LOGIN“คุณปู่พูดเล่นใช่ไหมคะ”
“ฉันไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“ผู้หญิงแบบเธอเหมาะกับตระกูลวรเวช” เหนือหงส์ยกมือปิดปากนิด ๆ ก่อนกลั้นยิ้ม
“งั้นก่อนจะไปถึงขั้นนั้น นั่งพักให้สบายใจก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้น
“นี่ร้านหนูเองค่ะ” ไม่นาน ป้ายร้าน Hidden Swan ปรากฏตรงหน้า ธนวัฒน์มองอย่างสนใจ
สำหรับเหนือหงส์แล้ว ในชีวิตประจำวันเธอก็คือคนธรรมดา มีความอ่อนโยนและมักช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ แต่ในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจบิดาสอนให้เด็ดขาด เธอก็ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ถึงแม้จะผิดพลาดก็ต้องรับผลที่ตามมา
“ร้านของหนูเหรอ”
“ค่ะ” ภายในร้าน บรรยากาศช่างอบอุ่น สงบ ต่างจากโลกวุ่นวายภายนอกโดยสิ้นเชิง
เหนือหงส์เดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อน ทำให้ภาพลักษณ์เปลี่ยนไปทันที
“จะรับอะไรดีคะ” เธอยิ้ม ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ
“เมื่อกี้ยังต่อยคนอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นแม่ค้าแล้วเหรอ”
“ทำมาหากินค่ะ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินสิคะ” เธอตอบเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง ทำให้ชายชราหัวเราะเบา ๆ ไม่นาน กาแฟและขนมก็ถูกวางตรงหน้า
“ขนมของร้าน ไม่ใส่น้ำตาล ใช้วัตถุดิบธรรมชาติที่ให้ความหวานทั้งหมด และหวานน้อยด้วยค่ะ” เธอเริ่มอธิบาย
“ดีๆ เดี๋ยวนี้คนใส่ใจสุขภาพกันเยอะ”
“ใช่ค่ะ รับรองกินแล้วไม่อ้วน ไม่ทำลายสุขภาพ ส่วนกาแฟก็เป็นสูตรเพื่อสุขภาพค่ะ”
ธนวัฒน์ลองชิม ดวงตาเป็นประกาย
“อร่อย” เขาพยักหน้าช้า ๆ
“ทั้งเก่ง ทั้งดูแลสุขภาพ ทั้งมีมารยาทดี สวยฉลาด นี่แหละหลายสะใภ้ของฉัน” สายตาชายชรามองเด็กสาวอย่างพึงพอใจมากขึ้น
“ล้อเล่นอีกแล้วค่ะ” เหนือหงส์ยิ้มกว้าง
“ฉันอยากได้เธอมาเป็นหลานสะใภ้จริง ๆ นะ เอาไว้ปราบเจ้าหลานชายตัวดีของฉัน” เหนือหงส์หัวเราะเบา ๆ
“เรียกฉันว่าปู่ดีกว่า เราจะได้สนิทกัน” ชายชรายิ้มกว้างอย่างเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า
“คุณปู่ยังไม่รู้จักหนูดีเลยนะคะ”
“ไม่จำเป็น” เขาตอบทันที
“แค่รู้ว่าปู่ถูกชะตาหนูก็พอแล้ว” ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับมองหน้ากัน ไม่เคยเห็นเจ้าสัววรเวชชอบใครขนาดนี้มาก่อน
เหนือหงส์วางแก้วกาแฟลง รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่แววตาลึกลงไปนิ่งสงบ
“ถ้ามีโอกาส ค่อยคุยกันใหม่ก็ได้ค่ะ” เธอเอ่ยเบา ๆ ธนวัฒน์ยิ้ม
วันถัดมา...
