ตอนที่11 : หิวnc

เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งหนึ่งทุ่มกว่าๆ แสงมืดมิดของยามค่ำคืนครอบคลุมไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลภักดีณรงค์ พรีมที่เผลอหลับยาวไปตั้งแต่ช่วงบ่ายค่อยๆ กะพริบตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนคิงไซส์ผืนนุ่ม สายตากลมโตมองไปรอบๆ ห้องนอนอันกว้างขวางที่บัดนี้เงียบสงบ ไร้เงาร่างสูงของสามีมาเฟีย

"สงสัยยังไม่กลับ... ไม่ก็อยู่ที่ห้องทำงานมั้ง"

เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาลงจากเตียงนอน ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวตรงช่วงล่างที่เคยมีในตอนเช้าหายไปเกือบหมดแล้ว ทว่ายังคงมีความรู้สึกขัดๆ ตึงๆ อยู่บ้างเล็กน้อยยามขยับตัว ทันทีที่ความคิดส่วนลึกหวนนึกไปถึงสาเหตุของความเจ็บระบมและภาพเหตุการณ์บทรักอันดุเดือดเมื่อเช้า ใบหน้าหวานก็ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อฉับพลัน

"เลิกคิดได้แล้วยัยพรีม แกนี่มันลามกจริงๆ!"

พรีมสะบัดหน้าเรียกสติของตัวเองเบาๆ เพื่อไล่ภาพหวาบหวามออกจากหัว ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปจัดการอาบน้ำชำระร่างกาย ร่างบางเลือกสวมชุดนอนผ้าซาตินสายเดี่ยวสีครีมตัวยาวผ่าข้างสูง นุ่มลื่นสบายผิว พร้อมสวมทับด้วยเสื้อผ้าคลุมสายสปาเก็ตตี้เข้าชุดกัน จากนั้นจึงเดินก้าวเท้ายาวลงไปยังชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องครัวขนาดใหญ่ เพราะความหิวเริ่มประท้วงขึ้นมาในท้อง

"แม่บ้านคงนอนกันหมดแล้วมั้ง" เธอพูดขึ้นเบาๆ กับตัวเองท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้าน

ทว่า ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าเขตห้องครัว สายตากลับหันไปเห็นป้าอิ่มที่กำลังเดินยกถาดแก้วน้ำมาทางนี้พอดี

"อ้าว คุณพรีม หิวเหรอคะ? เดี๋ยวป้าทำอุ่นอาหารให้นะคะ... หรืออยากกินอะไร ป้าจะทำให้ค่ะ"

ป้าอิ่มเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและกุลีกุจอจะตรงเข้าไปยังเตาแก๊ส

"ไม่เป็นไรค่ะป้า พรีมจัดการเองดีกว่า ป้าไปพักผ่อนเถอะค่ะ"

พรีมรีบยกมือโบกปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

"จะดีเหรอคะคุณพรีม ให้ป้าทำเองดีกว่าค่ะ"

ป้าอิ่มพูดขึ้นอย่างไม่สบายใจ สีหน้าฉายแววเกรงอกเกรงใจนายหญิงคนใหม่

พรีมยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน

"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะป้า พรีมทำกินเองสบายมากค่ะ"

"งั้นก็ได้ค่ะ ถ้ามีอะไรให้ป้าช่วยก็เรียกได้เลยนะคะ"

ป้าอิ่มพยักหน้ารับอย่างยิ้มๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปทางห้องพักแม่บ้าน แต่ทว่าพรีมกลับเอ่ยเรียกเอาไว้เสียก่อน

"ป้าอิ่มคะ... แล้วคุณคิมหันต์กลับมาหรือยังคะ?"

เธอเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม ใบหน้าหวานเอียงอายอย่างเห็นได้ชัด

ป้าอิ่มยิ้มอย่างล้อเลียน แววตาเอ็นดูฉายชัด

"คุณคิมหันต์ยังไม่กลับมาค่ะ แต่น่าจะใกล้กลับมาแล้วนะคะ ตอนหัวค่ำป้าว่าจะไปเรียกคุณพรีมมากินข้าว แต่คุณคิมหันต์สั่งเอาไว้น่ะค่ะว่าไม่ต้องไปรบกวนคุณ ให้คุณนอนพักผ่อนให้เต็มอิ่มค่ะ"

พรีมได้ยินอย่างนั้น ใบหน้าหวานก็ขึ้นสีแดงฉ่าลามไปถึงใบหูทันที ความใส่ใจที่แฝงไปด้วยความเอาแต่ใจของเขาทำเอาหัวใจดวงน้อยพองโตอย่างบอกไม่ถูก

"ถ้างั้นไม่มีอะไรแล้ว ป้าขอตัวก่อนนะคะ"

"ค่ะ..."

