登入เหนือหงส์ในวัยสิบขวบ กำลังค่อย ๆ คลานเข้าใกล้โกดังอย่างเงียบที่สุด
“มีสามคนด้านหน้า อีกสองด้านหลัง” เธอพึมพำกับตัวเอง
ปัง!
เสียงบางอย่างกระแทกดังขึ้นด้านหลังโกดัง
“เฮ้ย! เสียงอะไร!” ชายสองคนรีบวิ่งออกไปดู เหนือหงส์ไม่รอช้า พุ่งเข้าไปทันที
ภายในโกดัง ธารัชเงยหน้าขึ้น
“ใคร”
ปั้ก!
หมัดเล็กแต่หนักแน่นกระแทกเข้าที่หน้าชายคนหนึ่งจนล้มลง นางเล็กใช้วิธีการกระโดดเพราะตัวเตี้ยะกว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถจัดการศัตรูได้
อีกคนหันขวับไปมองในทันที
“เด็กที่ไหนวะ” ศอกฟาดเข้าเต็มคาง ร่างนั้นล้มลงไปอีกคน เหนือหงส์หันไปมองเด็กชายที่ถูกมัดอยู่
“ลุกไหวไหม” เสียงนั้นนิ่งเย็น ธารัชชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะพยักหน้า
“ไหว” เธอรีบแก้มัดให้
“ตามมา อย่าทำเสียงดัง ที่นี่มีคนของพวกมันอยู่” ทั้งสองวิ่งฝ่าฝนออกจากโกดัง เสียงตะโกนไล่ล่าดังขึ้นด้านหลัง
“มันหนีไปแล้ว!”
“จับมัน!”
“ทางนี้!” เหนือหงส์รีบดึงแขนธารัช พาวิ่งลัดเข้าป่าทึบ กิ่งไม้ข่วนแขน โคลนกระเด็นเปื้อนเสื้อผ้า แต่ไม่มีใครหยุด
“ระวัง!” ธารัชคว้าแขนเธอไว้ทัน ก่อนที่เธอจะเหยียบหลุมลึก เหนือหงส์ชะงัก
“ขอบใจ” เธอพูดสั้น ๆ เสียงปืนดังขึ้น
ปัง!
กระสุนเฉียดต้นไม้ข้างตัวไป
“ก้ม!”
ธารัชดึงเธอลง ทั้งสองล้มกลิ้งลงเนินเล็ก ๆ หายใจหอบ
“ทำไมเธอมาช่วยฉัน” เด็กชายถามเสียงเบา เหนือหงส์มองเขานิ่ง
“ฉันเห็นเธอโดนจับตัวมาด้วยความบังเอิญ ก็เลยตามมาช่วย”
“ห๊า... เธอกล้าหาญมากน้องสาวตัวน้อย กล้ามาคนเดียวนี่นะ”
“พ่อฉันเป็นขาใหญ่ที่นี่”
“สุดยอด” ธารัชไม่เคยเห็นเด็กที่แข็งแกร่งเช่นนี้มาก่อน
เสียงไซเรนดังขึ้นในระยะไกล
“ตำรวจ!” หนึ่งในพวกมันตะโกน เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่นาน ไฟฉายสาดเข้ามา
“อยู่นี่ครับ!” เจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามา
“คุณหนูธารัช!” ชายวัยกลางคนรีบเข้ามากอดเด็กชายแน่น
“ลูกพ่อไม่เป็นอะไรนะ!” ธารัชนิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนจะพยักหน้า แต่สายตากลับมองไปที่เหนือหงส์
