ตอนที่ 14

บรรยากาศยามเช้าหน้ามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่าผู้คนที่เดินทางมาเรียน ในขณะที่รถสปอร์ตคันหรูของประมุขหนุ่มขับเข้ามาจอดชิดริมฟุตบาทอย่างนุ่มนวล พรีมขยับตัวเตรียมจะลงจากรถ แต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน

"เย็นนี้เลิกเรียนกี่โมง?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้น สายตาคมกริบมองสบดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย

"ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ"

พรีมตอบเสียงเบา แก้มเนียนยังคงขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้าที่ผ่านมา

"อืม... เดี๋ยวพี่ให้คนมารับ แล้วเจอกันที่บ้าน" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหวานอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

พรีมก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเกร็งเล็กน้อย ความรู้สึกเมื่อยล้าช่วงล่างยังคงมีอยู่ แต่เธอต้องพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด ทันทีที่รถคันหรูขับออกไป 'น้ำตาล' เพื่อนสาวสนิทที่สุดของพรีมก็รีบวิ่งรี่เข้ามาหาทันที ดวงตาของน้ำตาลเป็นประกายวาววับวิบวับอย่างจับผิด

"แหมๆๆ พรีมคะ! นั่นรถใครน่ะ? คันละกี่สิบล้านกันเชียว!"

น้ำตาลเอ่ยแซวพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดแขนเพื่อนสาวเบาๆ

"แล้วแน่ใจนะว่าแค่คนรู้จัก? ดูสายตาคนที่นั่งอยู่ในรถมองลงมาสิ จ้องเหมือนจะกลืนกินแกไปทั้งตัวอย่างนั้นแหละ!"

"บะ... บ้าเหรอน้ำตาล! ไม่มีอะไรหรอก แค่... แค่ผู้ใหญ่ที่บ้านมาส่งน่ะ"

พรีมรีบปฏิเสธ พยายามเก็บอาการหน้าแดงฉ่ำเอาไว้สุดชีวิต เธอไม่กล้าบอกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคิมหันต์ให้ใครรู้ โดยเฉพาะเพื่อนๆ เพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจที่เธอเอาเรื่องส่วนตัวไปพูด และที่สำคัญ สัญญาการแต่งงานรวมถึงสถานะระหว่างเธอกับเขามันมีเรื่องของตระกูลเข้ามาเกี่ยวข้อง

"ผู้ใหญ่ที่ไหนหน้าตาหล่อคมเข้ม หุ่นน่ากินขนาดนั้นยะ? บอกมาซะดีๆ น้า..."

น้ำตาลยังคงหยอกล้อไม่เลิก จนพรีมต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง

"พอเลยน้ำตาล เลิกแซวได้แล้ว เดี๋ยวก็เข้าเรียนสายหรอก"

"จ้าๆ ไม่แซวแล้วก็ได้" น้ำตาลหัวเราะร่า

ขณะนั้นเอง เสียงทุ่มสดใสของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

"พรีม! น้ำตาล!"

พรีมและน้ำตาลหันไปมอง พบกับ 'นนท์' เพื่อนหนุ่มหน้าตาดี ยิ้มแย้มสดใส เดินเข้ามาหาพร้อมกับถุงขนมในมือ นนท์เป็นเพื่อนที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันกับพรีมมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้น ก่อนจะสอบติดมหาวิทยาลัยแห่งนี้ในคณะที่อยู่ติดกัน

"อรุณสวัสดิ์นะพรีม อุ่นๆ อยู่เลย ซื้อขนมครกเจ้าอร่อยหน้ามหาลัยมาฝาก เห็นพรีมชอบกิน"

นนท์ยื่นถุงขนมให้พรีมด้วยรอยยิ้มจริงใจและสายตาที่อบอุ่น

"ขอบใจนะนนท์ ลำบากแย่เลย" พรีมยิ้มรับถุงขนมมาตามมารยาทเพื่อน

"ไม่เป็นไร..นนท์เต็มใจ"

น้ำตาลที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะส่งสายตากรุ้มกริ่มและยิ้มหนอกเอ้อให้นนท์อย่างรู้ทัน เพราะคนทั้งแก๊งและคนรอบข้างต่างก็ดูออกทั้งนั้นว่านนท์คิดยังไงกับพรีม มีแค่พรีมคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เคยรู้ตัวและคิดว่านนท์เป็นแค่เพื่อนสนิทมาโดยตลอด

