บทที่ 16 ภาพในอดีต

       

          เสียงกลองรัวเป็นจังหวะสามช่าดังลั่นลานใต้ตึกคณะ นอร์ธในชุดนักศึกษาปล่อยชายเสื้อยืนกอดอกอยู่ท้ายแถว สายตาคมกริบกวาดมองกลุ่มเด็กปีหนึ่งที่กำลังนั่งหน้าดำคร่ำเครียดกับเกมละลายพฤติกรรม จนกระทั่งไมโครโฟนของเพื่อนประธานเชียร์ประกาศเรียกหมายเลขของกลุ่มให้ส่งตัวแทนมาเต้นโชว์

            “เรานั่นแหละ ใช่เรา...ลุกเลยครับ อย่ามัวแต่เกี่ยงกัน”

            ร่างเพรียวบางในชุดนักศึกษาใหม่เอี่ยม เสื้อสีขาวถูกระเบียบติดกระดุมถึงคอ และกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า ค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นมา ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อน ก่อนเสียงปรบมือจะดังระงมทันทีที่ปรากฏร่างเล็กนั้น

            ร่างเล็กขยับแว่นหนาเตอะ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากึ่งเดินกึ่งวิ่งจากปลายแถวไปยังหัวแถว ข้างหน้าที่มีรุ่นพี่หลายคนยืนรออยู่ ป้ายชื่อกระดาษแข็งเขียนด้วยลายมือหวัดๆห้อยด้วยเชือกฟางสีชมพูขยับปลิวตามแรงเดิน จนมันพันกันยุ่งเหยิงสุดท้ายป้ายคว่ำไม่สามารถมองเห็นชื่อ จนรุ่นพี่ต้องเป็นฝ่ายจับมันมาแก้ให้แล้วก้มลงมองเอง

            “น้องพรีม?”

            “ค่ะ พรีมค่ะ”

            เธอเอ่ยเสียงเบาจนรุ่นพี่ต้องยื่นไมโครโฟนไปจ่อปาก

            “อีกที...ชื่ออะไรนะครับ”

            ท่าทางเขินอาย และใบหน้าที่ไร้การเติมแต่งเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อ เป็นที่สะดุดตาของนอร์ธตั้งแต่แรกเห็น

            “ชื่อ...พรีมค่ะ”

            “ชื่อจริงละครับ”

            “กานต์พิชชา วรเวชต์โสภณ..ค่ะ”

            “ชื่อโคตรจำยากเลยว่ะ...รหัสล่ะครับ”

            ก่อนประโยคนี้ของรุ่นพี่จะเรียกเสียงหัวเราะของคนทั้งลาน ดูท่าเธอคนนี้จะถูกมองออกว่าเป็นคนหน้าตาดีแม้จะมีแว่นหนาเตอะ และนั่นกลับเรียกร้อยยิ้มของนอร์ธไปด้วย ร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง เขาแทบไม่ต้องทำอะไรเลยก็เป็นที่จับตามองให้กับผู้คนที่เดินผ่าน และทุกคนที่หันมาเห็น ด้วยเอกลักษณ์รูปร่างและหน้าตาหล่อเหลาของเขาเอง เผลอยกยิ้มอบอุ่นให้กับความเขินอายของรุ่นน้องคนนี้ ที่มีมากขึ้นไปอีกหลังจากถูกแซว

            “0805 ค่ะ”

            “โอเคครับ.. พี่อยากกินไก่อ่า เสิร์ฟไก่ย่างให้พี่หน่อย เอ้าพวกเรา.. ไก่ย่างถูกเผา สาม สี่!”

.

.

            “หึ..”

            ภาพเด็กสาวชุดนักศึกษาที่กำลังเต้นท่าไก่ย่างเก้ๆกังๆ แบบร่างกายไม่เป็นมิตรกับสมอง และเสียงใสๆที่ตะโกนชื่อตัวเองแข็งกับเสียงกลอง มันเป็นความทรงจำที่ทำให้เขาไม่มีวันลืม

            ทว่า...รอยยิ้มนั้นกลับหุบลงฉับพลันในวินาทีต่อมา

            สายตาของนอร์ธเหลือบไปเห็นกระเป๋าใส่ปืนสไนเปอร์วางอยู่ ความเย็นยะเยือกก็แล่นปราดเข้าสู่ร่างกายทันที แววตาที่อ่อนโยนเปล่งแสงประกายในทีแรกหม่นหมองลง เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้น ความโหยหาที่ดูดดึงออกไปแทนที่ด้วยความว่างเปล่าเหมือนเดิม

