี่แนนที่อยู่แคชเชียร์มาเคาะต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ“คิกๆ มีสิคะหมอ วันนี้ทุกคนเขานัดกันไปเที่ยวผับค่ะ ยัยแนนเลยเดินมาชวนคุณหมอ ไปด้วยกันนะคะหมอบลู” เหมือนว่าพี่เพ็ญจะตอบตกลงแล้ว เลยทำท่าเดินมาขอร้องฉ
Read more
[9] หน้าแดง
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 9หน้าแดงเอี๊ยดดดกึก"เชิญครับคุณหมอ ตอนนี้นายรออยู่ข้างในแล้วครับ" รถกอล์ฟจอดตรงประตูหน้าบ้านที่เธอเรียกมันว่าคฤหาสน์ ก่อนคนที่พาเธอมาจะมาส่งเธอไว้หน้าประตูและขับรถกอล์ฟหนีไปทางเดิม"ฉันมาถูกจริงๆใช่ไหมเนี่ย" บลูเบลล์บ่นพึมพำๆก่อนจะมองเข้าไปด้านในบ้านแต่ก็ไม่เห็นใครเดินผ่านไปมาเลย ตัวเธอเลยตัดสินใจเดินตรงไป แต่แล้วก็มีเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อนโฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก!"มันนี่!!!!" ฉันเรียกชื่อเจ้าลูกสุนัขไซบีเรียนเสียงดัง ก่อนจะนั่งยองๆลงเพื่อให้มันวิ่งมาหาฉันหงิง หงิง หงิง หงิง"มันนี่คิดถึงบลูเบลล์หรอ บลูเบลล์ก็คิดถึงมันนี่เหมือนกันน่าาาา~" ตอนนี้มันนี่อ้อนฉันไม่หยุดเลย ทำไมถึงได้ขี้อ้อนขนาดนี้เนี่ย รู้สึกว่าฉันอยากจะขโมยเจ้ามันนี่กลับคอนโดเดี๋ยวนี้ซะเลย"อะแฮ่มๆ" "อุ๊ย! คุณ~ ฉันตกใจหมดเลย" สงสัยว่าฉันจะเล่นกับเจ้าน่ารักตัวนี้นานไปหน่อย เลยไม่ได้สนใจว่าเขาจะมายืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว แล้วดูท่ายืนของเขาสิไม่รู้ว่าหล่ออยู่แล้วหรือว่าเก็กกันแน่ เฮ้อ~ หัวใจไม่รักดีของฉันมันเต้นจนแทบจะทะลุออกมาอยู่แล้วคนอะไรหล่อราวกับฟ้าประทาน เห็นคนห
Read more
[10] แผ่นหลังขาวๆ
มาเฟียติดสัตว(แพทย์)ตอนที่ 10แผ่นหลังขาวๆคอนโดลัลลัลลา~ ลัลลัลลา~ ลัลลัลลา~"ใส่ชุดไหนไปดีนะ ไม่ได้ไปเที่ยวผับนานแล้วด้วยสิ" ฉันยืนเลือกชุดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้านานสองนาน ก่อนจะหยิบตัวที่ถูกใจมาวางไว้บนเตียงและเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำแต่งตัววันนี้บลูเบลล์เลือกชุดที่ไม่ได้ดูเซ็กซี่มาก แต่ก็ไม่ได้เรียบร้อยจนเกินไป มีเว้าหน้าเว้าหลังบ้างเล็กน้อยพอให้ดูมีเสน่ห์เมื่อเตรียมตัวเสร็จแล้วบลูเบลล์ก็เรียกแท็กซี่หน้าคอนโดให้ไปส่งตามจุดหมายที่พี่ๆในคลินิกนัดไว้20นาทีผ่านไปผับXDSตืดดด!~ ตืดดด!~ ตืดดด!~ทันทีที่ก้าวเข้ามาหลังจากตรวจบัตรเสร็จหูของฉันก็แทบอื้อ เพราะในผับแห่งนี้เปิดเพลงเสียงดังมาก แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหา ปัญหาในตอนนี้ของฉันคือฉันหาพวกพี่ๆไม่เจอข้างในผับแห่งนี้เหมือนรวมคนทั่วประเทศไว้แทบไม่มีที่ว่างเลย แต่สุดท้ายฉันก็ได้มารวมตัวกับพี่ๆเพราะพี่เพ็ญเข้ามาทีหลังฉันพอดี ฉันนึกว่าฉันจะได้เป็นคนสุดท้ายที่มาถึงแล้วซะอีก"อ้าววน้องหมอบลู มาพร้อมยัยเพ็ญหรอ พี่ก็นึกว่าน้องหมอบลูจะไม่มาแล้วซะอีก" ทันทีที่เดินมาถึงโต๊ะพี่ๆในคลินิกก็ยิ้มดีใจทันที สงสัยพวกเขากลัวฉันจะไม่มาตามนัดนั่นแหละ"บลู
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status