"มองอะไรขนาดนั้นน่ะน้ำตาล เดี๋ยวก็ตบตาหลุดเลย"

พรีมดุเพื่อนสาวเสียงเบาพลางทำตาเขียวใส่เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

"แซวนิดแซวน้อยก็ไม่ได้นะคนเรา ป่ะๆ ขึ้นเรียนกันเหอะ"

น้ำตาลหัวเราะก่อนจะดึงแขนพรีมเดินขึ้นอาคารเรียน โดยมีนนท์เดินตามไปติดๆ

ตกช่วงเที่ยง บรรยากาศที่โรงอาหารคณะเต็มไปด้วยความอึกทึก นนท์และเพื่อนผู้ชายในแก๊งอีกสามคนเดินมาร่วมโต๊ะกับพรีมและน้ำตาล รวมเป็นกลุ่มห้าคนเหมือนเช่นเคย ทั้งหมดสนิทสนมกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สอง แม้จะแยกย้ายกันไปเรียนคนละคณะในระดับมหาวิทยาลัย แต่เพราะตึกเรียนอยู่ติดกัน จึงมักจะนัดกินข้าวและไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นประจำ

"กินเยอะๆ นะพรีม ช่วงนี้ดูผอมลงไปนะ"

นนท์ว่าพลางตักกับข้าวในจานของตัวเองแบ่งให้พรีมอย่างใส่ใจ

"ขอบใจนะนนท์ แต่พรีมกินไม่ไหวแล้ว นนท์กินเถอะ"

พรีมตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเกรงใจ โดยไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อน ต่างจากนนท์ที่มองใบหน้าหวานด้วยสายตาอ่อนโยนลึกซึ้ง และเพื่อนคนอื่นๆ ในโต๊ะต่างก็อมยิ้มให้กันอย่างรู้กันดี

ในเวลาเดียวกัน ณ อาคารสูงตระหง่านใจกลางเมืองหลวง ภายในห้องทำงานประธานบริหารขอคิมหันต์ บรรยากาศกลับแตกต่างจากทุกวันอย่างสิ้นเชิง

ชายหนุ่มทรงอำนาจในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา ใบหน้าคมคายมีรอยยิ้มน้อยๆ แต้มอยู่ที่มุมปากตลอดเวลา แม้กระทั่งในห้องประชุมใหญ่ที่ปกติมักจะเต็มไปด้วยรังสีความกดดันและเสียงดุดันของประธานหนุ่ม แต่วันนี้คิมหันต์กลับนั่งฟังรายงานนิ่งๆ ไม่ได้เอ็ดหรือตำหนิลูกน้องแม้แต่น้อย จนเหล่าผู้บริหารและพนักงานต่างพากันแปลกใจและรู้สึกโล่งอกไปตามๆ กัน

เมื่อนาฬิกาบนข้อมือเรือนหรูบอกเวลาเลิกเรียนของพรีม คิมหันต์ก็ลุกขึ้นยืนทันที เขารวบเสื้อสูทขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว

"เตรียมรถ ออกไปมหาลัยพรีมเดี๋ยวนี้"

คิมหันต์สั่งเลขาหนุ่มเสียงเรียบ แต่ฉายแววรีบร้อนอย่างเห็นได้ชัด

"ครับท่านประธาน" เลขารับคำพลางแอบสงสัยในท่าทีที่ดูอารมณ์ดีและรีบร้อนของเจ้านาย

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าคณะของพรีมก่อนเวลาเลิกเรียนเล็กน้อย มาคัสนั่งรออยู่ในรถพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองหาภรรยาสาว แต่แล้ว... สายตาคมกริบของเขากลับต้องสะดุดเข้ากับภาพตรงหน้าใต้โถงอาคารเรียน

พรีมนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนกับเพื่อนผู้ชายคนหนึ่ง (นนท์) ทั้งสองกำลังนั่งชิดใกล้ ติวหนังสือและหัวเราะร่าเริงกันอย่างมีความสุข แสงแดดยามเย็นตกกระทบใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มสดใส สายตาของชายหนุ่มคนนั้นที่จ้องมองพรีมเต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความปรารถนาอย่างเปิดเผย สายตาของคนที่มอง 'ผู้หญิงที่ตัวเองรัก' ซึ่งคนอย่างคิมหันต์ดูออกได้ในทันที!