            เขากระตุกยิ้ม มือหนายกขึ้นมาลูบหน้า ความรู้สึกบางอย่างส่งผ่านมือสากนั้น มือที่แปดเปื้อนเลือด หากต้องไปกุมมือบางที่แสนบริสุทธ์ มีแต่จะทำให้มือของเธอติดกลิ่นเหม็นคาวไปด้วย

            และนี่คือเหตุผลที่จำเป็นต้องสั่งตัวเองให้หยุดชอบ และเก็บความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้ เหลือเพียงความทรงจำ เพราะในโลกที่มืดมนของเขา ไม่มีสิทธิ์ลากเธอที่แสนซื่อบริสุทธิ์มาเกี่ยวข้องอยู่แล้ว

.

.

            หลายวันต่อมา

            พรีมยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม คือไปมาระหว่างมหาลัยและผับจนกระทั่งถึงวันหยุด กลางวันวันนี้เธอจึงอยู่แต่ในห้อง โชคดีที่ก่อนหน้าไม่ได้ถูกเจ้าหนี้คุกคาม แต่ว่านั่นก็เพียงชั่วคราว ไม่นานพวกมันคงมาดักรอใหม่

            ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้อง เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้รีบร้อนเลยมองทุกอย่างภายในห้องได้ชัดขึ้น หากแต่ความสบายใจไม่ได้ถูกหยุดเพียงแค่นั้น เธอยังมีความคิดที่เวียนวนและก่อกวนจนเครียด คือรายได้ที่ได้มาจากงานพาร์ทไทม์ซึ่งถูกจ่ายแค่เพียงรายชั่วโมง ไม่ได้ทิปเหมือนกับตอนทำตำแหน่งพีอาร์ คืนนั้นคืนเดียวที่ได้มาจ่ายค่าข้าวตั้งหลายวัน ถ้าทำอีกสักอาทิตย์หรือสองอาทิตย์คิดว่าคงพอค่าดอกเบี้ยหนี้ก้อนนั้นแน่ ส่วนต้นก็ได้จากเงินเดือน ถึงจะเจียดมาจ่ายค่าห้องก็ยังคงพอ

            ทว่าเธอย้ายแผนกแล้ว สาเหตุเพราะความกลัวในคืนนั้น ทำให้เธอต้องมาเป็นแม่บ้านในตอนนี้

            “เฮ้อ..”

            พอมีเวลาก็ยิ่งทำให้ต้องคิดไม่ตก ร่างบางในชุดเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์กับกางเกงขาสั้น นอนแผ่หราอยู่บนเตียงในลักษณะกลอกตาไปมามองเพดาน จนกระทั่ง..เผลอหลับไป

            มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่หน้าห้อง และเสียงลากอะไรสักอย่างคล้ายกำลังย้ายของ ถึงจะยังรู้สึกหนักอึ้งกับเปลือกตา แต่ก็ยังอุตส่าห์ฝืนตัวเอง ร่างบางดึงตัวเองลุกขึ้นมานั่ง รอให้หายมึนงงอยู่พักหนึ่งถึงจะหันไปมองเวลา พบว่าเธอหลับไปนานถึงสามชั่วโมง

            อะไรมันจะหลับเหมือนซ้อมตายขนาดนี้ ไม่พอ..เธอยังรู้สึกเหมือนเพิ่งนอนเอง และพอได้ยินมากๆเข้าถึงอดที่จะสงสัยไม่ได้ ความอยากรู้ทำให้ต้องลุกขึ้นเดินไปมองตาแมว ก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมงานที่กำลังลากกระเป๋า และบางห้องถูกเปิดอ้าคล้ายกำลังย้ายของ

            ความอยากรู้แต่ไม่อยากออกไปจึงทำให้เธอได้แต่ยืนมอง เห็นเป็นน้ำหวาน และกล้วย ที่ยืนหันหลังอยู่ ส่วนคนอื่นได้ยินเสียงอยู่ข้างในห้อง เดาได้ว่าพวกหล่อนกำลังย้ายมาอยู่ที่นี่ พักชั้นเดียวกันกับเธอ คำถามที่มีคือย้ายทำไม หรือเจ้อนุญาตแล้ว?

          ..และแน่นอนว่าการไม่อยากเผชิญหน้าชนะความอยากรู้ทั้งหมด เธอเลือกที่จะเดินกลับมานั่งอยู่ปลายเตียง ก่อนหาอะไรทำแก้เบื่อ ซึ่งหนีไม่พ้นการเก็บกวาดและทำความสะอาดห้อง จัดห้อง