“เธอ…” เขาเดินเข้าไปหา น้ำฝนไหลผ่านใบหน้า ดวงตาคมสั่นเล็กน้อย
“ขอบคุณนะ” เหนือหงส์ยืนเงียบ
ธารัชถอดแหวนวงหนึ่งออกจากนิ้ว เป็นแหวนเงินเรียบ ๆ สลักลายเล็กน้อย
“ฉันมีอยู่สองวง” เขายื่นมันให้เธอ
“เอาไป” เหนือหงส์ขมวดคิ้ว
“ทำไม” ธารัชยิ้มจาง ๆ
“เธอคือผู้มีพระคุณของฉัน” เขาจ้องตาเธอ
“ถ้าวันหนึ่งเราได้เจอกันอีก แหวนนี้จะทำให้เราจำกันได้ แล้วฉันจะขอเธอแต่งงาน”
ลมฝนพัดผ่าน ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับเหมือนหยุดนิ่ง เหนือหงส์มองแหวนในมือเขา ก่อนจะยื่นมือออกไปรับมันเอาไว้
“งั้นอย่าลืมล่ะ โตมานายจะต้องเป็นเจ้าบ่าวของฉัน” เธอเอ่ยเสียงเบา
“แล้วฉันจะปกป้องนายเอง” ธารัชหัวเราะเบา ๆ
“ฉันก็จะปกป้องเธอแม่หนูน้อย”
“คุณหนูครับ ต้องไปแล้วครับ!” เสียงเรียกดังขึ้น
ธารัชหันไปมอง ก่อนจะหันกลับมาอีกครั้ง
“ชื่อเธอคืออะไร” เหนือหงส์เงียบไปนิดหนึ่ง ยังไม่ทันได้ตอบ ร่างของธารัชก็เป็นลมล้มพับลงไป คนรอบข้างต่างตกใจ
“รีบพาไปหาหมอเร็ว ๆ”
ก่อนที่ธารัชจะถูกพาออกไป ทิ้งไว้เพียงเด็กหญิงคนหนึ่ง ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน พร้อมแหวนในมือ และคำสัญญา
ธารัชป่วยหนักเป็นอาทิตย์ เขาฟื้นขึ้นมาสติก็รางเลือน แต่ประโยคแรกที่พูดคือ แม่หนูกน้อย
“คุณหนูฟื้นแล้ว” แม่บ้านประจำคฤหาสน์เอ่ยอย่างดีใจ
“ผมเป็นอะไรไป”
“สลบไปค่ะ”
“นานแค่ไหน”
“เป็นอาทิตย์เลยค่ะ”
“แล้วคนที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ล่ะ”
“คุณพ่อของคุณให้คนออกตามหาเพื่อที่จะขอบคุณเธอ แต่ไม่มีใครหาร่องรอยเธอเจอเลยค่ะ” แม่บ้านรู้เรื่องนี้เพราะในคฤหาสน์รู้ดีว่าคนที่ช่วยธารัชเอาไว้เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักแต่กล้าหาญมาก
“หาไม่เจออย่างนั้นเหรอ” ธารัชพูดเสียงเศร้า เขายังอยากเจอเธออีก
“ใช่ค่ะ”
“ไม่เป็นไร ผมจะค่อยๆ หาตัวเธอไป” เขาจำเหตุการณ์ความเข้มแข็งของเธอได้ดี เขาเองก็ต้องเข้มแข็งเช่นนั้นเหมือนกัน ต่อไปจะได้ปกป้องตัวเองและปกป้องเธอด้วย
หลายปีผ่านไป...
