Mag-log inShare
7. ทิ้งไม่ลง
Petsa ng paglalathala:
2026-06-08 01:10:57“โอ๊ย....คุณมองแผลผมด้วยสิ....อื้อ...ผมเจ็บนะคุณ...” หยางอี้ร้องออกมาแล้วบอกเธอให้มองมือที่ทำแผลให้เขา ไม่ใช่มองไปทางอื่นแบบนั้น
“อ่อ..ฉันขอโทษ...ฉัน..อ่อ...ฉันเห็นแผลคุณแล้วฉันกลัวนิ...คุณเอามือกอดผ้านี้ไว้เองละกัน จะได้ไม่เจ็บ..” ลินดาบอกเขาไปก็จับมือของเขามาวางลงบนผ้าที่เธอกดปิดแผลของเขา “อืม...” หยางอี้ก็เข้าใจว่าเธอกลัวแผลของเขา เขาจึงเอามือกดไว้เองแล้วเขาก็พยายามอดทนเอาไว้ จนเหงื่อเริ่มไหลออกมาเต็มหน้าของเขา ลินดาเห็นเขาหลับตาแล้วทำสีหน้าเจ็บปวดก็สงสารมาก แต่เธอก็ช่วยอะไรเขาไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว คงต้องรอให้เพื่อนของเขามาช่วยแล้วล่ะ “ติ่งต่อง...” เสียงกริ่งหน้าบ้านของเธอดังขึ้น ลินดาก็หันไปมองทันที ส่วนหยางอี้ก็ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วคิดว่าเพื่อนของเขาน่าจะมาแล้ว “เพื่อนของคุณน่าจะมาแล้ว เดี๋ยวฉันจะไปเปิดประตูให้พวกเขาเข้ามา” ลินดาบอกไปแล้วก็รีบลุกออกไปทันที หยางอี้ที่นอนเจ็บปวดทรมานอยู่ก็ได้แต่มองเธอดินออกไป เพราะคนร้ายคิดว่าเขาตายไปแล้ว พวกมันไม่น่าจะตามเขามาที่นี่ได้ ดังนั้นคนที่มาก็น่าจะเป็นเพื่อนของเขาที่เขาส่งตำแหน่งที่นี่ไปให้ ด้านชยุทและซูหานก็พากันมายืนที่หน้าบ้านที่เพื่อนเขาส่งตำแหน่งมาให้ แล้วพวกเขาก็ลุ้นว่าเพื่อนของเขาจะอยู่ด้านในไหม “ผมว่าเรากระโดข้ามไปเลยดีไหมครับ ทำไมยังไม่ออกมาเปิดประตูสักที” ซูหานพูดไปแบบใจร้อน “ใจเย็นๆสิวะซูหาน...จะเข้าบ้านคนอื่นเขาโดยที่เขาไม่อนุญาติได้ยังไงวะ ถ้าหยางอี้มันไม่ได้อยู่บ้านหลังนี้ เราจะซวยเอานะโว้ย..รอเจ้าของบ้านเขามาเปิดประตูก่อนสิวะ” ชยุทบอกไป “ผมเป็นห่วงนายนิครับ ผมว่ายังไงเจ้านายของผมก็ต้องอยู่ที่นี่แหละครับ ตำแหน่งในโทรศ้พท์มันก็บอกชัดเจนแล้วไงครับ” ซูหานพูดไปก็ดูตำแหน่งแบบถูกต้อง “เออ แกก็รอหน่อยสิวะ...นั่น...มีคนเดินออกมาแล้ว..” ชยุทบอกไปไม่ทันจบก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาด้วยชุดยูนิฟอร์มที่คุ้นตาเขา แถมเสื้อสีขาวของเธอก็เปื้อนเลือดด้วย “พวกคุณมาช่วยเขาใช่ไหมคะ” ลินดาเอ่ยถามก่อนจะเปิดประตู แล้วเธอก็มองเล็ดลอดผ่านประตูอย่างกล้าๆกลัวๆ “ใช่...