ป้าอิ่มเดินกลับเข้าห้องพักไปแล้ว แต่พรีมยังคงยืนหน้าแดงอยู่อย่างนั้นตรงกลางห้องครัว ก่อนที่เสียงท้องจะส่งเสียงร้องประท้วงครืนๆ ขึ้นมาอีกรอบ เธอจึงรีบหันกลับมาเปิดประตูตู้เย็นบานใหญ่เพื่อหาดูว่าพอจะมีวัตถุดิบอะไรทำกินได้บ้าง

"ทำอะไรกินดีนะ..." สายตาสวยกวาดมองหาไปมาตามชั้นวางของ "ทำผัดไทยแล้วกัน มีเครื่องครบ แถมมีกุ้งตัวใหญ่ๆ ด้วย"

คิดได้ดังนั้น พรีมก็หยิบวัตถุดิบ ผักสด และกุ้งสดตัวโตออกมาวางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนทรงยาวกลางห้องครัว มือเรียวเริ่มลงมือล้างผักและแกะเปลือกกุ้งอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า... มีร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มไร้เนกไทกำลังเดินกลับเข้ามาในบ้านพอดี

คิมหันต์ที่เพิ่งกลับมาจากทำงานด้วยความเหนื่อยล้า กำลังจะก้าวขึ้นบันไดวนไปยังชั้นบน แต่เมื่อเดินผ่านบริเวณห้องครัว เขากลับยินเสียงขลุกขลักและกลิ่นหอมอ่อนๆ ดังออกมา ด้วยความสงสัย ประมุขหนุ่มจึงก้าวเท้ายาวๆ เดินตรงไปตามเสียงนั้น ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงประตูห้องครัว

ภาพของหญิงสาวในชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนุ่มพริ้วไหว สายเดี่ยวเว้าหลังเผยผิวกายขาวเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟอบอุ่นในห้องครัว กำลังตั้งอกตั้งใจหั่นผักและแกะกุ้งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ ทำให้ดวงตาคมกริบของคิมหันต์วาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความเหนื่อยล้าจากการทำงานตลอดทั้งวันถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอันรุ่มร้อนปะทุขึ้นในอกอย่างฉับพลัน

คิมหันต์ยืนมองภาพนั้น รอยยิ้มทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยความเอ็นดูปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปหาเธออย่างเงียบเชียบ ราวกับพญาล่าเหยื่อที่กำลังย่องเข้าหาแกะตัวน้อย ก่อนจะเอื้อมมือหนาเข้าไปโอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอจากทางด้านหลังอย่างนุ่มนวลและแนบชิด!

หมับ!

"อ๊ะ!"

พรีมสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ช้อนในมือแทบร่วงหลุดลงบนเคาน์เตอร์ แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมหรูหราประจำตัวและแผ่นอกแกร่งอุ่นร้อนที่แนบชิดอยู่เบื้องหลัง หัวใจดวงน้อยก็กลับมาเต้นรัวด้วยความวาบหวาม

"คุณคิมหันต์! กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ? ตกใจหมดเลย..."

"เพิ่งมาถึง..."

คิมหันต์กระซิบตอบข้างหู เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเต็มไปด้วยความทรงเสน่ห์ ลมหายใจร้อนรดรินซอกคอระหงจนพรีมขนลุกซู่ "ทำอะไรอยู่... หืม?"

"ทำ... ทำผัดไทยค่ะ พอดีฉันหิว"

พรีมตอบเสียงสั่น พยายามจะขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพราะความประหม่า แต่แขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่นขึ้นไปอีก

"คุณคิมหันต์ปล่อยก่อนสิคะ ฉันเตรียมของยังไม่เสร็จเลยนะ"

"ไม่ต้องทำแล้ว..."

คิมหันต์เค้นเสียงพร่าในลำคอ ใบหน้าคมคายซุกไซ้ลงบนลาดไหล่เนียน ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียผิวผ่องเบาๆ อย่างย่วยวน

"ฉันหิวมากกว่าเธออีก..."

"หิวเหรอคะ? งั้นรอแป๊บเดียวนะคะ ฉันผัดแป๊บเดียวก็ได้กิน..."

"ฉันไม่ได้หิวผัดไทย..."

คิมหันต์ตัดบทเสียงกร้าว มือหนาเลื่อนลงไปรวบสาบเสื้อคลุมผ้าซาตินของเธอออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงรั้งลงไปกองไว้ที่ข้อศอก เผยให้เห็นแผ่นหลังเนียนเปลือยเปล่าและสายเดี่ยวตัวจิ๋ว "ฉันหิวเธอ... พรีม"

"อ๊ะ! คุณคิมหันต์... ตรงนี้ห้องครัวนะคะ! แม่บ้านหรือบอดี้การ์ดอาจจะเดินเข้ามาเห็นก็ได้..."

