ANMELDENTeilen
2
Veröffentlichungsdatum:
13.06.2026 19:14:31“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป
“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของเรา แต่พี่ต้องดูแลเธอให้ดี ในช่วงที่ผ่านมา เธอทำให้ชีวิตของนันมีความสุขมาก โตขึ้นพี่ก็บอกความจริงกับเธอนะคะ บางทีเธออาจได้พบเจอพ่อแม่ที่แท้จริง” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ทุกคำพยัคฆ์ได้ยินชัดเจน
“พี่สัญญา”
“คุณแม่” เหนือหงส์เรียกมารดาก่อนจะวิ่งเข้ามาในชุดนักเรียน นันทายิ้มออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวบุญธรรมไปมาเบา ๆ
“หงส์จำเอาไว้นะลูก ว่าแม่รักลูกเสมอ จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าให้ใครมารังแกเด็ดขาด” มือนั้นค่อย ๆ ตกลงจากศีรษะ
“แม่! ไม่นะ คุณแม่อย่าจากหนูกับพ่อไป” เหนือหงส์ตกใจ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา พยัคฆ์กอดร่างภรรยาแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะดึงร่างบุตรสาวบุญธรรมมากอดด้วยความเศร้าสุดหัวใจ
งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เพราะพยัคฆ์รู้ดีว่าภรรยาไม่ชอบอะไรฟุ่มเฟือย และชอบความเงียบสงบ เหนือหงส์นั่งหน้าแดงอยู่หน้าโลงศพของมารดา
“แม่ของลูกไปสบายแล้ว ต่อจากนี้ไป ลูกจงใช้ชีวิตให้ดี พ่อจะดูแลลูกให้ดีที่สุด” พยัคฆ์ดึงลูกสาวบุญธรรมมากอด มองป้ายหน้าศพของภรรยาด้วยสายตาเศร้า
แสงแดดยามเช้าสาดลงบนลานฝึกกลางคฤหาสน์อัศวเดช
เสียง “ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!” ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ร่างเล็กในชุดเสื้อกล้ามสีขาว กางเกงฝึกสีดำ กำลังออกหมัดใส่กระสอบทรายอย่างไม่หยุดพัก เหงื่อไหลอาบแก้ม ลมหายใจหอบถี่ แต่ดวงตายังคงมุ่งมั่น
เหนือหงส์ในวัยเพียงสิบขวบ กัดฟันแน่น ก่อนจะปล่อยหมัดฮุกเข้าเต็มแรง
ปั้ก!
กระสอบทรายแกว่งแรงจนโซ่สั่น
“อีกสิบ!” เสียงทุ้มเข้มดังขึ้น
“พยัคฆ์ อัศวเดช” หรือ เสี่ยเสือ ยืนกอดอกมองอยู่ไม่ห่าง สายตาเฉียบคมจับทุกการเคลื่อนไหว
“อย่าเพิ่งหยุด ทำต่อไป” เหนือหงส์ไม่ตอบ มีเพียงเสียงหายใจหนัก ๆ
หนึ่ง…สอง…สาม…
หมัดยังคงพุ่งออกไปอย่างต่อเนื่อง แม้แขนจะเริ่มสั่น
“ฮึบ!”
เด็กหญิงกัดฟัน ปล่อยหมัดสุดแรง
ปั้ก!
