Share

ตอนที่13

last update publish date: 2026-09-06 21:14:23

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาจับเรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้านวมผืนหนา พรีมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งกาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงมีความรู้สึกชาและผ่าวร้อนลอยเด่นขึ้นมา ความทรงจำจากบทรักดุเดือดเมื่อคืนที่ลากยาวตั้งแต่เคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัว หน้าประตู โซฟาหนัง และจบลงบนเตียงใหญ่ พรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแก้มเนียนร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อทันที

ข้างกายเธอคือแผงอกกว้างกำยำของคิมหันต์ แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามยังคงโอบตระกองกอดเอวคอดของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ใบหน้าคมคายที่เคยบึ้งตึงและดูทรงอำนาจต่อหน้าคนทั้งโลก บัดนี้ยามหลับใหลกลับดูผ่อนคลายและเสน่ห์แรงเกินต้านทาน พรีมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเรียวเล็กไปสัมผัสสันจมูกโด่งและสันกรอบหน้าของเขาเบาๆ

"ตื่นมาแอบมองสามีตัวเองแต่เช้าเลยนะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าระย้าดังขึ้นทั้งที่ดวงตาคมยังปิดอยู่ ก่อนที่มือหนาจะรวบจับมือเล็กของเธอไปประทับจูบที่กลางฝ่ามือหนักๆ

"คุณคิมหันต์... เอ่อ พี่คิม ตื่นนานแล้วเหรอคะ" พรีมเอ่ยถามเสียงเบา พยายามจะถดตัวหนีด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงคำสั่งดุดันของเขาเมื่อคืน แต่กลับถูกวงแขนแข็งแรงรั้งร่างบางเข้าหาอกแกร่งจนหน้าอกอวบอิ่มแนบชิดกับมัดกล้ามเนื้ออุ่นร้อน

"ตื่นทันเห็นคนเก่งเมื่อคืนนอนหน้าแดงน่ะสิ" คิมหันต์ลืมตาขึ้นมา สบสายตากลมโตสุกใสด้วยความรักและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด เขาเชิดคางมนขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากเจ่อบวมอย่างหยอกเย้าและอ่อนโยน ต่างจากความป่าเถื่อนเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน "ยังเจ็บอยู่ไหม? เมื่อคืนพี่เอาแต่ใจไปหน่อย... ละเลิงไปนิดตอนเห็นเราพยายามจะคุมเกม"

"พี่คิมบ้า! ไม่ต้องพูดถึงเลยนะ!" พรีมทุบแผงอกแกร่งไปทีหนึ่งแก้เขิน "เพราะใครกันล่ะคะที่ขู่พรีมตรงหน้าประตูจนขาพรีมสั่นไปหมดแล้ว"

คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เผยให้เห็นเรือนร่างท่อนบนที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบและรอยข่วนเล็กๆ จากเล็บของพรีมที่ฝากไว้บนหลังและไหล่แกร่ง เขาอุ้มร่างบางขึ้นมานั่งเกยอยู่บนตักกว้างอย่างเบามือ โดยไม่ลืมที่จะดึงผ้านวมขึ้นมาปกปิดเรือนร่างผ่องใสให้เธอ

"หิวหรือยัง? เมื่อคืนใช้พลังงานไปเยอะขนาดนั้น" เขาถามพร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่เกาะแก้มเนียนออกให้อย่างรักใคร่

"หิวค่ะ... แต่พรีมยังลุกไม่ค่อยไหวเลย" พรีมสารภาพตามตรง ใบหน้าหวานซุกลงกับลาดไหล่กว้างอย่างออดอ้อน "เมื่อคืนพี่คิมรังแกพรีมจนหมดแรงไปกี่รอบก็ไม่รู้"

"งั้นนั่งรออยู่บนนี้ เด็กดี" คิมหันต์กระซิบข้างหู ก่อนจะประทับจูบที่หน้าผากเนียนเบาๆ เขาลงจากเตียงโดยมีเพียงกางเกงวอร์มขายาวตัวเดียวสวมใส่หลวมๆ เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีรอยเล็บขีดข่วนเป็นทางยาว ยิ่งเน้นย้ำถึงบทรักที่ผ่านมาราวกับตอกย้ำความสัมพันธ์อันแนบแน่นของทั้งคู่

