1

ณ คฤหาสน์หิรัญญา กลางใจเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีทองนวลสาดส่องผ่านม่านผืนบาง เผยให้เห็นความหรูหราที่ถูกสร้างขึ้นจากอำนาจและเงินตรา ทุกอย่างเงียบสงบผิดจากเดิม เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล

“หลับให้สบายเถอะนะคะคุณผู้หญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดแม่บ้าน เธอคือสร้อยฟ้า ดวงตาของเธอวาววับด้วยความโลภและแผนการร้ายกาจที่วางเอาไว้ตั้งแต่แรก

บนเตียงขนาดใหญ่ คุณหญิงมาลินี หิรัญญานอนนิ่งไม่ไหวติง ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับคนที่จมลึกอยู่ในห้วงนิทรา

ฤทธิ์ยานอนหลับที่ถูกผสมลงในนมก่อนนอน ทำให้ทั้งคฤหาสน์ตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครตื่น ไม่มีใครรู้ ว่าวันนี้ กำลังจะมีบางอย่างถูกพรากไปตลอดกาล

สร้อยฟ้าหันไปมองเปลเด็กข้างเตียง ร่างเล็ก ๆ ของเด็กทารกกำลังนอนหลับสนิท ผิวขาวเนียน ริมฝีปากอิ่มแดงน้อย ๆ ขยับเบา ๆ ราวกับกำลังฝันหวาน

เด็กคนนั้นคือทายาทตัวน้อยเพียงคนเดียวของตระกูลหิรัญญา มือของสร้อยฟ้าสั่นเล็กน้อย

“ขอให้เธอโชคดีก็แล้วกันนะคุณหนูน้อย” น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนจะสงสาร แต่สายตากลับเย็นชา

เธอก้มลงอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกอย่างระมัดระวัง ผ้าห่มผืนเล็กถูกห่อกระชับไว้แน่น เด็กน้อยขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเงียบลงอีกครั้ง

“อย่าโทษฉันเลยนะเด็กน้อย” เธอพึมพำกับตัวเอง

สายตาเหลือบไปมองเครื่องเพชรและทรัพย์สินรอบห้อง กระเป๋าใบใหญ่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย ทั้งเด็ก ทั้งเงิน ทั้งของมีค่า คืนนี้เธอจะเอาไปทั้งหมด

เสียงลมพัดผ่านหน้าต่างเบา ๆ หัวใจของสร้อยฟ้าเต้นแรงขึ้นทุกวินาที

เธอเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีการขัดขืน มีเพียงความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคน

ในขณะที่ประตูคฤหาสน์ปิดลงอย่างช้า ๆ บนเตียงกว้างนั้น นิ้วของคุณหญิงมาลินีกระตุกเล็กน้อย ราวกับสัญชาตญาณของความเป็นแม่ กำลังพยายามจะรั้งบางสิ่งเอาไว้ แต่ก็สายเกินไปแล้ว

ค่ำคืนนั้น “เลือดหงส์” ได้ถูกขโมยไปจากอ้อมอกของคนเป็นแม่ และไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กคนนี้จะเติบโตขึ้นมาเป็นใคร

เสียงรถตู้คันเก่าจอดกระชั้นหน้าตึกทรุดโทรมในย่านชานเมือง ประตูเหล็กถูกเปิดออกอย่างหยาบกระด้าง

“เอาลงมา” เสียงชายคนหนึ่งสั่ง สร้อยฟ้ากระชับผ้าห่มที่ห่อเด็กไว้แน่น ก่อนจะก้าวลงจากรถ

ตรงหน้าเธอคืออาคารร้าง กลิ่นอับชื้นปนกลิ่นสกปรกโชยออกมา

ชายร่างใหญ่เดินเข้ามา ดวงตาไล่มองของในอ้อมแขนเธออย่างประเมินราคา

“เด็กผู้หญิงหน้าตาดี” เขายิ้มมุมปาก

“ขายได้ราคา” สร้อยฟ้ากลืนน้ำลาย ก่อนจะยื่นเด็กออกไป

“เอาไปตามที่ตกลง” มือหยาบกระชากร่างเล็กไปจากเธออย่างไม่ใยดี

เด็กน้อยขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากสั่นเหมือนจะร้อง แต่ยังไม่ทันส่งเสียง

“เงียบไว้!” ชายอีกคนตวาด พร้อมกับอุ้มเด็กไปรวมกับเด็กคนอื่น

ภายในอาคาร มีเด็กจำนวนมากถูกขังไว้ บางคนร้องไห้ บางคนตัวสั่นด้วยความกลัว

“ผู้หญิงส่งซ่อง”

“ผู้ชายตัดแขนขา ส่งขอทาน” เสียงหัวเราะต่ำของพวกมันดังขึ้น

“คืนนี้ของล็อตนี้ดีว่ะ ได้เงินก้อนโตแน่ ๆ” แต่ในขณะเดียวกัน ภายนอกอาคาร เงาหลายเงาเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน

“ล้อมไว้ให้หมด” เสียงทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“พยัคฆ์ อัศวเดช” หรือที่คนใต้เรียกกันว่าเสี่ยเสือดวงตาคมเข้มของเขามองไปยังตึกตรงหน้าอย่างเย็นชา

“พวกมันไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้”

ปัง!!! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกันหลายทิศ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ความโกลาหลปะทุขึ้นทันที เสียงตะโกน เสียงวิ่งหนี เสียงปะทะกันอย่างรุนแรง ลูกน้องของเสี่ยเสือบุกเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว ชายฉกรรจ์ล้มลงทีละคน

“จับให้หมด อย่าให้รอด!” ภายในไม่กี่นาที ทุกอย่างก็จบลง ตำรวจกรูกันเข้ามาควบคุมพื้นที่ เด็ก ๆ ถูกพาออกมาทีละคน เสียงร้องไห้เริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้น

“ปลอดภัยแล้วนะลูกไม่ต้องกลัวแล้ว” เจ้าหน้าที่คอยปลอบโยน แต่ไม่มีใครรู้ว่ายังมีเด็กอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น

ในมุมมืดของโกดัง หลังกล่องไม้เก่า ๆ ร่างเล็ก ๆ ขดตัวอยู่เงียบ ๆ ดวงตาใสคลอไปด้วยน้ำตา เสียงสะอื้นเบาแทบไม่ได้ยิน

“อึก…ฮึก…” เด็กน้อยหลงเหลืออยู่เพียงลำพัง

เวลาผ่านไป ผู้คนเริ่มทยอยออกจากพื้นที่ เสียงไซเรนค่อย ๆ ห่างออกไป ความเงียบกลับมาอีกครั้ง

ฝีเท้าหนักแน่นหยุดลง พยัคฆ์กำลังจะเดินออกไป แต่เขาชะงัก เสียงเล็ก ๆ แผ่วเบา แทบไม่ต่างจากเสียงลม

“ฮึก…” เขาหันขวับ

“ยังมีเด็กเหลืออยู่อีกเหรอ” พยัคฆ์เดินเข้าไปช้า ๆ มือแหวกกล่องไม้ที่กองซ้อนกัน แล้วเขาก็เห็น

เด็กตัวเล็กคนหนึ่งอยู่ในความมืด ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองเขา ทั้งหวาดกลัว ทั้งอ่อนแอ

พยัคฆ์หยุดนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจของคนที่ผ่านโลกโหดร้ายมาแทบทั้งชีวิต กลับสะดุดลงอย่างประหลาด

“ยังมีอีกคน” เขาพึมพำเบา ๆ มือหยาบกร้านยื่นออกไป เด็กน้อยยื่นมือเล็ก ๆ มาจับ สัมผัสนั้นทำให้พยัคฆ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เด็กคนนี้” เขามองนานกว่าปกติ

“ชะตาแรง” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ก่อนจะอุ้มเด็กขึ้นมาแนบอก

“ต่อไปนี้หนูจะไม่ต้องอยู่ในที่แบบนี้อีกแล้ว ฉันจะเลี้ยงดูหนูเอง” สายลมพัดผ่านประตูโกดัง ราวกับพาโชคชะตาเปลี่ยนทิศทาง

“งั้นเดี๋ยวฉันตั้งชื่อให้เธอนะแม่หนูน้อย” สายตาคมเข้มทอดมองไปไกล นึกถึงภรรยาที่กำลังป่วยหนักเพราะตรอมใจที่เสียลูกสาวไป หากวันนี้ภรรยาได้เห็นเด็กน้อยอาการป่วยก็อาจจะดีขึ้นก็ได้

“ตั้งแต่วันนี้ไปฉันจะตั้งชื่อเธอว่าเหนือหงส์ เธอจะต้องอยู่เหนือผู้อื่น และเป็นลูกสาวของฉัน”

หลังจากพยัคฆ์รับบุตรสาวบุญธรรมกลับมา อาการของภรรยาของเขาก็ดีขึ้น นันทาเลี้ยงเหนือหงส์อย่างดี ชีวิตมีความสุข แต่โรคร้ายก็พรากชีวิตของเธอไปอีกครั้ง

“พี่เสือคะ” นันทาเอ่ยกับสามีเสียงอ่อนแรง มะเร็งร้ายกำลังจะพรากชีวิตของเธอไปตลอดกาล