พรีมร้องประท้วง ใบหน้าแดงแจ๋ไปถึงลำคอ

"ใครกล้าเข้ามา... ฉันจะยิงมันทิ้งให้หมด"

คิมหันต์เอ่ยเสียงเหี้ยมแฝงความดุดันและเอาแต่ใจ มือหนาข้างหนึ่งเชิดคางมนขึ้นมา ก่อนจะหมุนร่างบางให้หันกลับมารับจูบอันหนักหน่วงและรุนแรงจากเขา!

"อื้อออ!"

พรีมส่งเสียงร้องอู้อี้ในลำคอ เมื่อเรียวลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาฉกชิมความหวานภายในโพรงปากของเธออย่างหิวกระหายและเอาแต่ใจ ลิ้นเรียวเกี่ยวพันกันอย่างดุเดือด คิมหันต์บดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ราวกับจะสูบเอาวิญญาณของเธอออกไป มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปบีบเฟ้นสะโพกงอนงามและบั้นท้ายนุ่มแน่นผ่านผ้าซาตินเนื้อนุ่มอย่างมันมือและรุนแรง!

"อืมมม... พรีม... ยั่วกันชัดๆ สวมชุดแบบนี้ในบ้าน"

คิมหันต์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย พึมพำเสียงพร่าชิดริมฝีปากเจ่อบวม ดวงตาคมกริบฉายแววความวาวโรจน์แห่งอารมณ์ดิบและราคะอันคลั่งไคล้

"ฉันเปล่ายั่วนะคะ... อ๊ะ! คุณคิมหันต์... เบาๆ สิคะ!"

พรีมแผดเสียงร้องครางเมื่อคิมหันต์อุ้มร่างบางของเธอขึ้นไปนั่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเย็นเจี๊ยบ ข้าวของที่เตรียมไว้ทำอาหารถูกมือหนาปัดออกไปด้านข้างอย่างไม่ไยดี

"ชู่ว... อยากให้คนอื่นได้ยินรึไง? ครางเบาๆ สิ เด็กดี"

คิมหันต์แทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างขาเรียวสวยของเธอ มือหนากระชากสายเดี่ยวผ้าซาตินลงมาไว้ใต้เต้าทรวงอวบอิ่มอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ปทุมถันชูชันท้าทายสายตา คิมหันต์ก้มลงบดขยี้ดูดดึงยอดอกสีหวานอย่างดุเดือดและหิวโหย!

"จ๊วบ... ซี้ดดด... หวานเหลือเกิน พรีม"

"กรี๊ดดด! อ๊ะ! คุณคิมหันต์... เบาๆ... เจ็บค่ะ! อ๊าาา!"

พรีมแหงนหน้าขึ้นสู่อากาศ แอ่นอกรับสัมผัสอันจาบจ้วงและป่าเถื่อน ฟันคมของขบเม้มยอดอกเธออย่างแรงเพื่อลงโทษและตีตราจอง ความเจ็บแปลบสลับความเสียวซ่านพุ่งตรงเข้าสู่ท้องน้อยจนพรีมเกร็งตัวตอบรับอย่างหิวโหย

"ดื้อนักนะ... ต้องลงโทษให้หนัก"

คิมหันต์เค้นเสียงกร้าว เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้กับผนังครัวด้านหลังด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างเลื่อนลงไปถอดกางเกงสแลคและชุดชั้นในของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นความแข็งขึงใหญ่โตที่ปวดตึงและชูชันฉ่ำน้ำยามค่ำคืน

พรีมมองขนาดอันมหึมาของเขาด้วยสายตาสั่นพร่าและหวาดหวั่น "คิมหันต์... อย่าทำตรงนี้เลยนะคะ... ไปบนห้องเถอะ... อื้อ!"

"ไม่มี 'บนห้อง' ทั้งนั้น... ตรงนี้แหละ สยิวดีไม่ใช่เหรอ?"

คิมหันต์ยิ้มมุมปากอย่างยั่วยวน เขากระชากแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอหลุดออกในรวดเดียว ทิ้งให้ช่องทางรักที่เปียกโชกไปด้วยน้ำหวานอุ่นร้อนไร้สิ่งปกปิด

คิมหันต์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้อนวอน เขาจับขาเรียวยาวทั้งสองข้างของเธอแยกออกกว้างพาดไว้บนสะโพกสอบ ก่อนจะจ่อแก่นกายใหญ่โตเข้าหาช่องทางรักอุ่นร้อนแล้วดันสวนกระแทกเข้าไปรวดเดียวจนสุดความยาว!

สวบ!

"กรี๊ดดดดดดดด!"