ไม่นานนัก คิมหันต์ก็เดินกลับเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับถาดอาหารเช้าที่มีข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ควันฉุย และน้ำส้มสด ชายหนุ่มวางถาดลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะสวมบทบาทสามีแสนดี คอยตักข้าวต้มเป่าให้อุ่นแล้วป้อนภรรยาสาวทีละคำอย่างใจเย็นและทะนุถนอม พรีมมองการกระทำอันแสนอ่อนโยนของประมุขหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลดังด้วยหัวใจที่พองโต ความเด็ดขาดและความโหดเหี้ยมที่เขาใช้กับคนภายนอกพังทลายลงสิ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รักและพร้อมจะดูแลเธอด้วยชีวิต

"มองหน้าพี่แบบนี้ อยากกินข้าวต้มหรืออยากกินพี่เป็นของหวานยามเช้ากันแน่?" คิมหันต์เอ่ยเย้าเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยจ้องมองเขาไม่วางตา

"พี่คิมอ่ะ! พอเลยนะ พรีมกินข้าวดีกว่า" หญิงสาวรีบเคี้ยวข้าวต้มในปากแล้วส่งย้อนกลับไป ทำให้คิมหันต์ยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข

หลังจากจัดการอาหารเช้าเสร็จ คิมหันต์เป็นคนอุ้มพรีมไปส่งในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกายอีกครั้ง ชายหนุ่มคอยดูแลประคบประงมทุกขั้นตอนราวกับเธอเป็นแก้วตาดวงใจที่แสนบอบบาง เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยในชุดเดรสตัวยาวเนื้อนุ่ม พรีมก็ถูกอุ้มกลับมานั่งพักที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่นชั้นบน

คิมหันต์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดไว้จากทางด้านหลัง มือหนากุมมือเล็กของเธอไว้แน่น สายตาคมมองสบตาเธอผ่านเงาสะท้อนในกระจก

"พรีม..." น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกอันลึกซึ้ง "รู้ใช่ไหมว่าตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิต พี่ไม่เคยคิดจะมองใครอีกเลย"

พรีมหันกลับมามองหน้าเขา หัวใจเต้นแรงกับกระแสความอบอุ่นที่ส่งผ่านออกมาจากสายตาคู่นั้น "พรีมรู้ค่ะ..."

"ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน... ไม่ใช่แค่ความใคร่หรืออารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคือทั้งหมดของหัวใจที่พี่มี" คิมหันต์บรรจงจูบลงบนหลังมือเรียวเบาๆ "เธอคือเมียคนเดียว และจะเป็นคนเดียวตลอดไปของคิมหันต์"

คำสารภาพรักอันซื่อตรงและหนักแน่นทำให้น้ำตาแห่งความซาบซึ้งคลอเบาๆ ที่หน่วยตาหวาน พรีมยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ ก่อนจะยืดตัวขึ้นประทับจูบหวานซึ้งบนริมฝีปากของชายหนุ่ม เป็นการตอบรับพันธนาการแห่งรักที่จะผูกพันดวงใจสองดวงไว้ด้วยกันชั่วนิรันดร์

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่ 15

    เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความเงียบเหงาที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์หรู พรีมตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดทั้งคืน หญิงสาวจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักศึกษาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพไร้ชีวิตชีวา เมื่อเดินลงมาถึงห้องโถงด้านล่าง สายตากลมโตสุกใสที่บัดนี้หมองหม่นก็กวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านอย่างเคยชิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมองหาใครบางคนอยู่ "มองหาคุณคิมหันต์อยู่เหรอคะคุณพรีม?" ป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ที่เห็นพรีมยืนลังเลอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มเอ็นดู "เอ่อ... เปล่าค่ะป้าสาย พรีมไม่ได้มองหาใครสักหน่อย" พรีมรีบปฏิเสธเสียงแผ่ว หลบสายตาป้าแม่บ้านอย่างมีเลศนัย "คุณคิมหันต์ออกไปทำงานตั้งแต่ตรู่แล้วค่ะคุณพรีม" ป้าสายพูดพลางยิ้มอย่างรู้ทัน "เห็นบอกว่ามีประชุมด่วนที่ต่างจังหวัด น่าจะกลับอีกทีก็ค่ำๆ นู่นเลยค่ะ" "อ๋อ... เหรอกับป้า" พรีมพยักหน้ารับเบาๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกห่อเหี่ยวและโหว่งเหวงพุ่งเข้ามาจับขั้วหัวใจอย่างน่าประหลาด 'เขาออกไปโดยไม่คิดจะลาหรือมองหน้าเราเลยสินะ... คงจะรังเกียจเรามากจริงๆ' "แล้วคุณพรีมจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ? ป้าเ