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบา ๆ
“เหมือนเดิมนะหนูหงส์” เสียงคุ้นเคยดังขึ้นทันที
“ธนวัฒน์ วรเวช” เดินเข้ามาในร้าน Hidden Swan อย่างสบายอารมณ์ ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับที่นี่เป็นบ้านหลังที่สอง
“ค่ะคุณปู่” เหนือหงส์เงยหน้าขึ้นยิ้ม
“อเมริกาโน่ไม่หวาน กับขนมอัลมอนด์ใช่ไหมคะ”
“รู้ใจปู่ที่สุด” ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะนั่งลงโต๊ะประจำ ไม่นานกาแฟและขนมถูกยกมาเสิร์ฟ เหนือหงส์วางจานลงอย่างเรียบร้อย
“ช่วงนี้คุณปู่มาบ่อยนะคะ”
“ก็คนมันติดใจ” เขาตอบทันที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมา
“แต่วันนี้ฉันมีของจะให้ดู” เหนือหงส์เลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“อะไรคะ” ธนวัฒน์กดหน้าจอ ก่อนจะยื่นรูปหนึ่งมาให้
“หลานชายฉัน” ภาพชายหนุ่มในชุดสูทปรากฏขึ้น ใบหน้าหล่อคม ดวงตาคมเข้ม ท่าทางมั่นใจ แม้จะเป็นแค่รูปถ่ายแต่ก็สะดุดตาอย่างชัดเจน
“หล่อใช่ไหมล่ะ” ธนวัฒน์ยิ้มภูมิใจในตัวหลานชาย เขาอุตส่าห์ให้ลูกน้องคัดเลือกรูปที่หลานชายหล่อที่สุดเพื่อมาโปรโมทให้ว่าที่หลานสะใภ้ได้ดูล่วงหน้าก่อนเจอตัวจริง
“ปู่บอกเลยนะ หลานปู่คนนี้” เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย
“หล่อสุด ๆ” เหนือหงส์มองรูปนิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มบาง
“ก็หล่อจริงค่ะ”
“เห็นไหม!” ธนวัฒน์ตบโต๊ะเบา ๆ อย่างพอใจ
“หนูถูกใจใช่ไหมล่ะ” ชายชราหัวเราะชอบใจ เหนือหงส์ได้แต่ยิ้มเก้อๆ คนเป็นปู่หลงตัวเองนิดๆ ส่วนหลานจะหลงตัวเองประมาณไหนนะ แต่อย่างไรชายชราก็มีนิสัยน่ารักเป็นกันเอง ไม่ถือตัวอีกด้วย
“ปู่ไม่ได้อวยนะ นี่หล่อของจริง!”
“ชื่ออะไรนะคะ”
“ธารัช วรเวช” เหนือหงส์พยักหน้าเบา ๆ
“ชื่อเพราะดีค่ะ”
“ไม่ใช่แค่ชื่อเพราะนะ!” ธนวัฒน์เริ่มเข้าโหมดโฆษณาหลานชายเต็มตัว
“หล่อ รวย ฉลาด ครบทุกอย่าง!” เหนือหงส์หลุดขำเล็กน้อย
“ฟังดูดีเกินจริงนะคะ”
“จริงหมด!” ชายชรายืนยันเสียงแข็ง
“แค่ตอนนี้มันขี้เกียจนิดหน่อยเที่ยวเก่งไปบ้าง” ชายชราไอเบา ๆ
“แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา” เหนือหงส์กลั้นยิ้ม ในใจคิดเงียบ ๆ หล่อขนาดนี้ถ้ายังต้องมาหาคู่ให้ แปลว่านิสัยต้องมีอะไรแน่ ๆ แต่เธอไม่ได้พูดออกมา
“แล้วหนูหงส์ล่ะ คิดยังไง” ธนวัฒน์มองเด็กสาวอย่างคาดหวัง
“ยังไม่รู้จักเลยค่ะ” เธอตอบอย่างสุภาพ
“งั้นก็ต้องรู้จักสิ” ชายชรายิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
“ปู่ยกให้เลยนะ หนูอยากได้อะไรปู่จะยกให้หนูทั้งหมด ถ้าหนูยอมรับเจ้าหลานชายของปู่เป็นสามี”
“แค่ก แค่ก แค่ก” เหนือหงส์สำลัก ก่อนจะตบอกไปมา นี่มันรุกแรงเกินเบอร์ไปแล้ว!