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกรุ๊งกริ๊ง
“อเมริกาโน่เย็นหนึ่งค่ะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเอี๊ยมผ้ากันเปื้อนสีครีมเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มบาง ๆ แว่นกรอบบางช่วยบดบังความคมของดวงตาไว้ครึ่งหนึ่ง เธอเข้าสู่เมืองใหญ่เพื่อสืบหาเรื่องราวบางอย่าง นั่นคือบิดามารดาที่แท้จริง
“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เธอคือเหนือหงส์ อัศวเดชบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสี่ยเสือ ที่ซ่อนตัวอย่างแนบเนียนกลายเป็นสาวน้อยธรรมดาที่ไม่สะดุดตา
บิดาไม่อยากให้เธอมีอันตราย น้อยคนนักถึงจะรู้ว่าเธอเป็นลูกของพยัคฆ์ หลายปีก่อนเธอได้ช่วยตำรวจทลายแก๊งค้าเด็ก ทำให้มีคนสืบหาตัว บิดาไม่อยากให้มีคนตามเจอ ไม่ว่าจะมาดีหรือไม่ดีก็ไม่อยากประมาท จึงปิดร่องรอยของเธอเอาไว้ เพราะกลัวเธอจะเป็นอันตราย
ตอนนี้เธอเป็นเจ้าของร้านกาแฟเล็ก ๆ ชื่อ Hidden Swan และไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงที่ดูธรรมดาคนนี้ คือคนที่ทั้งภาคใต้ไม่กล้าหือ
เสียงเครื่องบดกาแฟดังครืดเบา ๆ กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วร้าน เหนือหงส์ชงกาแฟอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางนิ่ง สุขุม
“ช่วงนี้เงียบจังนะร้านนี้” ลูกค้าคนหนึ่งพูดขึ้น
“ก็ดีค่ะ สงบดี” เธอยิ้มตอบอย่างเรียบง่าย เป็นธรรมชาติ ไม่มีพิษภัย แค่เปิดร้านกาแฟบังหน้า แต่ฉากหลังเธอต้องช่วยบิดาคุมธุรกิจมากมาย ทั้งบนดินและใต้ดิน รวมถึงต้องเลี้ยงลูกน้องไว้นับร้อย
ทันทีที่เสียงประตูปิดลง รอยยิ้มนั้นหายไป ดวงตาหลังเลนส์แว่นเย็นลงในพริบตา โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นเบา ๆ เธอหยิบขึ้นมา
“ว่าไง” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง เหนือหงส์หรี่ตาเล็กน้อย
รัช ในชุดราตรีงดงาม สายตาทุกคู่ในงานจับจ้องมาที่เธอ ธนากรยกแก้วขึ้น“วันนี้คือวันที่ครอบครัวของเราได้ลูกสาวกลับคืนมา” เสียงปรบมือดังขึ้นทั่วห้อง ศศิภายิ้มทั้งน้ำตา มองลูกสาวไม่วางตา พยัคฆ์ ยืนกอดอก มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ พงศกร หัวเราะเบา ๆ อย่างมีความสุข“หลานสะใภ้ของฉันนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างเป็นกันเอง ธารัชมองเหนือหงส์ สายตา จริงจังและอบอุ่น เขาค่อย ๆ จับมือเธอ“เหนือหงส์” เธอหันไปมองเขา“มีอะไรคะ” ธารัชสูดหายใจลึก ก่อนจะพูดออกมาตรง ๆ“ก่อนหน้านี้ที่แต่งงานกัน มันเป็นเพราะคุณปู่ และพี่ไม่รู้ว่าเธอคือคนที่พี่ตามหา” ทุกอย่างเงียบลง ทุกคนหันไปมอง ธารัชยิ้มกว้าง“พี่รักเธอ” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย แววตาไหววูบ ธารัชพูดต่อ“แต่งงานกับพี่อีกครั้งนะ” เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปาก“โรแมนติกจังเลยนะคะ” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เธอเอียงคอเล็กน้อย“ก็ได้ค่ะ หงส์ตอบตกลงค่ะ” คำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ธารัชยิ้มกว้าง พงศกรหัวเราะเสียงดัง“ดี! ดีมาก ปู่มีความสุขที่สุด” บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุข แต่ในอีกมุมหนึ่งของงาน พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งยืนก้มหน้าอยู่ สายตานั้นเต็มไปด้วยความแ
“ผู้ชนะการประมูลที่ดินผืนนี้…” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดซอง“คือคุณธารัช วรเวช” เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที ธารัชนิ่งสงบ ไม่แสดงอารมณ์อันใด เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเขาจะต้องได้ ก็เขามีภรรยาที่ดีอย่างเหนือหงส์ไงส่วนธีรัช สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที “เป็นไปไม่ได้!” เขาพูดออกมาเสียงดัง“ผมรู้ราคาหมดแล้ว!” คำพูดนั้นทำให้ทั้งานเงียบกริบ ชายคนนั้นหันมอง มีสีหน้ากังขา“รู้ราคาหมดจริงเหรอ คุณโดนหลอกแล้วกระมัง ข้อมูลนี้ถือเป็นความลับสุดยอด ทางเราไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รับรู้ มีคนรู้แค่ผมกับเจ้านาย ถ้าข้อมูลรั่วไหลก็ต้องมาจากผม แต่ผมจำได้ว่าไม่เคยพบคุณหรือคนของคุณมาก่อน” เสียงกระซิบดังขึ้นทันที ธีรัชชะงัก รู้ตัวว่าพลาดเสียแล้ว ใบหน้าของเขาซีดเผือด ตั้งแต่เรื่องที่เขาไปนอนกับอริสาก็วุ่นวายแล้ว มาเจอเรื่องการประมูลอีก“ส่วนซีอีโอของออเรียน เทด ตกลงเซ็นสัญญากับธารัช” คำประกาศที่ดังมาอีกครั้ง ทำให้ธีรัชแทบล้มทั้งยืน“ไม่จริง ผมไม่เชื่อ” ก็เขาติดต่อกับเลขาของซีอีโอคนนั้นแล้วนี่นา เหนือหงส์ยืนมองอยู่มุมหนึ่ง ยิ้มมุมปาก“โง่เอง” เธอพึมพำเบา ๆ แล้วก้าวออกไปกลางงาน“ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบ” เสียงเธอดังขึ้นอย่างชัดเจ
“มีคนดูแลแทนพ่อแล้วนะ แต่อย่าลืมดูแลตัวเองให้ดี ไม่มีใครรักตัวเราเองเท่าตัวเราอีกแล้ว”“หนูรู้ค่ะ”“แล้วทีนี้จะช่วยเขาทุกเรื่องอีกไหมล่ะ”“ไม่แล้วค่ะ”“ให้เขาออกโรงเองบ้าง อีกอย่างที่เขาทำตัวเสเพลมานาน และกระโดดลงมาแข่ง อาจเพราะพร้อมแล้วก็ได้ เราก็อย่าไปบดบังรัศมีความเก่งของเขานัก” พยัคฆ์ลูบหัวบุตรสาวไปมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู“รู้แล้วค่ะพ่อ” เธอรับคำ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา เหนือหงส์สีหน้าผ่อนคลายเล็กน้อย“ได้มาแล้ว” เธอพึมพำในใจ ข่าวเรื่องที่ดินทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกด้านหนึ่ง ธีรัชนั่งอยู่ในห้องทำงาน ลูกน้องยืนรายงานอยู่ด้านข้าง“ตอนนี้เราพยายามติดต่อคนของเจ้าของที่ดินแล้วครับ” ธีรัชหรี่ตา“ดีมาก”“เหมือนจะมีคนกลางรับเรื่อง เราสามารถซื้อข้อมูลราคาประมูลของแต่ละเจ้าได้ พอเรารู้ราคาเราก็จะชนะการประมูลแน่นอน เจ้าของคนนี้ไม่ได้ให้ยื่นประมูลแข่งกันเหมือนการประมูลของทั่วไป ให้ยื่นราคาที่สูงสุดไปเลยทีเดียว ใครได้ราคาสูงจะได้ที่ดินผืนนั้นไป” ธีรัชยิ้มมุมปาก“ดี เอาข้อมูลมาให้ได้”“แล้วซีอีโอของออเรียน เทดล่ะ”“เราสามารถติดต่อเลขาของซีอีโอได้แล้วครับ เขาจะช่วยเราเต็มที่ แค่อาจจะม
ทอดให้ เงื่อนไขต้องได้ทั้งสองอย่าง ถ้าใครได้มาอย่างใดอย่างหนึ่ง ถือว่าเสมอกันต้องแข่งกันใหม่”ทันทีที่พูดจบ เสียงกระซิบดังขึ้นทันที “ที่ดินผืนนั้นเหรอ ไม่มีทางได้ง่าย ๆ แน่ มูลค่ามหาศาลมาก เจ้าของก็ลึกลับมาก ไม่ค่อยแสดงตัว”“ส่วนบริษัทออเรียน เทคยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ถ้าได้เซ็นสัญญาคว้าการลงทุนมาได้ คือสุดยอดของประเทศเลยนะ” สายตาหลายคู่หันไปมองธารัช และเต็มไปด้วยความดูถูก“เขาจะไปสู้ได้ยังไง”“ไม่เคยทำงานจริงจังเลย” ธารัชนั่งพิงเก้าอี้ สีหน้ายังคงสบาย เหมือนไม่ได้ยินอะไร ธีรัชมองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย พงศกรพูดต่อ“และฉันจะประกาศผล ในงานวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของฉัน” ทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง“วันนั้น ใครที่ถือครองที่ดินผืนนั้นได้และได้เซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับออเรียน เทค จะได้เป็นผู้รับมรดกหลักของตระกูล” ชายชราประกาศอย่างชัดเจน ประโยคนั้นหนักแน่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ความตึงเครียดแผ่กระจายไปทั่วห้อง พงศกรเอนหลังพิงเก้าอี้“เริ่มได้ตั้งแต่วันนี้” เขามองหลานทั้งสองคน“อย่าทำให้ปู่ผิดหวังล่ะ แพ้ชนะเป็นเรื่องธรรมดา ยังไงแกสองคนก็เป็นหลานแท้ๆ ของปู่ จะได้ดูแลบริษัทแน่นอน ปู่จะไม่ทิ้งใครไว้ข
“ใช่ และตอนนี้พวกมันกำลังจะเอาทุกอย่างไป ฉันจะไม่ยอมให้พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเสียเปรียบอีกเด็ดขาด” ธารัชถอนหายใจ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบต้นคอ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง แล้วจู่ ๆ เขาก็ยื่นมือไปจับแขนเธอบีบเบา ๆ“เหนื่อยไหม” เหนือหงส์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบสั้น ๆ“ไม่” ธารัชยิ้มบาง“โกหก” เขาเลื่อนมือขึ้นไปนวดไหล่เธอเบา ๆ อย่างเป็นธรรมชาติ“ตัวตึงหมดแล้ว” เหนือหงส์ไม่ได้ปัดมือเขาออก กลับปล่อยให้เขานวดต่ออย่างเงียบ ๆ บรรยากาศผ่อนคลายลงอย่างประหลาด“ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วย บอกได้เลยนะ พี่จะช่วยเธอเต็มที่ทุกอย่าง” ธารัชพูดขึ้น น้ำเสียงจริงจัง เหนือหงส์เหลือบตามองเขา“ตอบแทนบุญคุณเหรอ” ธารัชยิ้ม“ก็ส่วนหนึ่ง” เขาหยุดนิดหนึ่ง“อีกส่วน…” เขาไม่พูดต่อ เหนือหงส์มองเขานิ่ง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อย“ก็ได้” เธอเอนตัวพิงหมอน“งั้นเตรียมตัวไว้ให้ดี งานนี้ไม่ง่าย แต่ก็ไม่ยาก” ธารัชหัวเราะเบา ๆ“ตั้งแต่เจอเธอมา พี่ยังไม่เคยเจออะไรง่ายเลย” เหนือหงส์หลุดยิ้ม ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกบางอย่างไหลผ่านเงียบ ๆ โดยไม่ต้องพูดออกมา แต่ต่างคนต่างรู้ดีว่าอีกฝ่าย เริ่มมีความหมายมากกว่าที่คิดไว้ตั้งแต่แรกแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ
“อะไรนะ ของรักของหวงหมอนั่นหรือเปล่า” เหนือหงส์เปิดกล่องออกช้า ๆ แหวนวงหนึ่งวางอยู่ด้านใน เธอนิ่งไปทันที ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย“นี่มัน…” เธอเอื้อมมือไปแตะแหวน ก่อนจะเผลอหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ แหวนวงนั้น เหมือนกับของเธอทุกประการ หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เป็นไปไม่ได้ ทำไมถึงบังเอิญได้ขนาดนี้” เสียงประตูห้องน้ำเปิดออกอีกครั้ง ธารัชเดินออกมา สายตาหันมาเห็นภาพตรงหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที“เธอทำอะไร!” เสียงตวาดดังลั่นห้อง เหนือหงส์สะดุ้ง กล่องในมือหล่น แหวนกระเด็นออกจากกล่องตกลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังชัดเหนือหงส์มองเขาอย่างตกตะลึง ในขณะที่ธารัชก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขารีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้“ใครให้เธอมายุ่งกับของของฉัน” น้ำนั้นเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ มือของเขากำแน่น ดวงตาคมจ้องเธอเขม็งบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที รู้สึกตึงเครียดจนหายใจแทบไม่ออกเหนือหงส์ยังคงถูกธารัชจับข้อมือไว้แน่น แต่สายตาของเธอไม่ได้มองมือที่ถูกจับเธอมองไปที่แหวนบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา“แหวนวงนั้น ของคุณเหรอ” เสียงเธอเบาลง ธารัชนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยมือเธอช้า ๆ แล้วก้มลงเก็บแหวนขึ้นมา เขามองมันอยู่ครู่
“คุณปู่พูดเล่นใช่ไหมคะ”“ฉันไม่เคยพูดเล่นในเรื่องนี้” น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย“ผู้หญิงแบบเธอเหมาะกับตระกูลวรเวช” เหนือหงส์ยกมือปิดปากนิด ๆ ก่อนกลั้นยิ้ม“งั้นก่อนจะไปถึงขั้นนั้น นั่งพักให้สบายใจก่อนดีไหมคะ” เธอลุกขึ้น“นี่ร้านหนูเองค่ะ” ไม่นาน ป้ายร้าน Hidden Swan ปรากฏตรงหน้า ธนวัฒน์มองอย่างสน
“ใครกล้าเข้ามาในเขตของฉัน” เธอวางแก้วกาแฟลงอย่างเบามือ“รออยู่ที่เดิม ฉันจะไปจัดการเอง”เครื่องบินส่วนตัวออกเดินทางอย่างทันใจเวลาต่อมา ลานโกดังร้างริมทะเล เสียงคลื่นซัดฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมแรงพัดเสื้อผ้าให้ปลิวไหว ชายฉกรรจ์นับสิบยืนเรียงแถว ก้มหัวทันทีที่เห็นเธอก้าวลงจากรถ“สวัสดีครับคุณหนู” เสียงดัง
“นันพี่อยู่นี่” พยัคฆ์กอดร่างภรรยาเอาไว้ก่อนที่น้ำตาลูกผู้ชายจะไหลหยดลงมา นันทาคือคู่ชีวิตที่อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่เขายังไม่มีอะไรเลย เธอไม่เคยบ่น ไม่เคยท้อแท้ ยังต่อสู้ฝ่าฟันมากับเขา แต่พอเขามีทุกอย่างพร้อม เธอกลับไม่อยู่รอเสวยสุขกับเขา กลับจะทิ้งกันไป“ฝากดูแลเหนือหงส์ด้วย แม้เขาจะไม่ใช
ณ คฤหาสน์หิรัญญา กลางใจเมืองที่ไม่เคยหลับใหล แสงไฟสีทองนวลสาดส่องผ่านม่านผืนบาง เผยให้เห็นความหรูหราที่ถูกสร้างขึ้นจากอำนาจและเงินตรา ทุกอย่างเงียบสงบผิดจากเดิม เงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในความมืดมิดของราตรีกาล“หลับให้สบายเถอะนะคะคุณผู้หญิง” เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของหญิงสาวในชุดแม่