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่ 14

    บรรยากาศยามเช้าหน้ามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความคึกคักของเหล่าผู้คนที่เดินทางมาเรียน ในขณะที่รถสปอร์ตคันหรูของประมุขหนุ่มขับเข้ามาจอดชิดริมฟุตบาทอย่างนุ่มนวล พรีมขยับตัวเตรียมจะลงจากรถ แต่ก็ถูกมือหนาของชายหนุ่มคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน "เย็นนี้เลิกเรียนกี่โมง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำถามขึ้น สายตาคมกริบมองสบดวงตากลมโตอย่างมีความหมาย "ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ" พรีมตอบเสียงเบา แก้มเนียนยังคงขึ้นสีระเรื่อเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนและเมื่อเช้าที่ผ่านมา "อืม... เดี๋ยวพี่ให้คนมารับ แล้วเจอกันที่บ้าน" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากหวานอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ พรีมก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเกร็งเล็กน้อย ความรู้สึกเมื่อยล้าช่วงล่างยังคงมีอยู่ แต่เธอต้องพยายามเดินให้เป็นปกติที่สุด ทันทีที่รถคันหรูขับออกไป 'น้ำตาล' เพื่อนสาวสนิทที่สุดของพรีมก็รีบวิ่งรี่เข้ามาหาทันที ดวงตาของน้ำตาลเป็นประกายวาววับวิบวับอย่างจับผิด "แหมๆๆ พรีมคะ! นั่นรถใครน่ะ? คันละกี่สิบล้านกันเชียว!" น้ำตาลเอ่ยแซวพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดแขนเพื่อนสาวเบาๆ "แล้วแน่ใจนะว่าแค่คนรู้จัก? ดูสายตาคนที

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่13

    แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านเนื้อดีเข้ามาจับเรือนร่างเปลือยเปล่าใต้ผ้านวมผืนหนา พรีมค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเมื่อยล้าไปทั้งกาย โดยเฉพาะช่วงล่างที่ยังคงมีความรู้สึกชาและผ่าวร้อนลอยเด่นขึ้นมา ความทรงจำจากบทรักดุเดือดเมื่อคืนที่ลากยาวตั้งแต่เคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัว หน้าประตู โซฟาหนัง และจบลงบนเตียงใหญ่ พรั่งพรูเข้ามาในหัวจนแก้มเนียนร้อนผ่าวและขึ้นสีแดงระเรื่อทันที ข้างกายเธอคือแผงอกกว้างกำยำของคิมหันต์ แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามยังคงโอบตระกองกอดเอวคอดของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ใบหน้าคมคายที่เคยบึ้งตึงและดูทรงอำนาจต่อหน้าคนทั้งโลก บัดนี้ยามหลับใหลกลับดูผ่อนคลายและเสน่ห์แรงเกินต้านทาน พรีมอดไม่ได้ที่จะยื่นมือเรียวเล็กไปสัมผัสสันจมูกโด่งและสันกรอบหน้าของเขาเบาๆ "ตื่นมาแอบมองสามีตัวเองแต่เช้าเลยนะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าระย้าดังขึ้นทั้งที่ดวงตาคมยังปิดอยู่ ก่อนที่มือหนาจะรวบจับมือเล็กของเธอไปประทับจูบที่กลางฝ่ามือหนักๆ "คุณคิมหันต์... เอ่อ พี่คิม ตื่นนานแล้วเหรอคะ" พรีมเอ่ยถามเสียงเบา พยายามจะถดตัวหนีด้วยความเขินอายเมื่อนึกถึงคำสั่งดุดันของเขาเมื่อคืน แต่กลับถูกวงแข

