ตอนที่ 15

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความเงียบเหงาที่ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์หรู พรีมตื่นขึ้นมาด้วยดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ตลอดทั้งคืน หญิงสาวจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดนักศึกษาอย่างช้าๆ ก่อนจะเดินลงมาจากชั้นบนด้วยสภาพไร้ชีวิตชีวา

เมื่อเดินลงมาถึงห้องโถงด้านล่าง สายตากลมโตสุกใสที่บัดนี้หมองหม่นก็กวาดมองไปรอบๆ บริเวณบ้านอย่างเคยชิน โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังมองหาใครบางคนอยู่

"มองหาคุณคิมหันต์อยู่เหรอคะคุณพรีม?" ป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ที่เห็นพรีมยืนลังเลอยู่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มเอ็นดู

"เอ่อ... เปล่าค่ะป้าสาย พรีมไม่ได้มองหาใครสักหน่อย" พรีมรีบปฏิเสธเสียงแผ่ว หลบสายตาป้าแม่บ้านอย่างมีเลศนัย

"คุณคิมหันต์ออกไปทำงานตั้งแต่ตรู่แล้วค่ะคุณพรีม" ป้าสายพูดพลางยิ้มอย่างรู้ทัน "เห็นบอกว่ามีประชุมด่วนที่ต่างจังหวัด น่าจะกลับอีกทีก็ค่ำๆ นู่นเลยค่ะ"

"อ๋อ... เหรอกับป้า" พรีมพยักหน้ารับเบาๆ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกห่อเหี่ยวและโหว่งเหวงพุ่งเข้ามาจับขั้วหัวใจอย่างน่าประหลาด 'เขาออกไปโดยไม่คิดจะลาหรือมองหน้าเราเลยสินะ... คงจะรังเกียจเรามากจริงๆ'

"แล้วคุณพรีมจะรับอาหารเช้าเลยไหมคะ? ป้าเตรียมข้าวต้มร้อนๆ ไว้ให้แล้ว"

"ไม่เป็นไรค่ะป้าสาย พรีมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ ขอตัวไปมหาลัยเลยดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะสาย"

"แต่คุณพรีมหน้าซีดๆ นะคะ กินสักนิดก็ยังดี" ป้าสายเอ่ยด้วยความเป็นห่วง

"พรีมไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะป้า" พรีมยิ้มบางๆ ให้ป้าแม่บ้าน ก่อนจะเดินตรงไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่หน้าบ้าน

เมื่อก้าวขึ้นไปนั่งบนรถยนต์คันหรู สายตาของพรีมก็เหม่อมองออกไปนอกกระจก รถคันนี้และคนขับรถคนนี้... คือคันเดียวกับที่เคยไปรับไปส่งเธอในวันแรกที่เธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้ ในฐานะ 'ว่าที่เจ้าสาว' ของคิมหันต์

ภาพความทรงจำในวันแรกพรั่งพรูเข้ามาในหัว... วันนั้นเธอก็ก้าวขึ้นรถคันนี้ด้วยความกลัว สับสน และไม่มั่นใจในอนาคต เธอเคยคิดว่าประมุขหนุ่มผู้เย็นชาคนนั้นจะเป็นซาตานร้ายที่คอยบดขยี้ชีวิตเธอ แต่แล้วเขากลับมอบความอบอุ่น ความใส่ใจ และบทรักอันเร่าร้อนที่ทำให้หัวใจเธอหลอมละลาย... ทว่าสุดท้าย ทุกอย่างมันก็เป็นแค่ภาพลวงตา เขาดูแลเธอแค่เพราะหน้าที่ และพร้อมจะเหยียบย่ำเธอด้วยคำพูดร้ายกาจได้ทุกเมื่อเพียงเพราะความระแวงไร้สาระ

พรีมถอนหายใจออกมาแผ่วเบา หยาดน้ำตาคลอเบาๆ ที่หน่วยตา ก่อนที่เธอจะรีบปาดมันทิ้งไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ณ มหาวิทยาลัย

ทันทีที่รถจอดสนิท พรีมก็ก้าวลงมาจากรถแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะหินอ่อนใต้โถงอาคารเรียน น้ำตาลและนนท์ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นพรีมเดินเข้ามา ทั้งสองก็รีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

"ยัยพรีม! ทำไมหน้าตาแกดูแย่ขนาดนั้นล่ะ?!" น้ำตาลร้องทักขึ้นเสียงดังพลางรีบเข้าไปจับตัวเพื่อนสาว "ขอบตาบวมฉึ่ง แถมหน้าก็ซีดเหมือนคนไม่ได้นอนทั้งคืนเลย ไปทำอะไรมาเนี่ย?!"

"นั่นสิพรีม... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?" นนท์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "พรีมไม่สบายหรือเปล่า? หน้าซีดมากเลยนะ ให้พาไปห้องพยาบาลไหม?"

พรีมฝืนยิ้มบางๆ ให้เพื่อนทั้งสอง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อน "พรีมไม่ได้เป็นอะไรหรอก... แค่เมื่อคืนอ่านหนังสือดึกไปหน่อย แล้วก็... นอนไม่ค่อยหลับน่ะ"

"นอนไม่หลับจนขอบตาบวมขนาดนี้เนี่ยนะ?!" น้ำตาลทำตาโต จ้องหน้าพรีมอย่างจับผิด "แกอย่ามาหลอกฉันเลยพรีม ร้องไห้มาใช่ไหม? บอกฉันมาซะดีๆ ใครทำอะไรแก!"

"ไม่มีใครทำอะไรทั้งนั้นแหละน้ำตาล พรีมแค่เครียดเรื่องเรียนนิดหน่อยจริงๆ" พรีมรีบแก้ตัว เสียงสั่นเล็กน้อย

"พรีม... มีอะไรไม่สบายใจบอกพวกเราได้นะ" นนท์ขยับเข้ามานั่งข้างๆ ยื่นมือทำท่าจะจับไหล่เธอด้วยความห่วงใย แต่แล้วก็ชะงักมือไว้ตามมารยาท "พวกเราเป็นเพื่อนพรีมนะ มีเรื่องอะไรก็เล่าให้ฟังได้ ไม่ต้องเก็บไว้คนเดียวหรอก"

"ขอบใจนะนนท์ ขอบใจนะน้ำตาล..." พรีมมองเพื่อนทั้งสองด้วยความซาบซึ้งใจ "แต่พรีมไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ พวกแกอย่าคิดมากเลยนะ"

"แน่นะ?" น้ำตาลย้ำเสียงสูง "ถ้ามีใครมารังแกแก ต้องบอกฉันนะ รู้ไหม? ฉันจะไปลุยมันให้เอง!"

"จ้าๆ รู้แล้วยัยน้ำตาล" พรีมหัวเราะออกมาได้เล็กน้อยกับท่าทางของเพื่อนสาว

"เออพรีม... แล้วเรื่องติวหนังสือเย็นนี้ล่ะ? พรีมไหวไหม หรือจะยกเลิกไปก่อน?" นนท์เอ่ยถามขึ้น

"ไหวสิจ้ะ นนท์ไม่ต้องยกเลิกหรอก พรีมอยากติว จะได้สอบผ่านพร้อมๆ กันไง" พรีมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

"โอเค งั้นถ้าพรีมรู้สึกไม่ไหวเมื่อไหร่ ต้องบอกทันทีเลยนะ รู้ไหม?" นนท์ยิ้มอ่อนโยน สายตาที่มองพรีมยังคงเต็มไปด้วยความอบอุ่นและความรักลึกซึ้ง

"อื้อ รู้แล้วจ้ะ ขอบใจนะนนท์"

น้ำตาลมองหน้าพรีมสลับกับนนท์ แล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ถึงเพื่อนสาวของเธอจะไม่ยอมพูดอะไร แต่คนอย่างน้ำตาลดูออกแน่นอนว่าบาดแผลและรอยบอบช้ำในใจของพรีม... จะต้องเกี่ยวข้องกับ 'ชายหนุ่มทรงอำนาจ' คนที่มารับมาส่งเธออย่างแน่นอน!