ผมมาช่วยเพื่อนของผม คุณช่วยเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปข้างในได้ไหม...” ชยุทบอกเธอไป “ค่ะ...แปปนะคะ...แกร๊ก....เพื่อนของคุณอยู่ข้างในค่ะ...คุณ...คุณชยุท...” ลินดาเปิดประตูแล้วเงยหน้าบอกไป ก่อนจะทำหน้าตกใจเมื่อเธอเห็นชยุท เจ้าของโรงแรมที่เธอทำงานอยู่ “คุณเป็นพนักงานที่โรงแรมของผมเหรอ...” ชยุทเห็นเธอเรียกชื่อเขาก็มองเธอแบบจดจ้อง เขาก็เห็นผ้าพันคอของเธอก็รู้ทันทีว่าเธอน่าจะทำงานที่โรงแรมของเขา “ใช่...ใช่ค่ะ..ฉันทำงานที่โรงแรมของคุณค่ะ..” ลินดาตอบไปแบบอึ้งๆ เพราะไม่คิดว่าจะโลกลมขนาดนี้ นี่เธอช่วยเพื่อนของเขาไว้เหรอเนี่ย “อย่ามัวแต่ถามกันเลยครับคุณชยุท รีบเข้าไปดูเจ้านายเถอะครับ...” ซูหานพูดบอกไปอย่างอดไม่ได้ “อืม...ผมขอเข้าไปหาเพื่อนของผมนะ...คุณรอเปิดประตูให้หมอหน่อย เขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว” ชยุทพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้านของพนักงานสาวทันที “ค่ะ..” ลินดาตอบไปแล้วก็มองตามเขาที่เดินเข้าไปในบ้านของเธอ เธอก็รู้สึกโล่งอกทันทีเลยที่เห็นชยุท เพราะผู้ชายที่เธอช่วยเป็นเพื่อนกับเขา ดังนั้นเขาก็คงไม่ใช่คนอันตรายอะไรแบบที่เธอคิดกังวล ซูหานเข้ามาในบ้านแล้วเห็นเจ้านายนอนอยู่ที่โซฟาด้วยสภาพที่แบบนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาทันที “นายครับ..ผมขอโทษครับที่ปกป้องนายไม่ได้” ซูหานเข้าไปก็รีบเข้าไปหาเจ้านายแล้วมองดูแผลที่ถูกยิงด้วยความรู้สึกผิด “ฉันไม่เป็นไร..แกปลอดภัยก็ดีแล้ว...ไม่ต้องโทษตัวเองหรอก...” หยางอี้บอกไปแบบเข้าใจ เพราะสายตาของซูหานบ่งบอกว่าว่ามันรู้สึกผิด “หยางอี้...แกเป็นยังไงบ้างวะ...” พอชยุทเดินเข้ามาเขาก็เห็นเพื่อนของเขานอนอยู่บนโซฟาพร้อมกับมีบาดแผลที่หน้าท้องก็เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง “ก็เกือบตายแล้ว...ดีที่ผู้หญิงคนนี้ช่วยฉันไว้...แล้วหมออยู่ไหนวะ..ทำไมมีพวกแกมากันแค่สองคนวะ...ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว..” หยางอี้มองทั้งสองแล้วถามไป เพราะตอนนี้เขาต้องการหมอ “ฉันตามหมอมาแล้ว น่าจะใกล้ถึงแล้วล่ะ แกอดทนก่อนนะหยางอี้ อย่าพึ่งรีบตายทิ้งฉันนะโว้ย..