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่ 12..:ไม่ไหว nc

    ลมหายใจอุ่นร้อนและเสียงหอบกระสันยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องครัวที่เงียบสงบ พรีมนอนหมดแรงอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน เรือนร่างผ่องใสขึ้นสีแดงระเรื่อฉ่ำไปด้วยเหงื่อและรอยรัก คิมหันต์ถอนตัวตนอันอุ่นร้อนออกมาอย่างช้าๆ ก่อนจะมองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาพึงพอใจและเอ็นดูเป็นที่สุด "มะ... ไม่ไหวแล้วนะคะคุณคิมหันต์... พรีมเหนื่อยจนไม่มีแรงเดินแล้ว" พรีมเอ่ยเสียงแผ่วสั่น ใบหน้าหวานซุกเข้าหาอกแกร่งอย่างออดอ้อนและประหม่า คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ เขาก้มลงประทับจูบเบาๆ ที่พวงแก้มแดงก่ำ ก่อนจะช้อนร่างบางในสภาพเปลือยเปล่าขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย "ใครบอกว่าฉันจะปล่อยให้เธอพักกันล่ะ?" คิมหันต์เอ่ยกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงพร่าระย้า "ยกแรกตรงนี้เป็นแค่ 'น้ำจิ้ม' เท่านั้น... บนห้องของจริงต่างหาก" "คุณคิมหันต์! คนบ้า... อื้อ!" พรีมยังไม่ทันจะได้เอ็ดเสียงเขียว คิมหันต์ก็สาวเท้ายาวๆ ก้าวออกจากห้องครัว อุ้มร่างบางขึ้นบันไดวนตรงไปยังชั้นสองอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ทันทีที่ก้าวพ้นบานประตูห้องนอนใหญ่ที่ถูกดันปิดลงดัง ปัง! ความอดทนของประมุขหนุ่มก็พังทลายลงอีกครั้ง เขากด

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่11 : หิวnc

    เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งหนึ่งทุ่มกว่าๆ แสงมืดมิดของยามค่ำคืนครอบคลุมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ พรีมที่เผลอหลับยาวไปตั้งแต่ช่วงบ่ายค่อยๆ กะพริบตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนคิงไซส์ผืนนุ่ม สายตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องนอนอันกว้างขวางที่บัดนี้เงียบสงบ ไร้เงาร่างสูงของสามีมาเฟีย "สงสัยยังไม่กลับ... ไม่ก็อยู่ที่ห้องทำงานมั้ง" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงจากเตียงนอน ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวตรงช่วงล่างที่เคยมีในตอนเช้าหายไปเกือบหมดแล้ว ทว่ายังคงมีความรู้สึกขัดๆ ตึงๆ อยู่บ้างเล็กน้อยยามขยับตัว ทันทีที่ความคิดส่วนลึกหวนนึกไปถึงสาเหตุของความเจ็บระบมและภาพเหตุการณ์บทรักอันดุเดือดเมื่อเช้า ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อฉับพลัน "เลิกคิดได้แล้วยัยพรีม แกนี่มันลามกจริงๆ!" พรีมสะบัดหน้าเรียกสติของตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ภาพหวาบหวามออกจากหัว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย ร่างบางเลือกสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวยาวผ่าข้างสูง นุ่มลื่นสบายผิว พร้อมสวมทับด้วยเสื้อผ้าคลุมสายสปาเก็ตตี้เข้าชุดกัน จากนั้นจึงเดินก้าวเท้ายาวลงไปยังชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องครัวขนาดใหญ่ เพ

  • มาเฟียร้ายพ่ายรัก   ตอนที่ 10 : งอน

    ดวงอาทิตย์ในยามสายของวันเคลื่อนขึ้นสูง ส่องแสงแดดเจิดจ้าไปทั่วบริเวณ คฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์อันเงียบสงบกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อรถสปอร์ตคันหรูสีดำแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอย่างนุ่มนวลบริเวณหน้าประตูทางเข้าหลัก ชายชุดดำสองคนรีบก้าวเข้ามาเปิดประตูรถให้อย่างนอบน้อม ภายในรถ พรีมนั่งกอดอก หน้าบึ้งตึง ตากลมโตมองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างด้วยอาการ 'งอน' อย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อปนความหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเวลาตอนนี้ล่วงเลยมาถึงเกือบสิบเอ็ดโมงเช้าแล้ว นั่นหมายความว่าเธอขาดเรียนวิชาสำคัญในภาคเช้าไปโดยสมบูรณ์! "ยังไม่หายงอนอีกเหรอ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ของคิมหันต์เอ่ยถามขึ้นข้างกาย เขาหันมามองใบหน้าบูดบึ้งของภรรยาหมาดๆ ด้วยแววตาเอ็นดูและขำขันในใจ "ก็เพราะใครล่ะคะ!" พรีมหันขวับมามองเขาด้วยสายตาค้อนขวับ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเอาแต่ใจเมื่อเช้านี้... ฉันคงไม่ต้องขาดเรียนวิชาของอาจารย์วิชัยหรอกค่ะ! คลาสนี้เช็คชื่อตั้งสองเปอร์เซ็นต์เลยนะคุณคิมหันต์!" คิมหันต์หลุดหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี รอยยิ้มกว้างที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมมาเปิดประตูฝั่งของ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status