로그인“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป
“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของเรา แต่พี่ต้องดูแลเธอให้ดี ในช่วงที่ผ่านมา เธอทำให้ชีวิตของนันมีความสุขมาก โตขึ้นพี่ก็บอกความจริงกับเธอนะคะ บางทีเธออาจได้พบเจอพ่อแม่ที่แท้จริง” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ทุกคำพยัคฆ์ได้ยินชัดเจน
“พี่สัญญา”
“คุณแม่” เหนือหงส์เรียกมารดาก่อนจะวิ่งเข้ามาในชุดนักเรียน นันทายิ้มออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวบุญธรรมไปมาเบา ๆ
“หงส์จำเอาไว้นะลูก ว่าแม่รักลูกเสมอ จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าให้ใครมารังแกเด็ดขาด” มือนั้นค่อย ๆ ตกลงจากศีรษะ
“แม่! ไม่นะ คุณแม่อย่าจากหนูกับพ่อไป” เหนือหงส์ตกใจ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา พยัคฆ์กอดร่างภรรยาแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะดึงร่างบุตรสาวบุญธรรมมากอดด้วยความเศร้าสุดหัวใจ
งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เพราะพยัคฆ์รู้ดีว่าภรรยาไม่ชอบอะไรฟุ่มเฟือย และชอบความเงียบสงบ เหนือหงส์นั่งหน้าแดงอยู่หน้าโลงศพของมารดา
“แม่ของลูกไปสบายแล้ว ต่อจากนี้ไป ลูกจงใช้ชีวิตให้ดี พ่อจะดูแลลูกให้ดีที่สุด” พยัคฆ์ดึงลูกสาวบุญธรรมมากอด มองป้ายหน้าศพของภรรยาด้วยสายตาเศร้า
แสงแดดยามเช้าสาดลงบนลานฝึกกลางคฤหาสน์อัศวเดช
เสียง “ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ร่างเล็กในชุดเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงฝึกสีดำ กำลังออกหมัดใส่กระสอบทรายอย่างไม่หยุดพัก เหงื่อไหลอาบแก้ม ลมหายใจหอบถี่ แต่ดวงตายังคงมุ่งมั่น
เหนือหงส์ในวัยเพียงสิบขวบ กัดฟันแน่น ก่อนจะปล่อยหมัดฮุกเข้าเต็มแรง
ปั้ก!
กระสอบทรายแกว่งแรงจนโซ่สั่น
“อีกสิบ!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้น
“พยัคฆ์ อัศวเดช” หรือ เสี่ยเสือ ยืนกอดอกมองอยู่ไม่ห่าง สายตาเฉียบคมจับทุกการเคลื่อนไหว
“อย่าเพิ่งหยุด ทำต่อไป” เหนือหงส์ไม่ตอบ มีเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ
หนึ่ง…สอง…สาม…
หมัดยังคงพุ่งออกไปอย่างต่อเนื่อง แม้แขนจะเริ่มสั่น
“ฮึบ!”
เด็กหญิงกัดฟัน ปล่อยหมัดสุดแรง
ปั้ก!