ผ่านไปหลายนาที เธอทรุดลงกับพื้น หอบหายใจแรง พยัคฆ์เดินเข้ามา ย่อตัวลงตรงหน้า
“เจ็บไหม” เขาถามเรียบ ๆ เหนือหงส์ส่ายหน้า แม้มือจะสั่น
“ไม่เจ็บค่ะ”
“โกหก” เขาคว้าข้อมือเล็กขึ้นมา รอยช้ำเริ่มปรากฏชัด
“คนอ่อนแอถึงจะกลัวความเจ็บ” เหนือหงส์เงยหน้าขึ้นมองบิดา
“หนูไม่ใช่คนอ่อนแอ” คำตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น พยัคฆ์เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“ดี งั้นลุก” เขาลุกขึ้น เหนือหงส์ไม่ลังเล รีบยันตัวขึ้นทันที
“วันนี้ไปกับพ่อ” ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา รถยนต์สีดำคันหรูแล่นเข้าสู่ท่าเรือส่วนตัว ชายฉกรรจ์จำนวนมากยืนเรียงแถว ก้มหัวให้ทันทีที่รถจอด
“สวัสดีครับเสี่ย!” เสียงดังพร้อมเพรียง
ประตูรถเปิดออก พยัคฆ์ก้าวลงก่อน ตามด้วยเด็กหญิงตัวเล็กที่เดินตามมาติด ๆ สายตาของทุกคนหันไปมองเธอ
“คุณหนู” ทุกคนก้มหัวใหญ่เด็กหญิงตัวน้อย เหนือหงส์พยักหน้าให้ทุกคน ท่าทีองอาจน่าเกรงขามตามการบ่มเพาะของผู้เป็นบิดาบุญธรรม
เธอมองไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ เรือสินค้า ลังไม้ ชายที่กำลังขนของทุกอย่างถูกเก็บรายละเอียดไว้ในสายตาเด็กวัยสิบขวบ
“จำไว้ ของทุกอย่างที่เข้ามาในที่ของเรา ต้องรู้ว่าเป็นอะไร มาจากไหน และจะไปที่ไหน” พยัคฆ์เอ่ยขึ้น ขณะเดินนำบุตรสาวไปอย่างไม่รีบร้อน เหนือหงส์พยักหน้า
“ค่ะ” ชายคนหนึ่งรีบเดินเข้ามารายงาน
“ของล็อตนี้เรียบร้อยครับเสี่ย”
“ดี”
“แต่มีปัญหานิดหน่อย” พยัคฆ์หันไปมองนิ่ง ๆ
“พูดมา”
“มีคนพยายามสอดแนมครับ”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที พยัคฆ์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะถามเสียงต่ำ
“จัดการหรือยัง”
“กำลังจะ”
“ฉันจัดการเอง” เสียงเล็ก ๆ ดังแทรกขึ้น ทุกคนหันขวับไปมอง เหนือหงส์ก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาคมกริบเกินวัย
“ให้หนูลอง” พยัคฆ์มองลูกสาวตัวน้อย เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้
“อย่าให้พลาด”
ชายต้องสงสัยถูกลากออกมา
“ปล่อยนะเว้ย!” เขาดิ้นสุดแรง เหนือหงส์ยืนตรงหน้า ตัวเล็กกว่าอีกฝ่ายหลายเท่า แต่แววตาไม่ถอย
“แกมาทำอะไรที่นี่” เสียงเด็กหญิงเอ่ยเรียบ ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ
“เด็กอย่างแกจะ”
ปั้ก!
หมัดเล็กพุ่งเข้าที่ท้องเต็มแรง อีกฝ่ายงอตัวทันที ก่อนจะโดนศอกซ้ำเข้าที่คาง
“อั่ก!”
ร่างใหญ่ล้มลงกับพื้น ทั้งท่าเรือเงียบกริบ ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จะจัดการผู้ใหญ่ได้ในไม่กี่วินาที เหนือหงส์ยืนมองลงไป
“พูดมา” น้ำเสียงนิ่งเย็น พยัคฆ์มองภาพนั้นเงียบ ๆ แววตาฉายความพึงพอใจ
ลูกสาวของเขาจะต้องเข้มแข็ง อย่าปล่อยให้ใครมารังแกได้ง่าย ๆ ที่สำคัญก็คือหากเขาต้องตายไปในภายภาคหน้า เขาจะได้นอนตายตาหลับ ไม่กังวลอะไรอีก
ให้เหนือหงส์โตกว่านี้เขาจะบอกความจริงว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ลูก และให้เธอออกตามหาบิดามารดาที่แท้จริง ตอนนี้เธอยังเด็ก เขาอยากให้เธอได้เรียนรู้ที่จะเอาตัวรอดในสังคมโสมมนี้
“หงส์ตัวนี้ไม่ได้เกิดมาเพื่อบินหนีใคร แต่เกิดมาเพื่อครองฟากฟ้าอันกว้างใหญ่อยู่เหนือหงส์ทุกตัว” เขาพึมพำเบา ๆ
ฝนตกหนักกระหน่ำลงมาไม่หยุด หยดน้ำกระแทกพื้นดินจนกลายเป็นโคลนเละกลิ่นอับชื้นของป่าและเหล็กสนิมลอยคลุ้งในอากาศ ภายในโกดังร้างกลางป่าชายแดน
“ปล่อยผมนะ!” เสียงเด็กชายตะโกนลั่น แต่ถูกผลักกระแทกเข้ากับพื้นอย่างแรง
“เงียบ!” ชายฉกรรจ์เตะเข้าที่สีข้างของเขา
“เด็กเศรษฐีแบบแกนี่แหละขายได้ราคา” เด็กชายกัดฟัน น้ำตาคลอ แต่ไม่ร้อง ดวงตาคมกร้าวเกินวัยจ้องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ เขาคือธารัช วรเวช ทายาทตระกูลใหญ่ที่กำลังตกอยู่ในนรก
ด้านนอก มีเงาร่างเล็ก ๆ ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว
Aktuellstes Kapitel
มาเฟียเลือดหงส์ 5
“คุณปู่พูดเล่นใช่ไหมคะ”“ฉันไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย“ผู้หญิงแบบเธอเหมาะกับตระกูลวรเวช” เหนือหงส์ยกมือปิดปากนิด ๆ ก่อนกลั้นยิ้ม“งั้นก่อนจะไปถึงขั้นนั้น นั่งพักให้สบายใจก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้น“นี่ร้านหนูเองค่ะ” ไม่นาน ป้ายร้าน Hidden Swan ปรากฏตรงหน้า ธนวัฒน์มองอย่างสนใจสำหรับเหนือหงส์แล้ว ในชีวิตประจำวันเธอก็คือคนธรรมดา มีความอ่อนโยนและมักช่วยเหลือคนอื่นอยู่เสมอ แต่ในช่วงเวลาที่ต้องตัดสินใจบิดาสอนให้เด็ดขาด เธอก็ต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ถึงแม้จะผิดพลาดก็ต้องรับผลที่ตามมา“ร้านของหนูเหรอ”“ค่ะ” ภายในร้าน บรรยากาศช่างอบอุ่น สงบ ต่างจากโลกวุ่นวายภายนอกโดยสิ้นเชิงเหนือหงส์เดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ สวมผ้ากันเปื้อน ทำให้ภาพลักษณ์เปลี่ยนไปทันที“จะรับอะไรดีคะ” เธอยิ้ม ธนวัฒน์หัวเราะเบา ๆ“เมื่อกี้ยังต่อยคนอยู่เลย ตอนนี้กลายเป็นแม่ค้าแล้วเหรอ”“ทำมาหากินค่ะ ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินสิคะ” เธอตอบเรียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง ทำให้ชายชราหัวเราะเบา ๆ ไม่นาน กาแฟและขนมก็ถูกวางตรงหน้า“ขนมของร้าน ไม่ใส่น้ำตาล ใช้วัตถุดิบธรรมชาติที่ให้ความหวานทั้งหมด และหวานน้อยด้วยค่ะ”
มาเฟียเลือดหงส์ 4
“ใครกล้าเข้ามาในเขตของฉัน” เธอวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือ“รออยู่ที่เดิม ฉันจะไปจัดการเอง”เครื่องบินส่วนตัวออกเดินทางอย่างทันใจเวลาต่อมา ลานโกดังร้างริมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมแรงพัดเสื้อผ้าให้ปลิวไหว ชายฉกรรจ์นับสิบยืนเรียงแถว ก้มหัวทันทีที่เห็นเธอก้าวลงจากรถ“สวัสดีครับคุณหนู” เสียงดังพร้อมเพรียงหญิงสาวคนเดิม แต่ไร้แว่น ไร้ความอ่อนโยน เหลือเพียงความเย็นชาที่กดดันทุกลมหายใจ“ใคร” เธอถามสั้น ๆ ลูกน้องรีบลากชายคนหนึ่งออกมา“มันลักลอบขนของครับ” เหนือหงส์มองนิ่ง“รู้กฎไหม” ชายคนนั้นสั่น“ผะ…ผม”ปัง!เสียงปืนดังขึ้นทันทีร่างนั้นทรุดลงกับพื้น ความเงียบปกคลุมทั้งพื้นที่ เหนือหงส์หมุนปืนในมืออย่างชำนาญ ก่อนจะส่งคืนให้ลูกน้อง“ของทุกอย่างในภาคใต้ ต้องผ่านฉัน ใครเอาของไม่ดีมาสอดไส้ผ่านท่าเรือของเรา ต้องเจอแบบนี้” เธอเอ่ยช้า ๆ“ทุกคนจำไว้ ใครไม่ฟังคำของฉัน คิดทรยศก็ไม่ต้องอยู่” ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกคน“ครับคุณหนู”“เจตน์” เธอเรียกลูกน้องคนสนิท“ครับคุณหนู”“พ่อไปมาเลย์กี่วัน” เธอหมายถึงบิดาบุญธรรมที่ไปจัดการธุรกิจคาสิโนที่โน่น“ไม่มีกำหนดครับ ที่นี่เสี่ยบอกว่าให้คุณหนูจัดการตามสมคว
มาเฟียเลือดหงส์ 3
เหนือหงส์ในวัยสิบขวบ กำลังค่อย ๆ คลานเข้าใกล้โกดังอย่างเงียบที่สุด“มีสามคนด้านหน้า อีกสองด้านหลัง” เธอพึมพำกับตัวเองปัง!เสียงบางอย่างกระแทกดังขึ้นด้านหลังโกดัง“เฮ้ย! เสียงอะไร!” ชายสองคนรีบวิ่งออกไปดู เหนือหงส์ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปทันทีภายในโกดัง ธารัชเงยหน้าขึ้น“ใคร”ปั้ก!หมัดเล็กแต่หนักแน่นกระแทกเข้าที่หน้าชายคนหนึ่งจนล้มลง นางเล็กใช้วิธีการกระโดดเพราะตัวเตี้ยะกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถจัดการศัตรูได้อีกคนหันขวับไปมองในทันที“เด็กที่ไหนวะ” ศอกฟาดเข้าเต็มคาง ร่างนั้นล้มลงไปอีกคน เหนือหงส์หันไปมองเด็กชายที่ถูกมัดอยู่“ลุกไหวไหม” เสียงนั้นนิ่งเย็น ธารัชชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้า“ไหว” เธอรีบแก้มัดให้“ตามมา อย่าทำเสียงดัง ที่นี่มีคนของพวกมันอยู่” ทั้งสองวิ่งฝ่าฝนออกจากโกดัง เสียงตะโกนไล่ล่าดังขึ้นด้านหลัง“มันหนีไปแล้ว!”“จับมัน!”“ทางนี้!” เหนือหงส์รีบดึงแขนธารัช พาวิ่งลัดเข้าป่าทึบ กิ่งไม้ข่วนแขน โคลนกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้า แต่ไม่มีใครหยุด“ระวัง!” ธารัชคว้าแขนเธอไว้ทัน ก่อนที่เธอจะเหยียบหลุมลึก เหนือหงส์ชะงัก“ขอบใจ” เธอพูดสั้น ๆ เสียงปืนดังขึ้นปัง!กระสุนเฉียดต้นไม้ข้
มาเฟียเลือดหงส์ 2
“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช่ลูกสาวที่แท้จริงของเรา แต่พี่ต้องดูแลเธอให้ดี ในช่วงที่ผ่านมา เธอทำให้ชีวิตของนันมีความสุขมาก โตขึ้นพี่ก็บอกความจริงกับเธอนะคะ บางทีเธออาจได้พบเจอพ่อแม่ที่แท้จริง” เสียงนั้นแผ่วเบา แต่ทุกคำพยัคฆ์ได้ยินชัดเจน“พี่สัญญา”“คุณแม่” เหนือหงส์เรียกมารดาก่อนจะวิ่งเข้ามาในชุดนักเรียน นันทายิ้มออกมา ลูบศีรษะของลูกสาวบุญธรรมไปมาเบา ๆ“หงส์จำเอาไว้นะลูก ว่าแม่รักลูกเสมอ จงใช้ชีวิตให้ดี อย่าให้ใครมารังแกเด็ดขาด” มือนั้นค่อย ๆ ตกลงจากศีรษะ“แม่! ไม่นะ คุณแม่อย่าจากหนูกับพ่อไป” เหนือหงส์ตกใจ ร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา พยัคฆ์กอดร่างภรรยาแนบอก น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะดึงร่างบุตรสาวบุญธรรมมากอดด้วยความเศร้าสุดหัวใจงานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย เพราะพยัคฆ์รู้ดีว่าภรรยาไม่ชอบอะไรฟุ่มเฟือย และชอบความเงียบสงบ เหนือ
มาเฟียเลือดหงส์ 1
ณ คฤหาสน์หิรัญญา กลางใจเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีทองนวลสาดส่องผ่านม่านผืนบาง เผยให้เห็นความหรูหราที่ถูกสร้างขึ้นจากอำนาจและเงินตรา ทุกอย่างเงียบสงบผิดจากเดิม เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล“หลับให้สบายเถอะนะคะคุณผู้หญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดแม่บ้าน เธอคือสร้อยฟ้า ดวงตาของเธอวาววับด้วยความโลภและแผนการร้ายกาจที่วางเอาไว้ตั้งแต่แรกบนเตียงขนาดใหญ่ คุณหญิงมาลินี หิรัญญานอนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับคนที่จมลึกอยู่ในห้วงนิทราฤทธิ์ยานอนหลับที่ถูกผสมลงในนมก่อนนอน ทำให้ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครตื่น ไม่มีใครรู้ ว่าวันนี้ กำลังจะมีบางอย่างถูกพรากไปตลอดกาลสร้อยฟ้าหันไปมองเปลเด็กข้างเตียง ร่างเล็ก ๆ ของเด็กทารกกำลังนอนหลับสนิท ผิวขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มแดงน้อย ๆ ขยับเบา ๆ ราวกับกำลังฝันหวานเด็กคนนั้นคือทายาทตัวน้อยเพียงคนเดียวของตระกูลหิรัญญา มือของสร้อยฟ้าสั่นเล็กน้อย“ขอให้เธอโชคดีก็แล้วกันนะคุณหนูน้อย” น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนจะสงสาร แต่สายตากลับเย็นชาเธอก้มลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกอย่างระมัดระวัง ผ้าห่มผืนเล็กถูกห่อกร
Das könnte dir auch gefallen
3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X118.0K Aufrufeบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น104.4K Aufrufeถึงป๋าดุ (ดัน) หนูก็ไหว
ผลิกา(เลอบัว)66.3K Aufrufeรอยร้าวรัก
Sitha64.6K AufrufeYou're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด
Melyssa15 Aufrufeพี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม
Huneybunch130 Aufrufeอุ้มท้องหนีคุณหมอไร้ใจ
Chareen8 AufrufeBAD DEEP รักร้ายของผู้ชายร้ายลึก
จิรณิกา440 Aufrufe