ฉับพลันนั้นเอง... ความอารมณ์ดีตลอดทั้งวันขอคิมหันต์ก็พังทลายลงสิ้น รังสีความอุ่นไอแห่งความสุขหายวับไป แทนที่ด้วยรังสีความอำมหิตและเย็นชาที่แผ่ออกมาจากร่างสูงจนบรรยากาศภายในรถเย็นเยือกขึ้นมาทันตา เลขาหนุ่มที่นั่งอยู่เบาะหน้าถึงกับขนลุกซู่ด้วยความพรั่นพรึง ไม่กล้าแม้แต่จะถอนหายใจแรง

"ชิบหายแล้วไหมล่ะ"

เลขาอย่างมาร์คพึมพัมเบาๆกับตัวเอง

พรีมที่ไม่รู้เลยว่าคิมหันค์เดินทางมาถึงก่อนเวลาแล้ว เธอกำลังรวบรวมชีทสรุปบทเรียน เพราะเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มขอตัวกลับบ้านไปหมดแล้ว เหลือเพียงนนท์ที่อาสาอยู่เป็นเพื่อนและช่วยเก็บของ

ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของพรีมก็ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมารับเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของคิมหันต์ ใบหน้าหวานแต้มยิ้มสดใส

"สวัสดีค่ะพี่..."

"ขึ้นรถ... เดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และเต็มไปด้วยความกร้าวระด่างดังแทรกเข้ามาในสายเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ก่อนที่สัญญาณจะตัดไปทันที!

พรีมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและตื่นตระหนก หัวใจกระตุกวูบ เธอรู้สึกได้ทันทีว่าปลายสายกำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างหนัก หญิงสาวรีบหันไปบอกลานนท์ด้วยท่าทางรีบร้อน

"นนท์ พรีมต้องรีบไปแล้วนะ ผู้ใหญ่มารับแล้ว ขอบใจมากนะที่อยู่เป็นเพื่อน"

"เอ่อ... ให้เดินไปส่งไหมพรีม?"

นนท์เอ่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรจ้ะ นนท์กลับได้เลยนะ บายจ้ะ"

พรีมโบกมือลาแล้วรีบวิ่งตรงไปยังรถคันหรูที่จอดรออยู่ริมฟุตบาททันที

คิมหันต์ที่มองดูภาพการรำลาและสายตาอาลัยอาวรณ์ของชายหนุ่มคนนั้นผ่านกระจกรถ ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเดือดดาลจนแทบควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ ความหึงหวงและโทสะมืดแปดด้านพุ่งขึ้นจุกอก

พรีมเปิดประตูขึ้นมานั่งบนเบาะหลังข้างๆ มาคัส หญิงสาวพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วส่งย้อมสดใสให้เขา

"มารอคอนข้างนานหรือยังคะพี่คิม? พอดีพรีมติวหนังสือกับ..."

"หุบปาก!"

เสียงคำรามเย็นชาและรังสีดุดันของคิมหันต์ทำให้คำพูดของพรีมหยุดชะงักลงทันที หญิงสาวตกใจจนตัวสั่น ใบหน้าหวานซีดสลดลงในบัดดล เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

ตลอดเส้นทางกลับบ้าน บรรยากาศภายในรถยนต์เงียบสงบจนน่ากลัว ไอความเย็นเยียบและรังสีความโมโหของมาคัสปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว พรีมนั่งเกร็ง ก้มหน้านิ่ง มองมือตัวเองที่กำเข้าหากันแน่นบนตัก ความสับสนและความกลัวจับขั้วหัวใจ เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิด ถึงทำให้ชายหนุ่มที่เคยอ่อนโยนเมื่อเช้า เปลี่ยนกลับกลายเป็นซาตานร้ายเพียงแค่เสี้ยววินาที

ทันทีที่รถจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หรู คิมหันต์ก็เปิดประตูรถแล้วก้าวลงไปทันที โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหรือรอพรีม หญิงสาวต้องรีบก้าวเท้าตามหลังแผ่นหลังกว้างของเขาขึ้นไปบนชั้นสองอย่างรวดเร็ว

ปัง!

เสียงประตูห้องนอนใหญ่ถูกปิดลงอย่างรุนแรงด้วยมือของมาคัส ทันทีที่พรีมก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา ชายหนุ่มก็หันกลับมาจ้องมองเธอด้วยสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและความหึงหวง

"พี่คิม... เป็นอะไรไปคะ? ทำไมต้องโกรธพรีมขนาดนี้ด้วย?"

พรีมเค้นเสียงถามออกไป ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความกลัว แต่ก็อยากรู้สาเหตุ

"ฉันบอกให้เธอเรียกว่าอะไร?!"

คิมหันต์ตวาดเสียงกร้าว เดินก้าวรุกต้อนร่างบางจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับบานประตู

"ฉันบอกให้เธอเรียกฉันว่าพี่คิมแค่ตอนที่เราอยู่บนเตียง! อย่ามาทำเป็นสนิทสนมเรียกร้องความสนใจตราบใดที่เธอซ่อนสันดานเดิมๆ เอาไว้ไม่มิด!"

"สันดานอะไรคะ?! พรีมทำอะไรผิด?!"

พรีมตะโกนสวนกลับไป น้ำตาเริ่มคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นและตกใจที่ถูกเขาด่าทออย่างไม่มีเหตุผล

"ทำอะไรผิดงั้นเหรอ?!"

คิมหันต์เค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูกและเย้ยหยัน

"ภาพที่เธอนั่งเสนอหน้า ออเซาะ ยิ้มระรื่นอยู่กับไอ้เด็กนั่นมันคืออะไร! สายตาที่มันมองเธอ มันอยากจะจับเธอทำเมียจนตัวสั่น! แล้วเธอก็ระรื่นตอบมัน สนุกมากนักหรือไงที่บริหารเสน่ห์ใส่ผู้ชายคนอื่นไปทั่ว!ร่าน"

คำพูดร้ายกาจและหยาบคายของเขาเปรียบเสมือนตบหน้าพรีมอย่างแรง หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มด้วยความผิดหวังและเสียใจอย่างถึงที่สุด น้ำตาหยดใสไหลพละโหล่ออกมาจากดวงตาคู่สวย

"หยุดดูถูกพรีมนะ! นั่นเพื่อนพรีม! เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม.2 นนท์ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น และพรีมก็ไม่ได้ทำตัวร่านอย่างที่คุณกล่าวหา!"

พรีมแผดเสียงใส่อย่างไม่ยอมแพ้ แม้ตัวจะสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น

"เพื่อนงั้นเหรอ?! หึ! มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ดูไม่ออกว่ามันคิดยังไงกับเธอ!"

คิมหันต์บีบข้อมือเล็กของเธอแน่นจนขึ้นรอยแดง กดร่างบางติดประตูอย่างดุเดือด

"หรือว่าจริงๆ แล้วเธอรู้... แต่เธอชอบ! ชอบที่มีผู้ชายมาคอยล้อมหน้าล้อมหลัง อยากเอาตัวเองไปประเคนให้มันใช่ไหม?!"

"คุณคิมหันต์!" พรีมใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดข้อมือออกจากการจับกุม แล้วผลักแผงอกแกร่งของเขาอย่างแรงจนชายหนุ่มชะงัก "อย่าเอาความคิดต่ำๆ ของคุณมาตัดสินพรีม! พรีมไม่เคยคิดจะทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนั้น! คุณไม่มีสิทธิ์มาด่าพรีมด้วยคำพูดแย่ๆ แบบนี้!"

"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์?!"

คิมหันต์ตวาดกลับ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ

"อย่าลืมนะว่าตอนนี้เธออยู่ในฐานะอะไร! เธอเป็น 'เมีย' ของฉัน! เป็นคนที่แต่งงานเข้าบ้านตระกูลฉัน!"

"แต่งงานงั้นเหรอ?!"

พรีมหัวเราะทั้งน้ำตา ความเจ็บปวดรวดร้าวพุ่งขึ้นจุกอก

"แต่งงานเพราะสัญญาที่ปู่ของคุณกับปู่ของพรีมสัญญากันไว้ต่างหาก! คุณไม่ได้รักพรีม! คุณแต่งงานกับพรีมเพราะหน้าที่และความจำเป็น! แล้วอย่ามาทำเป็นหึงหวง หรือทำเหมือนว่าพรีมมีความหมายกับคุณหน่อยเลย!"

"ถูกต้อง!"

คิมหันต์รามเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดเมื่อถูกต้อนจนมุม

"มันก็แค่สัญญาไร้สาระของพวกคนแก่! ถ้าไม่มีสัญญานั่น คิดเหรอว่าคนอย่างฉันจะลดตัวลงมาแต่งงานกับเด็กกะโปโล ไร้ราคาอย่างเธอ!"

คำพูดประหารหัวใจดังก้องอยู่ในหัวของพรีม น้ำตาไหลรินออกมาเป็นสาย ความรู้สึกดีๆ ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อคืนและเมื่อเช้าถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี พรีมเชิดหน้าขึ้น สบสายตาเย็นชาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะแหลกสลายเป็นผุยผง

"ถ้าพรีมมันไร้ราคาและน่ารังเกียจขนาดนั้น คุณก็ปล่อยพรีมไปสิคะ! จะมาสนใจพรีมทำไม!"

"ฉันไม่ปล่อย!"

คิมหันต์เค่นเสียงกร้าว ยื่นหน้าเข้ามาประชิดใบหน้าหวานที่เปรอะไปด้วยน้ำตา

"เพราะตราบใดที่เธอยังใช้นามสกุลของฉัน ยังขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของฉัน... อย่าทำตัวร่านให้ตระกูลของฉันต้องขายหน้า! อย่าให้ใครเอาไปพูดได้ว่าเมียของคิมหันต์พาผู้ชายอื่นขึ้นเตียง!"

"คุณคิมหันต์!"

"ฟังฉันไว้ให้ดีนะพรีม!"

คิมหันต์ใช้นิ้วชี้หน้าเธอด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดและเหี้ยมเกรียม

"ถ้าเธออยากร่านนอนกับคนอื่นมากนัก... ก็อดทนรอให้ครบกำหนดสัญญาหนึ่งปีซะก่อน! พอครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ ฉันจะหย่าให้เธอ แล้วเธอจะไปประเคนตัวให้ไอ้หน้าไหนก็เชิญ! แต่ระหว่างนี้... ถ้าเธอกล้าทำให้ชื่อเสียงตระกูลฉันต้องแปดเปื้อนแม้แต่นิดเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!"

พรีมจ้องมองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเค้นและผิดหวัง เธอสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นเสียงสะอื้น แล้วเอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

"ได้ค่ะ... หนึ่งปี! พรีมจะจำคำพูดของคุณไว้ ให้มันครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ พรีมจะเป็นฝ่ายไปจากชีวิตคุณเอง และจะไม่กลับมาให้คุณเห็นหน้าอีกเลย!"

คิมหันต์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาเด็ดเดี่ยวและไร้ความรู้สึกของพรีม หัวใจของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด ความหงุดหงิดและความรู้สึกพ่ายแพ้ปะทุขึ้นในใจ ชายหนุ่มละสายตาจากใบหน้าหวาน เค้นเสียงเหอะในลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องนอน

"คืนนี้ฉันจะไปนอนที่ห้องหนังสือ... อย่ามายุ่งกับฉัน!"

สิ้นเสียงตวาด คิมหันต์ก็เดินเปิดประตูออกจากห้องไป และปิดประตูเสียงดัง ปัง! ทิ้งให้พรีมยืนโดดเดี่ยวอยู่กลางห้องนอนใหญ่ที่แสนอ้างว้าง

ทันทีที่ประตูถูกปิดลง ร่างบางของพรีมก็ทรุดลงไปกองกับพื้นห้องน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมาอย่างกั้นไม่อยู่ เสียงสะอื้นไห้ด้วยความความเสียใจและความเจ็บปวดดังก้องไปทั่วห้องนอนที่เคยเต็มไปด้วยความอบอุ่นเมื่อคืนวาน หญิงสาวโอบกอดตัวเองไว้แน่น ร้องไห้จนกระทั่งไม่มีน้ำตาจะไหล

ขณะเดียวกัน ในห้องหนังสืออันเงียบสงบ คิมหันต์นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ ท่ามกลางความมืดมิด ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองด้วยความเครียดแค้นและสับสน อารมณ์โกรธชั่ววูบและความหึงหวงที่ไร้เหตุผลทำให้เขาเอ่ยคำพูดร้ายกาจทำร้ายจิตใจของเธอไปมากมาย คำพูดของพรีมที่บอกว่า 'จะไปจากชีวิตเขา' ยังคงดังก้องอยู่ในหัว และมันกำลังกัดกินหัวใจของประมุขหนุ่มอย่างช้าๆ โดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว...