บทที่ 4

4

          การสร้างทางน้ำเก่าเพื่อให้ใช้ได้อีกครั้ง จำเป็นจะต้องใช้เวลาในการฟื้นฟู

          หนิงเอ๋อมอบหมายหน้าที่ให้ชาวบ้านขุดทางน้ำเก่าด้วยรถแม็คโคร ส่วนนางกำลังแนะนำชาวบ้านที่เหลือในเรื่องของการปลูกพืชในดินแล้ง

          นอกจากเรื่องเพาะปลูกพืชแล้วยังมีการแนะนำเลี้ยงสัตว์เอาไว้กินและเอาไว้ขาย อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่มีอะไรเลย

          “คำแนะนำของข้ามีแค่นี้แหละ”

          ชาวบ้านทำตามคำแนะนำหนิงเอ๋อ ไม่มีคนบ่นสักคนเดียว พวกชาวบ้านที่มีหน้าที่ให้ทำพวกเขาดูมีความสุขมากกว่าตอนที่นางเจอพวกเขา จะบอกว่ามันเป็นความสุขเล็กๆ ก็ได้

          เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา หนิงเอ๋อก็ได้เดินสำรวจบริเวณรอบแคว้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะมีสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้

          (บ้านของชาวบ้านมันดูทรุดโทรม แบบนี้ไม่เรียกว่าบ้านแล้ว)

          มิติแห่งความต้องการถูกเปิดออก หนิงเอ๋อนำของบางอย่างออกมากองโตเท่าภูเขา นี่ไม่ใช่เสบียงเหมือนครั้งก่อน แต่นี่เป็นกองไม้สำหรับเอาไว้สร้างบ้าน

          “ผู้ใหญ่บ้าน กองไม้พวกนี้เอาไว้สำหรับสร้างบ้านนะ ฝากจัดการผู้ใหญ่บ้านดูด้วย”

          “อ่า เข้าใจแล้ว เจ้าทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ

อันที่จริงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”

          “มันเป็นหน้าที่ของข้าที่ต้องทำ”

          ความจริงแล้ว มิติแห่งความต้องการสามารถดึงบ้านออกมาทั้งหลังได้ แต่หนิงเอ๋อไม่ทำ เพราะว่าหากชาวบ้านติดความสบายจนเกินไป อาจจะทำให้ความเป็นอยู่และชีวิตแย่ลงไปอีก นางอยากให้ชาวบ้านมีความขยันและเอาใจใส่ชีวิตของตนเองให้มากยิ่งขึ้น

          ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีในระยะยาว

          “จะว่าไปข้ายังไม่ได้ถามชื่อของเจ้าเลย”

          “อ้อ ข้าชื่อหนิงเอ๋อ”

          “ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านชื่อหาว หลังจากนี้เจ้าอยากจะทำอะไรกับแคว้นฉินอีก”

          “ทำให้แคว้นฉินเป็นแคว้นการเกษตร ผู้ใหญ่บ้านดูรอบแคว้นสิ พื้นที่กว้างขวางนี้สามารถทำการเกษตรได้ แต่ก็ต้องใช้เวลาสักหน่อย”

          “นานแค่ไหน?”

          “ข้าเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน แต่หากชาวบ้านช่วยกันสร้างมันขึ้นมา สักวันมันก็จะเห็นผลและประสบความสำเร็จ”

          คำพูดของหนิงเอ๋อมันดูทันสมัยไปสักหน่อย ทำให้ผู้ใหญ่บ้านฟังไม่ค่อยได้ศัพท์เท่าไหร่ ยังดีที่ผู้ใหญ่บ้านพอจะเข้าใจในสิ่งที่นางพูดอยู่บ้าง

          “ผู้ใหญ่บ้านหาว ข้าอาจจะไม่ได้อยู่ดูที่นี่ไปตลอดหรอกนะ เพราะข้ายังมีแคว้นอื่นอีกที่ต้องไป ข้าอาจจะต้องฝากให้ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนดูแล เมื่อถึงเวลาข้าจะกลับมาอีก”

          “หากเป็นคำขอของเจ้าแม่นางหนิงเอ๋อแล้ว ข้าคนนี้ทำให้ได้อยู่แล้ว”

          “ขอบคุณมากค่ะ”

          “ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก ข้าต่างหากที่ต้องของคุณ”

          เอาเป็นว่า หนิงเอ๋อทำได้แค่นี้ นางยังมีแคว้นอื่นที่ต้องไปอีกหลายแคว้น คงไม่ได้มาอยู่ดูแคว้นฉินตลอดรอดฝั่ง

          .

          .

          .