เพื่อนเลวๆแบบแกไม่ได้หาได้ง่ายๆนะ..” ชยุทพูดบอกเพื่อนไปแบบกวนๆ “ไอ้บ้านี่...เวลาแบบนี้ยังจะมากวนฉันอีกนะ ถ้าฉันหายแล้วฉันจะเตะก้นแกไอ้ชยุท...อื้อ...” หยางอี้กมองเพื่อนแล้วพูดใส่แบบค้อนๆ “เออ เอาตอนนี้ให้รอดก่อนเถอะว่ะ...ฉันจะให้แกเตะหลายๆทีเลย...” ชยุทพูดไปแล้วมองเพื่อนด้วยสายตาเป็นห่วง ด้านลินดาที่รอหมออยู่ด้านนอกตามที่ชยุทบอก พอหมอมาเธอก็รีบพาหมอเข้ามาในบ้านของเธอทันที “หมอมาแล้วค่ะคุณชยุท...” ลินดาเข้ามาแล้วเอ่ยชื่อชยุทไป ทำให้หยางอี้มองชยุทและผู้หญิงที่ช่วยเขาไว้ทันที นี่เธอรู้จักเพื่อนของเขางั้นเหรอ “หมอครับ รีบช่วยเพื่อนผมหน่อยครับ มันถูกยิงที่หน้าท้องครับ” ชยุทหันไปบอกหมอทันที “ไม่ต้องห่วงครับ เดี๋ยวผมจะรักษาให้เองครับ..พวกคุณถอยออกมาก่อนครับ..ผมจะได้รีบรักษาคนไข้” หมอบอกไปเพราะเขาเข้าไปหาคนไข้ไม่ได้ “ครับๆ..เชิญเลยครับหมอ” ชยุทบอกไป เขาและซูหานก็พากันถอยตัวออกมาทันที จากนั้นหมอก็เข้าไปตรวจดูแผลที่ถูกยิงของคนไข้ เขาก็เริ่มทำการรักษาทันที ด้วยการผ่าเอากระสุนออกมาแบบสดๆ โดยเขาได้นำอุปกรณ์มามาครบพร้อม ชยุทและซูหานก็มองดูด้วยความเป็นห่วง ส่วนลินดาที่เห็นหมอทำแบบบนั้นก็ทนดูไม่ไหว “ฉันออกไปรอข้างนอกนะคะ..” ลินดาบอกไปแบบทนดูไม่ไหว เธอก็รีบเดินออกไปทันที ก่อนจะได้ยินเสียงร้องของผู้ชายที่ถูกยิง เธอก็รู้สึกเสียวแทนเลยเพราะเขาคงจะเจ็บมากแน่ๆ “กริ้งๆ....กริ้งๆ....” เสียงโทรศัพท์ของลินดาดังขึ้น เธอก็ทำหน้าตกใจเพราะแฟนของเธอโทรมา เธอมัวแต่ช่วยผู้ชายคนนั้นจนลืมบอกแฟนหนุ่มเลยว่าเธอถึงบ้านแล้ว ลินดาก็รีบเดินออกไปรับสายข้างนอก “ฮัลโหลค่ะพี่บีม...หนูว่าจะโทรหาพี่บีมพอดีเลยค่ะ” ลินดารับสายแล้วรีบพูดไป “พี่เห็นเราไม่ส่งข้อความมาเลย พี่ก็เลยโทรหาน่ะ ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ” บีมถามแฟนสาวด้วยความเป็นห่วง “อ่อ..หนูมาถึงนานแล้วค่ะ พอดีเหนียวตัวก็เลยอาบน้ำก่อนน่ะค่ะ เลยว่าจะทักบอกพี่บีมนี่แหละค่ะ...พี่บีมตรวจคนไข้รอบดึกแล้วเหรอคะ” ลินดาถามไปตามปกติที่คุยกับแฟนหนุ่ม “อืม...เสร็จแล้วล่ะ ตอนนี้พี่กำลังไปที่ห้องฉุกเฉินแล้ว เราก็นอนได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ถ้าพี่เลิกงานไวพี่จะซื้อของกินไปให้ แต่ถ้าพี่เลิกสายก็เอาอาหารที่พี่ทำเตรียมไว้ในตู้เย็นมาอุ่นนะ...พี่ทำไว้ให้ก่อนมาแล้ว” บีมบอกไปแบบใส่ใจแฟนสาว “น่ารักที่สุดเลยค่ะ หนูโชคดีจริงๆเลยที่มีแฟนที่น่ารักแบบพี่บีมน่ะ...ตั้งใจทำงานนะคะ..พรุ่งนี้เจอกันค่ะ” ลินได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจที่มีเขาเป็นแฟน เพราะตลอดเวลาห้าปีมานี้เขาใส่ใจและดูแลเธอดีมาตลอด ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักวัน “โอเค ฝันดีนะครับ...จุ๊บ...พี่รักหนูนะ” บีมบอกเธออย่างอ่อนโยนก็ส่งจุ๊บให้แบบอ้อนๆ “หนูก็รักพี่ค่ะ..จุ๊บ...บ้ายบายค่ะ” ลินดาบอกเขาแล้วก็จุ๊บตอบเขา จากนั้นเธอก็กดวางสายไปด้วยสีหน้าโล่งอก ที่แฟนหนุ่มไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรมาก “เฮ้อ...โล่งอกไปที ทีนี้ก็เหลือแค่ให้คุณชยุทพาผู้ชายคนนี้ออกไป” ลินดาถอนหายใจออกมาแล้วพูดไป จากนั้นเธอก็เดินไปนั่งที่ชิงช้าหน้าบ้านแล้วก็ได้ยินเสียงร้องของผู้ชายคนนั้นดังออกมาเป็นรอบๆ
Pinakabagong kabanata
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก ตอนจบมีความสุข
ลินดาก็ตบมือให้อย่างยินดี ก่อนจะทำหน้าพะอืดพะอมเพราะอยู่ๆก็เหม็นกลิ่นดอกไม้ที่ถูกจัดใส่แจกันตรงหน้า เธอก็รีบเอามือปิดจมูกทันที แต่เธอก็ทนไม่ไหวก็รีบลุกวิ่งออกไปทันที“อ่าว พี่ลินดาไปไหนคะนั่น” ฝ้ายที่อยู่ตรงข้ามก็มองแบบตกใจที่อยู่ๆลินดาก็วิ่งออกไปแบบนั้นทุกคนก็หันไปมองกันแล้วพากันเงียบ เพราะอยู่ๆลินดาก็วิ่งพรวดพลาดออกไปแบบนั้น“หรือว่าลินดาจะทนดูไม่ได้ที่ลินดายังไม่ท้องน่ะ” ชยุตพูดไปอย่างอดไม่ได้“ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าอะไรนะคะ” ฝ้ายก็มองชยุตแบบดุๆ เพราะเขาไม่ควรจะพูดแบบนั้น“ลินดา...” หยางอี้ก็มองตามแล้วไดยินที่เพื่อนพูดเขาก็รู้สึกใจคอไม่ดีเลย หยางอี้ก็รีบวิ่งตามลินดาออกไป“เพราะแกเลยไห่หมิง ถามเอาแต่หลานอยู่นั่นแหละ หนูลินดาเขาเลยกดดันน่ะ” ไป๋เหวินว่าเพื่อน“ฉันก็ไม่ได้กดดันนานแล้วนะโว้ย จะท้องก็ท้อง ไม่ท้องฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนิวะ” ไห่หมิงตอบเพื่อนไป“อย่าเถียงกันเลยค่ะ พวกเราตามไปดูกันดีกว่าค่ะ” ลู่หลิงก็รู้สึกเป็นห่วง เพราะเธอรู้ว่าลินดาเครียดมาก แต่ก็ไม่ยอมพูดอะไร แต่ทุกคนรู้ว่าเธอกดดันแค่ไหน“อืม ไปกันเถอะ” ซ่งเฉินก็เห็นด้วย เขาก็ประคองลู่หลิงเดินไปกับเขาแล้วทุกคนก็พากันลุกตามไปหาล