“คุณปู่คะ” เหนือหงส์หัวเราะเบา ๆ
“การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ เราจะมาตกลงกันแบบนี้ไม่ได้นะคะ เกิดหลานชายของคุณปู่ไม่ยอมขึ้นมา คุณปู่จะทำยังไงคะ”
“เจ้าหลานชายของปู่น่ะถึงแม้ว่ามันจะติดเล่นไปบ้าง แต่ถ้ามันเห็นหนูมันต้องชอบเหมือนที่ปู่ชอบหนูแน่ ๆ” ชายชรายังมั่นใจ
“เหรอคะ” เหนือหงส์หัวเราะเก้อ ๆ ไม่ได้ถือสาชายชรามากนัก คงอาจจะเป็นอยากให้หลานเป็นฝั่งเป็นฝาประมาณนั้นกระมัง แตกต่างจากเธอ บิดาเลี้ยงมาให้มีความคิดเป็นของตัวเองแต่เด็ก อยากทำอะไรก็ทำ ถ้าสิ่งนั้นไม่เดือดร้อนใคร เธอสามารถคิดและตัดสินใจได้เอง แม้จะผิดพลาดก็แค่รับผลของมัน ถ้ามันถูกต้องก็ไปต่อ บิดาไม่เคยซ้ำเติมหรือบีบบังคับให้เธอต้องทำตามใจของท่านเลย สำหรับเหนือหงส์แล้ว บิดาคือคนที่ดีที่สุดในชีวิต
บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย จนกระทั่ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง
กรุ๊งกริ๊ง…
ทั้งสองหันไปมองโดยอัตโนมัติ เงาร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาจากแสงแดดด้านนอก เสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมสองเม็ดแรก กางเกงสแลคพอดีตัว ผมเซ็ตลวก ๆ แต่ดูดีอย่างเป็นธรรมชาติ
ทุกก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจ สายตาคมกวาดมองภายในร้านอย่างไม่รีบร้อน
บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกกดให้เงียบลงเล็กน้อย ลูกค้าบางคนเงยหน้ามอง บางคนถึงกับหยุดบทสนทนา
เขาหล่อแบบที่ไม่ต้องพยายาม และอันตรายแบบที่ไม่ต้องแสดงออก
ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่กลางร้าน ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดที่โต๊ะของธนวัฒน์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
รัช ในชุดราตรีงดงาม สายตาทุกคู่ในงานจับจ้องมาที่เธอ ธนากรยกแก้วขึ้น“วันนี้คือวันที่ครอบครัวของเราได้ลูกสาวกลับคืนมา” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง ศศิภายิ้มทั้งน้ำตา มองลูกสาวไม่วางตา พยัคฆ์ ยืนกอดอก มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ พงศกร หัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข“หลานสะใภ้ของฉันนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างเป็นกันเอง ธารัชมองเหนือหงส์ สายตา จริงจังและอบอุ่น เขาค่อย ๆ จับมือเธอ“เหนือหงส์” เธอหันไปมองเขา“มีอะไรคะ” ธารัชสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ“ก่อนหน้านี้ที่แต่งงานกัน มันเป็นเพราะคุณปู่ และพี่ไม่รู้ว่าเธอคือคนที่พี่ตามหา” ทุกอย่างเงียบลง ทุกคนหันไปมอง ธารัชยิ้มกว้าง“พี่รักเธอ” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย แววตาไหววูบ ธารัชพูดต่อ“แต่งงานกับพี่อีกครั้งนะ” เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“โรแมนติกจังเลยนะคะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เธอเอียงคอเล็กน้อย“ก็ได้ค่ะ หงส์ตอบตกลงค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ธารัชยิ้มกว้าง พงศกรหัวเราะเสียงดัง“ดี! ดีมาก ปู่มีความสุขที่สุด” บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข แต่ในอีกมุมหนึ่งของงาน พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ สายตานั้นเต็มไปด้วยความแ
“ผู้ชนะการประมูลที่ดินผืนนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดซอง“คือคุณธารัช วรเวช” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ธารัชนิ่งสงบ ไม่แสดงอารมณ์อันใด เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะต้องได้ ก็เขามีภรรยาที่ดีอย่างเหนือหงส์ไงส่วนธีรัช สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที “เป็นไปไม่ได้!” เขาพูดออกมาเสียงดัง“ผมรู้ราคาหมดแล้ว!” คำพูดนั้นทำให้ทั้งานเงียบกริบ ชายคนนั้นหันมอง มีสีหน้ากังขา“รู้ราคาหมดจริงเหรอ คุณโดนหลอกแล้วกระมัง ข้อมูลนี้ถือเป็นความลับสุดยอด ทางเราไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รับรู้ มีคนรู้แค่ผมกับเจ้านาย ถ้าข้อมูลรั่วไหลก็ต้องมาจากผม แต่ผมจำได้ว่าไม่เคยพบคุณหรือคนของคุณมาก่อน” เสียงกระซิบดังขึ้นทันที ธีรัชชะงัก รู้ตัวว่าพลาดเสียแล้ว ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตั้งแต่เรื่องที่เขาไปนอนกับอริสาก็วุ่นวายแล้ว มาเจอเรื่องการประมูลอีก“ส่วนซีอีโอของออเรียน เทด ตกลงเซ็นสัญญากับธารัช” คำประกาศที่ดังมาอีกครั้ง ทำให้ธีรัชแทบล้มทั้งยืน“ไม่จริง ผมไม่เชื่อ” ก็เขาติดต่อกับเลขาของซีอีโอคนนั้นแล้วนี่นา เหนือหงส์ยืนมองอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มมุมปาก“โง่เอง” เธอพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวออกไปกลางงาน“ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบ” เสียงเธอดังขึ้นอย่างชัดเจ
“มีคนดูแลแทนพ่อแล้วนะ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี ไม่มีใครรักตัวเราเองเท่าตัวเราอีกแล้ว”“หนูรู้ค่ะ”“แล้วทีนี้จะช่วยเขาทุกเรื่องอีกไหมล่ะ”“ไม่แล้วค่ะ”“ให้เขาออกโรงเองบ้าง อีกอย่างที่เขาทำตัวเสเพลมานาน และกระโดดลงมาแข่ง อาจเพราะพร้อมแล้วก็ได้ เราก็อย่าไปบดบังรัศมีความเก่งของเขานัก” พยัคฆ์ลูบหัวบุตรสาวไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“รู้แล้วค่ะพ่อ” เธอรับคำ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา เหนือหงส์สีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย“ได้มาแล้ว” เธอพึมพำในใจ ข่าวเรื่องที่ดินทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกด้านหนึ่ง ธีรัชนั่งอยู่ในห้องทำงาน ลูกน้องยืนรายงานอยู่ด้านข้าง“ตอนนี้เราพยายามติดต่อคนของเจ้าของที่ดินแล้วครับ” ธีรัชหรี่ตา“ดีมาก”“เหมือนจะมีคนกลางรับเรื่อง เราสามารถซื้อข้อมูลราคาประมูลของแต่ละเจ้าได้ พอเรารู้ราคาเราก็จะชนะการประมูลแน่นอน เจ้าของคนนี้ไม่ได้ให้ยื่นประมูลแข่งกันเหมือนการประมูลของทั่วไป ให้ยื่นราคาที่สูงสุดไปเลยทีเดียว ใครได้ราคาสูงจะได้ที่ดินผืนนั้นไป” ธีรัชยิ้มมุมปาก“ดี เอาข้อมูลมาให้ได้”“แล้วซีอีโอของออเรียน เทดล่ะ”“เราสามารถติดต่อเลขาของซีอีโอได้แล้วครับ เขาจะช่วยเราเต็มที่ แค่อาจจะม
ทอดให้ เงื่อนไขต้องได้ทั้งสองอย่าง ถ้าใครได้มาอย่างใดอย่างหนึ่ง ถือว่าเสมอกันต้องแข่งกันใหม่”ทันทีที่พูดจบ เสียงกระซิบดังขึ้นทันที “ที่ดินผืนนั้นเหรอ ไม่มีทางได้ง่าย ๆ แน่ มูลค่ามหาศาลมาก เจ้าของก็ลึกลับมาก ไม่ค่อยแสดงตัว”“ส่วนบริษัทออเรียน เทคยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ถ้าได้เซ็นสัญญาคว้าการลงทุนมาได้ คือสุดยอดของประเทศเลยนะ” สายตาหลายคู่หันไปมองธารัช และเต็มไปด้วยความดูถูก“เขาจะไปสู้ได้ยังไง”“ไม่เคยทำงานจริงจังเลย” ธารัชนั่งพิงเก้าอี้ สีหน้ายังคงสบาย เหมือนไม่ได้ยินอะไร ธีรัชมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย พงศกรพูดต่อ“และฉันจะประกาศผล ในงานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของฉัน” ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง“วันนั้น ใครที่ถือครองที่ดินผืนนั้นได้และได้เซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับออเรียน เทค จะได้เป็นผู้รับมรดกหลักของตระกูล” ชายชราประกาศอย่างชัดเจน ประโยคนั้นหนักแน่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง พงศกรเอนหลังพิงเก้าอี้“เริ่มได้ตั้งแต่วันนี้” เขามองหลานทั้งสองคน“อย่าทำให้ปู่ผิดหวังล่ะ แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา ยังไงแกสองคนก็เป็นหลานแท้ๆ ของปู่ จะได้ดูแลบริษัทแน่นอน ปู่จะไม่ทิ้งใครไว้ข