          จากแคว้นฉินเดินทางมาตามเส้นทางเพื่อไปยังแคว้นต่อไป

          หนิงเอ๋อนางมีความกังวลที่แคว้นฉินว่าตอนนี้พวกชาวบ้านยังทำหน้าที่ของตนเองบ้างหรือเปล่า กำลังทำอะไรอยู่กันแน่ ได้แต่เป็นห่วงอยู่ที่ห่างไกล

          หนิงเอ๋อเดินทางมาไกลจึงหยุดพักที่ทะเลสาบ ซึ่งเป็นทะเลสาบที่นางเกิดใหม่

          ไม่ใช่ที่เดิมหรอกนะ

          ทะเลสาบสายนี้เป็นทะเลสาบที่ยาวออกไปไกลหลายกิโลเมตร แต่แรกนางมองดูแค่ว่าเป็นทะเลสาบที่ไม่ใหญ่ แต่พอได้เดินทางออกมาความคิดนั้นก็เปลี่ยนไป ถึงยังไม่รู้ว่ามันจะยาวสัก

แค่ไหน

          หลังจากหยุดเดินพักได้ครู่หนึ่ง หนิงเอ๋อ

จึงเดินทางต่อ

          “เราเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว จะมาเดินทางในป่าแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ เกิดเจอเหตุการณ์ไม่ดีขึ้นมาจะทำไงอ่า”

          หนิงเอ๋อพูดกับตนเองเพื่อไม่ให้ดูเหงาเกินไป

          เมื่อเดินทางมาได้หลายชั่วโมง หนิงเอ๋อเห็นอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า มันเป็นรถโบราณที่ใช้ม้าในการเคลื่อนที่จอดอยู่ใต้ต้นไม้ ข้างในรถม้ามีคนนอนอยู่

          หนิงเอ๋อชำเรืองมองเข้าไปข้างใน เป็นผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับหนิงเอ๋อ การแต่งตัวเป็นแบบชาวบ้านทั่วไป คงจะเป็นคนแถวนี้และน่าจะรู้เส้นทางที่จะไปยังข้างหน้า

          ท่าทางนอนหลับสบายดี เสียงกรนยังดัง

อีกด้วย

          (จะปลุกดีไหมนะ?)

          !?

          ไม่ทันจะได้ปลุก ชายหนุ่มก็ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความงงงวย

          “เจ้าเป็นใคร?”

          หนิงเอ๋อตกใจตื่นจนล้มลงกับพื้น ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งจ้องมองนางด้วยความฉงนพร้อมกับท่าทางที่ยังตื่นไม่เต็มตา

          “ข้าชื่อหนิงเอ๋อ ข้าเดินทางมาจากแคว้นฉิน”

          “แคว้นฉิน เดินมาเนี่ยนะ”

          “อ่า ใช่แล้วข้าเดินมา”

          ชายหนุ่มยังคงไม่เชื่อในสิ่งที่หนิงเอ๋อพูดออกมา

          หนิงเอ๋อเดินทางจากแคว้นฉินตั้งแต่เช้ามืดมาจนถึงที่นี่ช่วงเวลาน่าจะบ่ายโมงเห็นจะได้ ไม่รู้ว่าที่โลกแห่งนี้นับเวลากันอย่างไร ซึ่งมันไกลเอามากๆ แล้วชาวบ้านที่แคว้นฉินก็ไม่มีรถม้าสักคันเดียว หนิงเอ๋อต้องทำใจเดินทางมาอย่างที่เห็น

          “ผู้หญิงเดินทางมาคงลำบาก โชคดีที่เจ้าไม่เจอกับพวกโจร ไม่อย่างนั้นเจ้าคงได้กลายเป็นเมียพวกโจรแน่”

          “ปากเสีย”

          “ข้าพูดจริง ที่นี่น่ะ มีพวกโจรอยู่กันเยอะ เดินทางคนเดียวจะต้องระวังตัว นับว่าเจ้าโชคดีแล้วล่ะ ว่าแต่ว่า เจ้าจะไปไหน?”

          “แคว้นหนาน”

          “ไกลอยู่นะ ข้าว่าเจ้าต้องจ้างรถม้าไปส่งแล้วแหละ เดินไปน่ะไม่ไหวหรอก แถวนั้นน่ะมีสัตว์ป่าดุร้ายเยอะ ถ้าหากเจ้าอยากไปแล้วละก็ ข้าไปส่งเจ้าได้นะ แต่เจ้าต้องจ่ายเงินข้าก่อน เงินมางานเดิน”

          (หมอนี่มันพูดมากจริง)

          “ก็ได้ เป็นอันว่าตกลงตามนี้”

          “พูดคำไหนคำนั้น จริงสิ ข้าชื่อเหยา เจ้าล่ะ?”

          “หนิงเอ๋อ”

          “หนิงเอ๋อ เป็นชื่อที่เหมาะกับเจ้าดี”

          หลังจากนั้น หนิงเอ๋อจึงได้นั่งรถม้าออกเดินทางไปยังแคว้นหนานซึ่งเป็นเป้าหมายต่อไป

          ...