ผ่านไปหลายนาที เธอทรุดลงกับพื้น หอบหายใจแรง พยัคฆ์เดินเข้ามา ย่อตัวลงตรงหน้า
“เจ็บไหม” เขาถามเรียบ ๆ เหนือหงส์ส่ายหน้า แม้มือจะสั่น
“ไม่เจ็บค่ะ”
“โกหก” เขาคว้าข้อมือเล็กขึ้นมา รอยช้ำเริ่มปรากฏชัด
“คนอ่อนแอถึงจะกลัวความเจ็บ” เหนือหงส์เงยหน้าขึ้นมองบิดา
“หนูไม่ใช่คนอ่อนแอ” คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น พยัคฆ์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“ดี งั้นลุก” เขาลุกขึ้น เหนือหงส์ไม่ลังเล รีบยันตัวขึ้นทันที
“วันนี้ไปกับพ่อ” ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำคันหรูแล่นเข้าสู่ท่าเรือส่วนตัว ชายฉกรรจ์จำนวนมากยืนเรียงแถว ก้มหัวให้ทันทีที่รถจอด
“สวัสดีครับเสี่ย!” เสียงดังพร้อมเพรียง
ประตูรถเปิดออก พยัคฆ์ก้าวลงก่อน ตามด้วยเด็กหญิงตัวเล็กที่เดินตามมาติด ๆ สายตาของทุกคนหันไปมองเธอ
“คุณหนู” ทุกคนก้มหัวใหญ่เด็กหญิงตัวน้อย เหนือหงส์พยักหน้าให้ทุกคน ท่าทีองอาจน่าเกรงขามตามการบ่มเพาะของผู้เป็นบิดาบุญธรรม
เธอมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ เรือสินค้า ลังไม้ ชายที่กำลังขนของทุกอย่างถูกเก็บรายละเอียดไว้ในสายตาเด็กวัยสิบขวบ
“จำไว้ ของทุกอย่างที่เข้ามาในที่ของเรา ต้องรู้ว่าเป็นอะไร มาจากไหน และจะไปที่ไหน” พยัคฆ์เอ่ยขึ้น ขณะเดินนำบุตรสาวไปอย่างไม่รีบร้อน เหนือหงส์พยักหน้า
“ค่ะ” ชายคนหนึ่งรีบเดินเข้ามารายงาน
“ของล็อตนี้เรียบร้อยครับเสี่ย”
“ดี”
“แต่มีปัญหานิดหน่อย” พยัคฆ์หันไปมองนิ่ง ๆ
“พูดมา”
“มีคนพยายามสอดแนมครับ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที พยัคฆ์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะถามเสียงต่ำ
“จัดการหรือยัง”
“กำลังจะ”
“ฉันจัดการเอง” เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้น ทุกคนหันขวับไปมอง เหนือหงส์ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาคมกริบเกินวัย
“ให้หนูลอง” พยัคฆ์มองลูกสาวตัวน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้
“อย่าให้พลาด”
ชายต้องสงสัยถูกลากออกมา
“ปล่อยนะเว้ย!” เขาดิ้นสุดแรง เหนือหงส์ยืนตรงหน้า ตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายหลายเท่า แต่แววตาไม่ถอย
“แกมาทำอะไรที่นี่” เสียงเด็กหญิงเอ่ยเรียบ ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ
“เด็กอย่างแกจะ”
ปั้ก!
หมัดเล็กพุ่งเข้าที่ท้องเต็มแรง อีกฝ่ายงอตัวทันที ก่อนจะโดนศอกซ้ำเข้าที่คาง
“อั่ก!”
ร่างใหญ่ล้มลงกับพื้น ทั้งท่าเรือเงียบกริบ ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จะจัดการผู้ใหญ่ได้ในไม่กี่วินาที เหนือหงส์ยืนมองลงไป
“พูดมา” น้ำเสียงนิ่งเย็น พยัคฆ์มองภาพนั้นเงียบ ๆ แววตาฉายความพึงพอใจ
ลูกสาวของเขาจะต้องเข้มแข็ง อย่าปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ ที่สำคัญก็คือหากเขาต้องตายไปในภายภาคหน้า เขาจะได้นอนตายตาหลับ ไม่กังวลอะไรอีก
ให้เหนือหงส์โตกว่านี้เขาจะบอกความจริงว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ลูก และให้เธอออกตามหาบิดามารดาที่แท้จริง ตอนนี้เธอยังเด็ก เขาอยากให้เธอได้เรียนรู้ที่จะเอาตัวรอดในสังคมโสมมนี้
“หงส์ตัวนี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อบินหนีใคร แต่เกิดมาเพื่อครองฟากฟ้าอันกว้างใหญ่อยู่เหนือหงส์ทุกตัว” เขาพึมพำเบา ๆ
ฝนตกหนักกระหน่ำลงมาไม่หยุด หยดน้ำกระแทกพื้นดินจนกลายเป็นโคลนเละกลิ่นอับชื้นของป่าและเหล็กสนิมลอยคลุ้งในอากาศ ภายในโกดังร้างกลางป่าชายแดน
“ปล่อยผมนะ!” เสียงเด็กชายตะโกนลั่น แต่ถูกผลักกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง
“เงียบ!” ชายฉกรรจ์เตะเข้าที่สีข้างของเขา
“เด็กเศรษฐีแบบแกนี่แหละขายได้ราคา” เด็กชายกัดฟัน น้ำตาคลอ แต่ไม่ร้อง ดวงตาคมกร้าวเกินวัยจ้องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ เขาคือธารัช วรเวช ทายาทตระกูลใหญ่ที่กำลังตกอยู่ในนรก
ด้านนอก มีเงาร่างเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว
รัช ในชุดราตรีงดงาม สายตาทุกคู่ในงานจับจ้องมาที่เธอ ธนากรยกแก้วขึ้น“วันนี้คือวันที่ครอบครัวของเราได้ลูกสาวกลับคืนมา” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง ศศิภายิ้มทั้งน้ำตา มองลูกสาวไม่วางตา พยัคฆ์ ยืนกอดอก มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ พงศกร หัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข“หลานสะใภ้ของฉันนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างเป็นกันเอง ธารัชมองเหนือหงส์ สายตา จริงจังและอบอุ่น เขาค่อย ๆ จับมือเธอ“เหนือหงส์” เธอหันไปมองเขา“มีอะไรคะ” ธารัชสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ“ก่อนหน้านี้ที่แต่งงานกัน มันเป็นเพราะคุณปู่ และพี่ไม่รู้ว่าเธอคือคนที่พี่ตามหา” ทุกอย่างเงียบลง ทุกคนหันไปมอง ธารัชยิ้มกว้าง“พี่รักเธอ” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย แววตาไหววูบ ธารัชพูดต่อ“แต่งงานกับพี่อีกครั้งนะ” เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“โรแมนติกจังเลยนะคะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เธอเอียงคอเล็กน้อย“ก็ได้ค่ะ หงส์ตอบตกลงค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ธารัชยิ้มกว้าง พงศกรหัวเราะเสียงดัง“ดี! ดีมาก ปู่มีความสุขที่สุด” บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข แต่ในอีกมุมหนึ่งของงาน พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ สายตานั้นเต็มไปด้วยความแ
“ผู้ชนะการประมูลที่ดินผืนนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดซอง“คือคุณธารัช วรเวช” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ธารัชนิ่งสงบ ไม่แสดงอารมณ์อันใด เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะต้องได้ ก็เขามีภรรยาที่ดีอย่างเหนือหงส์ไงส่วนธีรัช สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที “เป็นไปไม่ได้!” เขาพูดออกมาเสียงดัง“ผมรู้ราคาหมดแล้ว!” คำพูดนั้นทำให้ทั้งานเงียบกริบ ชายคนนั้นหันมอง มีสีหน้ากังขา“รู้ราคาหมดจริงเหรอ คุณโดนหลอกแล้วกระมัง ข้อมูลนี้ถือเป็นความลับสุดยอด ทางเราไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รับรู้ มีคนรู้แค่ผมกับเจ้านาย ถ้าข้อมูลรั่วไหลก็ต้องมาจากผม แต่ผมจำได้ว่าไม่เคยพบคุณหรือคนของคุณมาก่อน” เสียงกระซิบดังขึ้นทันที ธีรัชชะงัก รู้ตัวว่าพลาดเสียแล้ว ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตั้งแต่เรื่องที่เขาไปนอนกับอริสาก็วุ่นวายแล้ว มาเจอเรื่องการประมูลอีก“ส่วนซีอีโอของออเรียน เทด ตกลงเซ็นสัญญากับธารัช” คำประกาศที่ดังมาอีกครั้ง ทำให้ธีรัชแทบล้มทั้งยืน“ไม่จริง ผมไม่เชื่อ” ก็เขาติดต่อกับเลขาของซีอีโอคนนั้นแล้วนี่นา เหนือหงส์ยืนมองอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มมุมปาก“โง่เอง” เธอพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวออกไปกลางงาน“ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบ” เสียงเธอดังขึ้นอย่างชัดเจ
“มีคนดูแลแทนพ่อแล้วนะ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี ไม่มีใครรักตัวเราเองเท่าตัวเราอีกแล้ว”“หนูรู้ค่ะ”“แล้วทีนี้จะช่วยเขาทุกเรื่องอีกไหมล่ะ”“ไม่แล้วค่ะ”“ให้เขาออกโรงเองบ้าง อีกอย่างที่เขาทำตัวเสเพลมานาน และกระโดดลงมาแข่ง อาจเพราะพร้อมแล้วก็ได้ เราก็อย่าไปบดบังรัศมีความเก่งของเขานัก” พยัคฆ์ลูบหัวบุตรสาวไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“รู้แล้วค่ะพ่อ” เธอรับคำ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา เหนือหงส์สีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย“ได้มาแล้ว” เธอพึมพำในใจ ข่าวเรื่องที่ดินทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกด้านหนึ่ง ธีรัชนั่งอยู่ในห้องทำงาน ลูกน้องยืนรายงานอยู่ด้านข้าง“ตอนนี้เราพยายามติดต่อคนของเจ้าของที่ดินแล้วครับ” ธีรัชหรี่ตา“ดีมาก”“เหมือนจะมีคนกลางรับเรื่อง เราสามารถซื้อข้อมูลราคาประมูลของแต่ละเจ้าได้ พอเรารู้ราคาเราก็จะชนะการประมูลแน่นอน เจ้าของคนนี้ไม่ได้ให้ยื่นประมูลแข่งกันเหมือนการประมูลของทั่วไป ให้ยื่นราคาที่สูงสุดไปเลยทีเดียว ใครได้ราคาสูงจะได้ที่ดินผืนนั้นไป” ธีรัชยิ้มมุมปาก“ดี เอาข้อมูลมาให้ได้”“แล้วซีอีโอของออเรียน เทดล่ะ”“เราสามารถติดต่อเลขาของซีอีโอได้แล้วครับ เขาจะช่วยเราเต็มที่ แค่อาจจะม
ทอดให้ เงื่อนไขต้องได้ทั้งสองอย่าง ถ้าใครได้มาอย่างใดอย่างหนึ่ง ถือว่าเสมอกันต้องแข่งกันใหม่”ทันทีที่พูดจบ เสียงกระซิบดังขึ้นทันที “ที่ดินผืนนั้นเหรอ ไม่มีทางได้ง่าย ๆ แน่ มูลค่ามหาศาลมาก เจ้าของก็ลึกลับมาก ไม่ค่อยแสดงตัว”“ส่วนบริษัทออเรียน เทคยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ถ้าได้เซ็นสัญญาคว้าการลงทุนมาได้ คือสุดยอดของประเทศเลยนะ” สายตาหลายคู่หันไปมองธารัช และเต็มไปด้วยความดูถูก“เขาจะไปสู้ได้ยังไง”“ไม่เคยทำงานจริงจังเลย” ธารัชนั่งพิงเก้าอี้ สีหน้ายังคงสบาย เหมือนไม่ได้ยินอะไร ธีรัชมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย พงศกรพูดต่อ“และฉันจะประกาศผล ในงานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของฉัน” ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง“วันนั้น ใครที่ถือครองที่ดินผืนนั้นได้และได้เซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับออเรียน เทค จะได้เป็นผู้รับมรดกหลักของตระกูล” ชายชราประกาศอย่างชัดเจน ประโยคนั้นหนักแน่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง พงศกรเอนหลังพิงเก้าอี้“เริ่มได้ตั้งแต่วันนี้” เขามองหลานทั้งสองคน“อย่าทำให้ปู่ผิดหวังล่ะ แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา ยังไงแกสองคนก็เป็นหลานแท้ๆ ของปู่ จะได้ดูแลบริษัทแน่นอน ปู่จะไม่ทิ้งใครไว้ข
“ใช่ และตอนนี้พวกมันกำลังจะเอาทุกอย่างไป ฉันจะไม่ยอมให้พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเสียเปรียบอีกเด็ดขาด” ธารัชถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบต้นคอ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ ๆ เขาก็ยื่นมือไปจับแขนเธอบีบเบา ๆ“เหนื่อยไหม” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ“ไม่” ธารัชยิ้มบาง“โกหก” เขาเลื่อนมือขึ้นไปนวดไหล่เธอเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“ตัวตึงหมดแล้ว” เหนือหงส์ไม่ได้ปัดมือเขาออก กลับปล่อยให้เขานวดต่ออย่างเงียบ ๆ บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างประหลาด“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกได้เลยนะ พี่จะช่วยเธอเต็มที่ทุกอย่าง” ธารัชพูดขึ้น น้ำเสียงจริงจัง เหนือหงส์เหลือบตามองเขา“ตอบแทนบุญคุณเหรอ” ธารัชยิ้ม“ก็ส่วนหนึ่ง” เขาหยุดนิดหนึ่ง“อีกส่วน…” เขาไม่พูดต่อ เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ก็ได้” เธอเอนตัวพิงหมอน“งั้นเตรียมตัวไว้ให้ดี งานนี้ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยาก” ธารัชหัวเราะเบา ๆ“ตั้งแต่เจอเธอมา พี่ยังไม่เคยเจออะไรง่ายเลย” เหนือหงส์หลุดยิ้ม ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านเงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดออกมา แต่ต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่าย เริ่มมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรกแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ
“อะไรนะ ของรักของหวงหมอนั่นหรือเปล่า” เหนือหงส์เปิดกล่องออกช้า ๆ แหวนวงหนึ่งวางอยู่ด้านใน เธอนิ่งไปทันที ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย“นี่มัน…” เธอเอื้อมมือไปแตะแหวน ก่อนจะเผลอหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ แหวนวงนั้น เหมือนกับของเธอทุกประการ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงบังเอิญได้ขนาดนี้” เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกอีกครั้ง ธารัชเดินออกมา สายตาหันมาเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที“เธอทำอะไร!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง เหนือหงส์สะดุ้ง กล่องในมือหล่น แหวนกระเด็นออกจากกล่องตกลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังชัดเหนือหงส์มองเขาอย่างตกตะลึง ในขณะที่ธารัชก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขารีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้“ใครให้เธอมายุ่งกับของของฉัน” น้ำนั้นเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ มือของเขากำแน่น ดวงตาคมจ้องเธอเขม็งบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที รู้สึกตึงเครียดจนหายใจแทบไม่ออกเหนือหงส์ยังคงถูกธารัชจับข้อมือไว้แน่น แต่สายตาของเธอไม่ได้มองมือที่ถูกจับเธอมองไปที่แหวนบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา“แหวนวงนั้น ของคุณเหรอ” เสียงเธอเบาลง ธารัชนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือเธอช้า ๆ แล้วก้มลงเก็บแหวนขึ้นมา เขามองมันอยู่ครู่
“คุณปู่พูดเล่นใช่ไหมคะ”“ฉันไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย“ผู้หญิงแบบเธอเหมาะกับตระกูลวรเวช” เหนือหงส์ยกมือปิดปากนิด ๆ ก่อนกลั้นยิ้ม“งั้นก่อนจะไปถึงขั้นนั้น นั่งพักให้สบายใจก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้น“นี่ร้านหนูเองค่ะ” ไม่นาน ป้ายร้าน Hidden Swan ปรากฏตรงหน้า ธนวัฒน์มองอย่างสน
“ใครกล้าเข้ามาในเขตของฉัน” เธอวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือ“รออยู่ที่เดิม ฉันจะไปจัดการเอง”เครื่องบินส่วนตัวออกเดินทางอย่างทันใจเวลาต่อมา ลานโกดังร้างริมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมแรงพัดเสื้อผ้าให้ปลิวไหว ชายฉกรรจ์นับสิบยืนเรียงแถว ก้มหัวทันทีที่เห็นเธอก้าวลงจากรถ“สวัสดีครับคุณหนู” เสียงดัง
เหนือหงส์ในวัยสิบขวบ กำลังค่อย ๆ คลานเข้าใกล้โกดังอย่างเงียบที่สุด“มีสามคนด้านหน้า อีกสองด้านหลัง” เธอพึมพำกับตัวเองปัง!เสียงบางอย่างกระแทกดังขึ้นด้านหลังโกดัง“เฮ้ย! เสียงอะไร!” ชายสองคนรีบวิ่งออกไปดู เหนือหงส์ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปทันทีภายในโกดัง ธารัชเงยหน้าขึ้น“ใคร”ปั้ก!หมัดเล็กแต่หนักแน่นก
ณ คฤหาสน์หิรัญญา กลางใจเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีทองนวลสาดส่องผ่านม่านผืนบาง เผยให้เห็นความหรูหราที่ถูกสร้างขึ้นจากอำนาจและเงินตรา ทุกอย่างเงียบสงบผิดจากเดิม เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล“หลับให้สบายเถอะนะคะคุณผู้หญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดแม่