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 264.ยินดี
พอกระจกกั้นเลื่อนขึ้นมาปิดลินดาก็เอามือกดหน้าต่างด้านข้างระบายกลิ่นออกไปจนเธอรู้สึกดีขึ้น เธอก็กดปิดแล้วถอนหายใจแบบโล่งอก“ดีขึ้นแล้วใช่ไหม...คุณนี่จมูกไว้จริงๆเลยนะ ผมยังไม่ได้กลิ่นอะไรเลย” หยางอี้ก็มองลินดาแล้วถามเธอ“ก็คุณเคยสูบบุหรี่นิคะไปได้กลิ่นอะไรล่ะ อืม...แต่จะว่าไปวันนี้คุณใส่น้ำหอมกลิ่นอะไรคะ ทำไมหอมจัง...” ลินดาตอบเขาแล้วก็ได้กลิ่นหอมๆจากตัวเขา เธอก็ยื่นหน้าเข้าไปสูดดมแบบชอบใจ“ถ้าจะดมขนาดนี้ก็มานั่งตักของผมเลยไหม คุณจะได้ดมเต็มที่เลย” หยางอี้พูดหยอกเธอไปแบบขำๆ“ก็ดีนะคะ เมื่อกี้เหม็นจนเวียนหัวแล้ว ขอดมกลิ่นหอมๆให้ชื่นใจหน่อยค่ะ พรึบ...อือ...” ลินดาก็ลุกไปนั่งตักของหยางอี้แล้วเอามือโอบรอบคอของเขาแล้วเอาหน้าซุกหน้าอกดมกลิ่นหอมๆจากตัวเขา“โอ้...ลินดา นี่คุณจงใจอ่อยผมใช่ไหมเนี่ย” หยางอี้ก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วถามเธอ เพราะเธอมากอดเขาแบบแนบชิดแบบนี้ มันทำให้เขารู้สึกวูบวาบขึ้นมา“เปล่าค่ะ ฉันแค่อยากดมกลิ่นตัวคุณเฉยๆ อื้ม....สดชื่นขึ้นมาเลยค่ะ” ลินดาก็ส่ายหน้าแล้วพูดบอกเขา เธอก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หน้าของเขาแล้วสูดดมอย่างชื่นใจ“ลินดา...ผมไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ” หยางอี้เตือนเธอแล้วก็พย
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 263. สามเดือนต่อมา
สามเดือนต่อมา ทุกคนก็ชีวิตกกันอย่างมีความสุข ฝ้ายและชยุตก็จดทะเบียนแต่งงานกันเรียบร้อยและจะจัดงานแต่งงานหลังจากคลอดลูกแล้ว ส่วนซ่งเฉินก็ออกจากโรงพยาบาลและกลับมาทำงานตามปกติ และก็ยังหวานชื่นกับลู่หลิงจนน่าอิจฉา ส่วนหยางอี้และลินดาก็ตั้งหน้าตั้งตากับการปั้มทายาทของพวกเขา แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าลินดาจะท้องเลย“ลินดา คุณยังไม่ตื่นอีกเหรอ เดี๋ยวเราจะไปสายกันนะ ตื่นได้แล้วที่รัก” หยางอี้ที่กลับจากวิ่งออกกำลังกายเข้ามาในห้อง เขาก็ยังเห็นลินดานอนอยู่ จึงเข้าไปปลุกเธอ“อือ....