พรีมแผดเสียงร้องครางลั่น ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบหายใจไม่ออก ความแน่นอัดและความเสียวซ่านพุ่งจุกขึ้นมาถึงอกจนเธอต้องเกร็งหน้าท้องตอบรับอย่างรุนแรง

"อ่าาาาาห์! พรีม... ซี้ดดดด! แน่นมาก... แน่นเหมือนครั้งแรกไม่มีผิด!"

คิมหันต์กัดฟันแน่น เค้นเสียงคำรามด้วยความเสียวซ่านสุดขีด เขาไม่รอให้เธอได้ปรับตัว สะโพกสอบเริ่มขยับถอนตัวตนออกแล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ด้วยจังหวะที่ดุดัน รุนแรง และป่าเถื่อนไร้ความปรานี!

พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"อ๊ะ! อ๊ะ! คุณคิมหันต์... อื้อออ! เบาๆ... มันเสียว... เสียวจนจะขาดใจแล้ว! อ๊าาา!"

พรีมสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ร่างบางบนเคาน์เตอร์หินอ่อนกระเด้งกระดอนไปตามจังหวะสะโพกสอบที่โถมเข้าใส่ไม่หยุดยั้ง

"อืมมม... ร้องออกมา! ครางชื่อฉันให้ดังๆ พรีม!"

คิมหันต์สั่งเสียงกร้าว เขากดไหล่บางของเธอไว้แน่นกับผนังครัว แล้วเร่งจังหวะกระแทกเข้าใส่รุนแรงและถี่รัวยิ่งกว่าเดิม!

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นกึกก้องผสานกับเสียงครางหวานระงมไปทั่วห้องครัวหรูหรา คิมหันต์บดเบียดสะโพกเข้าหาช่องทางรักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดที่ได้ลิ้มรสเนื้อหวาน มือหนาบีบเฟ้นเต้าทรวงและสะโพกงอนอย่างหนักหน่วงจนเกิดรอยนิ้วมือแดงเป็นแถบ

"อั่ก! อ๊าาา! คิมหันต์! คิมหันต์... ลึก... ลึกเกินไปแล้ว! อื้อออ!" พรีมส่งเสียงร้องครางเรียกชื่อเขาตามคำสั่ง ร่างกายเกร็งกระตุกตอบรับจังหวะอันรุนแรงและป่าเถื่อน ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูเนื้อ

"ชอบใช่ไหม? หืม? ถูกฉันลงโทษในห้องครัวแบบนี้ชอบใช่ไหม!" คิมหันต์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแกมยั่วยวน เขาจับเอวคอดของเธอไว้แน่น แล้วยกตัวเธอขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระแทกสวนกลับเข้าไปเน้นย้ำจุดกระสันภายในอย่างจัง!

"อ๊ะ! อ๊าาาา! ไม่ไหวแล้ว... จะเสร็จ... จะเสร็จแล้วค่ะคุณคิมหันต์!" พรีมบิดเกร็งหน้าท้อง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ช่องทางภายในบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนถึงที่สุด

"พร้อมกัน พรีม! ยอมรับฉัน... เป็นของฉันคนเดียวตลอดไป!" คิมหันต์เค้นเสียงคำราม เขากระแทกสะโพกเน้นย้ำรุนแรงลึกที่สุดติดต่อกันสิบกว่าครั้งสุดท้ายด้วยความบ้าคลั่ง!

พั่บ! พั่บ! พั่บ! พั่บ!

"กรี๊ดดดดดดดดดดดด!"

พรีมแผดเสียงร้องครางยาวเหยียด สมองขาวโพน ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงเมื่อถึงฝั่งฝัน ช่องทางภายในบีบรัดและฉีดรดน้ำหวานออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"อ่าาาาาาาาาห์! ซี้ดดดดด! พรีมมมม!"

คิมหันต์คำรามลั่น เขากระแทกเน้นย้ำค้างไว้ลึกที่สุด ก่อนจะปลดปล่อยสายธารอุ่นร้อนฉีดพ่นเข้าสู่ลึกสุดภายในตัวเธอจนล้นทะลัก

ร่างสูงโถมกายทับร่างบางที่หมดแรงอยู่บนเคาน์เตอร์หินอ่อน ทั้งสองหอบหายใจถี่ระรัวประสานกัน คิมหันต์ซบหน้าลงกับอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลง ประทับจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากเจ่อบวมของเธออย่างรักใคร่และเสน่หา

"บอกแล้วใช่ไหม... ว่าฉันหิวเธอมากกว่าผัดไทย"

คิมหันต์กระซิบเสียงพร่าข้างหูเธอ รอยยิ้มทรงเสน่ห์และเต็มไปด้วยความชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ท่ามกลางห้องครัวยามค่ำคืนที่อบอวลไปด้วยรสชาติแห่งความรักและราคะอันไม่รู้จบ!