“ใช่ และตอนนี้พวกมันกำลังจะเอาทุกอย่างไป ฉันจะไม่ยอมให้พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเสียเปรียบอีกเด็ดขาด” ธารัชถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบต้นคอ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ ๆ เขาก็ยื่นมือไปจับแขนเธอบีบเบา ๆ“เหนื่อยไหม” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ“ไม่” ธารัชยิ้มบาง“โกหก” เขาเลื่อนมือขึ้นไปนวดไหล่เธอเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“ตัวตึงหมดแล้ว” เหนือหงส์ไม่ได้ปัดมือเขาออก กลับปล่อยให้เขานวดต่ออย่างเงียบ ๆ บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างประหลาด“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกได้เลยนะ พี่จะช่วยเธอเต็มที่ทุกอย่าง” ธารัชพูดขึ้น น้ำเสียงจริงจัง เหนือหงส์เหลือบตามองเขา“ตอบแทนบุญคุณเหรอ” ธารัชยิ้ม“ก็ส่วนหนึ่ง” เขาหยุดนิดหนึ่ง“อีกส่วน…” เขาไม่พูดต่อ เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ก็ได้” เธอเอนตัวพิงหมอน“งั้นเตรียมตัวไว้ให้ดี งานนี้ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยาก” ธารัชหัวเราะเบา ๆ“ตั้งแต่เจอเธอมา พี่ยังไม่เคยเจออะไรง่ายเลย” เหนือหงส์หลุดยิ้ม ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านเงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดออกมา แต่ต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่าย เริ่มมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรกแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ
“อะไรนะ ของรักของหวงหมอนั่นหรือเปล่า” เหนือหงส์เปิดกล่องออกช้า ๆ แหวนวงหนึ่งวางอยู่ด้านใน เธอนิ่งไปทันที ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย“นี่มัน…” เธอเอื้อมมือไปแตะแหวน ก่อนจะเผลอหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ แหวนวงนั้น เหมือนกับของเธอทุกประการ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงบังเอิญได้ขนาดนี้” เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกอีกครั้ง ธารัชเดินออกมา สายตาหันมาเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที“เธอทำอะไร!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง เหนือหงส์สะดุ้ง กล่องในมือหล่น แหวนกระเด็นออกจากกล่องตกลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังชัดเหนือหงส์มองเขาอย่างตกตะลึง ในขณะที่ธารัชก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขารีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้“ใครให้เธอมายุ่งกับของของฉัน” น้ำนั้นเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ มือของเขากำแน่น ดวงตาคมจ้องเธอเขม็งบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที รู้สึกตึงเครียดจนหายใจแทบไม่ออกเหนือหงส์ยังคงถูกธารัชจับข้อมือไว้แน่น แต่สายตาของเธอไม่ได้มองมือที่ถูกจับเธอมองไปที่แหวนบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา“แหวนวงนั้น ของคุณเหรอ” เสียงเธอเบาลง ธารัชนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือเธอช้า ๆ แล้วก้มลงเก็บแหวนขึ้นมา เขามองมันอยู่ครู่
“ใครกล้าเข้ามาในเขตของฉัน” เธอวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือ“รออยู่ที่เดิม ฉันจะไปจัดการเอง”เครื่องบินส่วนตัวออกเดินทางอย่างทันใจเวลาต่อมา ลานโกดังร้างริมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมแรงพัดเสื้อผ้าให้ปลิวไหว ชายฉกรรจ์นับสิบยืนเรียงแถว ก้มหัวทันทีที่เห็นเธอก้าวลงจากรถ“สวัสดีครับคุณหนู” เสียงดัง
เหนือหงส์ในวัยสิบขวบ กำลังค่อย ๆ คลานเข้าใกล้โกดังอย่างเงียบที่สุด“มีสามคนด้านหน้า อีกสองด้านหลัง” เธอพึมพำกับตัวเองปัง!เสียงบางอย่างกระแทกดังขึ้นด้านหลังโกดัง“เฮ้ย! เสียงอะไร!” ชายสองคนรีบวิ่งออกไปดู เหนือหงส์ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปทันทีภายในโกดัง ธารัชเงยหน้าขึ้น“ใคร”ปั้ก!หมัดเล็กแต่หนักแน่นก
“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช
ณ คฤหาสน์หิรัญญา กลางใจเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีทองนวลสาดส่องผ่านม่านผืนบาง เผยให้เห็นความหรูหราที่ถูกสร้างขึ้นจากอำนาจและเงินตรา ทุกอย่างเงียบสงบผิดจากเดิม เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล“หลับให้สบายเถอะนะคะคุณผู้หญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดแม่