ขอนอนต่ออีกหน่อยสิคะ เมื่อคืนคุณทำให้ฉันแทบไม่ได้นอนเลย” ลินดาพูดตอบมาทั้งที่ตายังปิดอยู่“ผมขอโทษ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะให้คุณนอนเต็มที่เลย แต่ตอนนี้คุณต้องตื่นก่อนนะที่รัก เราต้องไปร่วมงานเบบี้ชาร์เวอร์ของพี่ลู่หลิงนะ” หยางอี้บอกลินดาแล้วเขาก็เข้าไปนั่งที่เตียงแล้วเอามือจับไหล่ของเธอเบาๆ“อือ....จริงด้วยสิคะ ฉันลืมไปเลย....คุณน่าจะปลุกฉันให้เร็วกว่านี้นะคะ” ลินดาก็ลืมตาตื่นแบบตกใจ เพราะเธอลืมไปเลยว่าวันนี้จะต้องไปงานเบบี้ชาร์เวอร์น่ะ“ปกติคุณก็ตื่นเองตลอด ผมก็นึกว่าคุณจะตื่นเองน่ะสิก็เลยไม่ได้ปลุก งั้นเราก็ไปอาบน้ำด้วยกันเลยก
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 262. เริ่มต้น
“ถ้าฉันไม่ได้ยินกับหูฉันก็คงไม่รู้ว่าลูกชายของฉันมันหื่นขนาดนี้...เฮ้อ...” ไห่หมิงที่กำลังเดินเข้ามาได้ยินพอดีก็ถึงได้อึ้ง ไม่คิดว่าลูกชายที่ดูนิ่งๆขรึมๆเวลาอยู่กับเมียมันจะเป็นแบบนี้ “อ่อพ่อ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ไม่ให้สุ่มให้เสียงกันเลยนะครับ” หยางอี้ก็ยิ้มแบบอายๆพ่อของเขา“ก็มาตั้งแต่แกพูดแทะโลมเมียแกนั่นแหละ อย่าไปทำตัวแบบนี้ให้ใครเห็นล่ะ ฉันอาย...” ไห่หมิงมองลูกชายแบบค้อนๆ“ครับๆ ผมก็ไม่ได้อยากให้ใครเห็นผมมุมนี้เหมือนกันครับ แล้วนี่พ่อจะไปไหนเหรอครับ” หยางอี้ตอบไปก็ถามพ่อทันที“จริงสิ ฉันมัวแต่พูดกับแกเลยลืมบอกไปเลยว่าซ่งเฉินรู้สึกตัวแล้วล่ะ พ่อก็เลยจะไปที่โรงพยาบาล” ไห่หมิงก็นึกได้รีบบอกลูกชายทันที“จริงเหรอครับ งั้นเรารีบไปโรงพยาบาลกันเถอะครับ...ป่ะ ที่รัก ไปเร็วเข้า” หยางอี้ได้ยินก็ดีใจ เขาก็รีบเข้าไปจับแขนลินดาแล้วเดินออกไปทันที“อ่าว ไอ้ลูกเวร แทนที่จะมาพยุงพ่อตัวเอง กลับไปพยุงเมียซะงั้น เฮ้อ แกนี่มันติดเมียจริงๆ” ไห่หมิงก็มองตามแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างระอาจากนั้นเขาก็รีบเดินตามลูกชายและลูกสะใภ้ออกไป แล้วก็ขึ้นรถเดินทางไปที่โรงพยาบาลทันที โรงพยาบาลตระกูลลู่พอซ่งเฉินรู้สึ
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 261. ผ่านมาแล้วผ่านไป
ฝ้ายก็มองชยุตแบบช่างใจ เพราะถ้าทำแบบนั้นมันก็ไม่แย่สำหรับเธอ บางทีเธออาจจะลองศึกษาเรียนรู้เขาแบบที่ทุกคนแนะนำได้ หากมีสัญญาหย่าแบบนั้นเธอก็กล้าที่จะลอง“ถ้าคุณทำสัญญาแบบนั้นฉันก็กล้าที่จะลองดูค่ะ...” ฝ้ายบอกไปแบบยอมๆ เพราะอย่างน้อยเขาก็แสดงความจริงใจให้เธอเห็น“คุณพูดจริงๆเหรอฝ้าย คุณตกลงจริงๆใช่ไหม” ชยุตก็รีบเข้าไปจับมือฝ้ายแล้วถามเธอด้วยสีหน้ายิ้มดีใจ“ค่ะ...แต่ถ้าคุณทำตัวไม่ดีฉันก็ช่วยไม่ได้นะคะ” ฝ้ายก็พยักหน้าบอกเขาแล้วพูดเตือนเขาไป“ผมจะทำตัวดีแน่นอน ผมไม่ทำให้คุณต้องผิดหวังที่ให้โอกาสผม....พรึบ...ขอบคุณนะฝ้าย...ขอบคุณจริงๆ” ชยุตบอกเธอแล้วดึงเข้าไปกอดอย่างรู้สึกขอบคุณ อย่างน้อยเธอก็ยังใจอ่อนให้เขา“ขอบคุณคุณเหมือนกันค่ะที่รับผิดชอบฉันกับลูก หวังว่าเราสองคนจะเริ่มต้นกันใหม่ด้วยดีนะคะคุณชยุต” ฝ้ายก็เอามือลูบหลังของเขาแล้วพูดบอกไปอย่างที่ใจหวัง“ผมจะทำให้ดีที่สุด...” ชยุตก็ตอบฝ้ายอย่างดีใจ เขาก็โอบกอดเธอแน่นเลย“เข้าใจกันสักทีนะ เราสองคนก็ไม่ต้องปวดหัวแล้วที่รัก...” หยางอี้เข้าไปหาลินดาแล้วพูดอย่างดีใจเช่นกัน“ใช่ค่ะ ลงเอยกันได้แบบนี้ฉันก็ดีใจค่ะ” ลินดาก็ยิ้มให้สามีแล้วรู้สึกยินดีกั
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 260. ให้โอกาสผมนะ
“ก็มาตั้งแต่ที่คุณคุยกับพี่ลู่หลิงแล้ว คุณท้องลูกของผม คุณไม่คิดจะบอกผมยังไม่พอ คุณตั้งใจจะปิดบังผมอีก คุณนี่มันใจร้ายมากเลยนะฝ้าย” ชยุตก็ต่อว่าฝ้ายอย่างไม่พอใจที่เธอปิดบังเขา“คุณจะมาว่าฉันใจร้ายได้ยังไงกัน ในเมื่อคุณไม่ต้องตั้งใจให้เด็กคนนี้เกิดมาสักหน่อย คุณก็ไม่สมควรที่จะรู้” ฝ้ายก็ตอบกลับไปแบบไม่ยอม“ถึงผมจะไม่ได้ตั้งใจแต่ผมก็ไม่คิดที่จะทิ้งลูกของตัวเองหรอกนะฝ้าย ผมมีความรับผิดชอบมากพอที่จะดูแลเด็กคนนี้ แล้วก็คุณ” ชยุตบอกไปแล้วมองฝ้ายแบบจดจ้อง“แต่ฉันไม่ได้ต้องการการดูแลจากคุณ ฉันดูแลตัวเองได้ แล้วฉันก็ดูแลลูกของฉันเองได้ค่ะ คุณคิดซะว่าคุณไม่ใช่พ่อของเด็กคนนี้ก็แล้วกันค่ะ” ฝ้ายตอบเขาไปแล้วหลบสายตา เพราะเธอไม่ได้อยากจะเอาลูกมาบีบให้เขารับผิดชอบเธอไปด้วย“ผมจะคิดแบบนั้นได้ยังไง ลูกของผมทั้งคนนะ ผมจะไม่ยอมให้คุณพาลูกของผมไปตกระกำลำบากแน่ ยังไงผมก็จะไม่ปล่อยลูกของผมไป” ชยุตพูดแบบมาดมั่น“ถ้าคุณอยากจะมีลูกขนาดนั้น ก็ไปทำผู้หญิงคนอื่นท้องสิคะ มันน่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับคุณนะคะ จะมาแย่งลูกกับฉันทำไม” ฝ้ายก็พูดประชดเขาไปแบบอดไม่ได้“ผมไม่ได้อยากจะมีลูกกับใคร และผมก็ไม่ได้ใจง่ายทำผู้หญิง
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 77. เห็นแล้วก็หวง
“ขึ้นมาคุยกับฉันบนรถ...ฉันไม่อยากให้ใครมาได้ยินเราคุยเรื่องนี้กัน...” ลู่หลิงเดินออกมาแล้วรถของเธอก็จอดรออยู่ เธอก็บอกซูหานทันที “ครับคุณหนูใหญ่...งั้นเชิญเลยครับ” ซูหานก็ตอบรับแบบเข้าใจ แล้วเขาก็เชิญเธอขึ้นไปก่อน แล้วเขาก็ตามขึ้นไปนั่งข้างๆเพราะเป็นที่นั่งแบบวีไอพีคนล่ะเบาะกันอยู่แล้ว“นายสองคนลง
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 3. ตามฆ่า
22.00 น. อาจ้าวลูกน้องของเจ๋อหรานที่ตามหยางอี้มาตั้งแต่เซี่ยงไฮ้ ก็ตรวจดูลูกน้องของหยางอี้ที่จอดรถรอรับหยางอี้อยู่นั้นก็มองอย่างพิจารณา จนพบว่ามีทั้งหมดหกคน เขาก็ส่งคนของเขาไปจัดการลูกน้องของหยางอี้ทั้งหมดแบบเงียบๆ แล้วลากตัวพวกนั้นออกไปไว้ในที่ลับสายตาคน จากนั้นก็สลับตัวคนของเขาเข้าไปแทน จากนั้นก
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 2. เริ่ม
ลูซิเฟอร์คลับ...ประเทศไทย เวลา 20.00 น.ร่างสูงใหญ่ของหนุ่มหล่อเดินเข้ามาในคลับก็ทำให้สาวๆพากันมองตาเป็นมันส์เลย แต่รอบตัวเขากลับมีคนติดตามอยู่รอบๆทำให้ไม่มีสาวๆคนไหนกล้าเข้าใกล้เขาเลย จนกระทั่งเขาเดินเข้าไปยังโซนวีไอพี เขาก็ทำมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขารออยู่รอบๆ แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาพวกเพื่อนๆขอ
มาเฟียเถื่อนอ้อนรัก 1. บทนำ
ณ โรงแรมเจอาร์พาราไดซ์วินเลท ลินดา ผู้จัดการคนฝ่ายห้องพักก็กำลังเดินตรวจเชคห้องพักให้กับแขกคนสำคัญที่จะเข้าพักในคืนนี้ ซึ่งเขาต้องการห้องพักชั้นบนสุดทั้งหมดเป็นเวลาสามวัน ทำให้เธอและพนักงานต้องรีบทำการย้ายแขกที่พักก่อนหน้านี้ไปพักอีกชั้น และเร่งให้แม่บ้านทำความสะอาดและรีบทำการตรวจเชคห้องพักทุกห้อง
Maaari mong magustuhan
เด็กกำพร้ากับมาเฟียคลั่งรัก
Davide22.4K viewsบำเรอรักนายมาเฟีย
ลินญาร์25.3K viewsเมียลับหมอมาเฟีย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น19.4K viewsพ่ายรักนางบำเรอ
หอมชา235.3K viewsYAKUZA VS MAFIA สิ้นลายพยศรัก
นัวร์เนีย189 viewsคลั่งรักแม่ตัวแสบ
คุณลูกเกด431 viewsทะลุมิติไปเป็นนางบำเรอของตัวร้ายโรคจิต
ดอกไม้หนาม679 viewsทาสสวาทเจ้าพ่อซาดิสม์
P. Chamomile117 views
