ตอนที่2

วันต่อมา เสิ่นม่านเหยาเดินผ่านห้องโถง เห็นมู่เจียวเจียวกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่กับมู่หลันฮวา นางจะเดินไปอีกทางแต่ก็ถูกเห็นเสียก่อน

" ม่านเหยา"

" ม่านเหยามานี่สิ"

มู่หลันฮวากวักมือเรียก

" เจ้าว่าชุดนี้เป็นอย่างไรบ้าง เหมาะกับข้าไหม ข้ากำลังเลือกชุดใส่ไปงานเลี้ยงชมบุพผาในวัง ท่านแม่บอกว่าชุดนี้เหมาะกับข้ามากกว่า แต่ข้าก็ชอบชุดนี้ด้วย เลือกอยู่นานก็ตัดสินใจไม่ได้ เจ้าช่วยข้าเลือกหน่อยสิ เอาชุดไหนดีชุดนี้หรือชุดนี้"

เสิ่นม่านเหยามองดูเสื้อผ้าที่กองอยู่บนโต๊ะล้วนเป็นผ้าเนื้อดี ตัดเย็บอย่างปราณีต นางก้มมองตัวเองที่ใส่แค่ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ มู่หลันฮวารู้ถึงความคิดของนางจึงรีบพูดขึ้น

" ม่านเหยา ชุดพวกนี้สั่งตัดเย็บก่อนหน้าที่เจ้าจะมา ช่างตัดเย็บวัดตัวของเจียวเจียวไว้ชุดพวกนี้จึงมีแต่ของนาง เจ้ามากระทันหันข้ายังไม่เวลาเตรียมเสื้อผ้าให้เจ้า เจ้าก็ใส่ชุดเก่าไปก่อนนะ ไว้วันหลังข้าจะพาไปซื้อชุดใหม่"

มู่เจียวเจียวมองมู่ม่านเหยายกยิ้มมุมปากสายตาเยาะเย้ย นางไม่ใส่ใจแบมือไปตรงหน้ามู่หลันฮวา

" จะรอวันหลังทำไม ก็ซื้อวันนี้แหละ และก็ไม่ต้องลำบากท่านพาไปด้วย เอาเงินมาให้ข้า ข้ากำลังจะไปเดินเล่นที่ตลาดพอดี เดี๋ยวข้าไปซื้อเอง"

มู่หลันฮวาชะงัก ก่อนจะล้วงเอาถุงเงินส่งให้เสิ่นม่านเหยาเปิดดูข้างใน มีเพียงตำลึงเงินไม่กี่ก้อน นางแบมือออกไปอีก

" อะไร"

" ไม่พอ หลิวลี่บอกว่าคืนนี้จะมีงานเลี้ยงในวัง บุตรสาวขุนนางล้วนไปเข้าร่วม ข้าที่เป็นบุตรสาวตัวจริงย่อมต้องไปด้วย ชุดที่สวมใส่ย่อมต้องซื้อในราคาแพง เงินในถุงนี้จะไปพอได้อย่างไร เสื้อผ้าพวกนี้ที่กองอยู่คงหลายหมื่นตำลึง หรือท่านอยากให้ข้าไปป่าวประกาศบอกทุกคนให้รู้ ว่าท่านลำเอียงกับบุตรสาวตัวจริง ให้เศษเงินมาใช้แค่ไม่กี่สิบ"

" ไม่ใช่เช่นนั้น แต่งานเลี้ยงในวังเจ้าอย่าไปดีกว่า"

" ทำไมข้าถึงไปไม่ได้"

" ม่านเหยา ท่านแม่เป็นห่วงเจ้า กลัวว่าเจ้าจะอึดอัด ในงานมีแต่บุตรสาวขุนนาง เจ้าพึ่งกลับมายังไม่รู้จักใคร อีกทั้งขนบธรรมเนียมในวังเจ้าก็ไม่รู้"

" จะบอกว่าข้ามาจากชนบทไม่คู่ควรสินะ"

" ไม่ใช่ เจ้าอย่าเข้าใจผิด"

" งั้นข้าก็จะไปดูสักหน่อยว่าไอ้งานชมบุพผาเนี่ยมันมีบุพผาอะไรให้น่าชมบ้าง เอาเงินมา ข้าจะไปหาซื้อชุดแพงๆใส่ให้สมฐานะบุตรสาวตัวจริงของตระกูลมู่"

นางพูดเน้นคำว่าบุตรสาวตัวจริง มู่หลันฮวาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร สุดท้ายก็ไม่พูดสั่งให้สาวใช้ไปเอาตั๋วเงินมา สาวใช้หยิบตั๋วเงินมาหลายใบ เสิ่นม่านเหยารีบคว้ามายัดใส่สาบเสื้อยิ้มกว้าง

" ขอบคุณเจ้าค่ะ ไปกันเถอะหลิวลี่"

นางจูงมือหลิวลี่เดินจากไป มู่หลันฮวาตวัดสายตามองสาวใช้

" เหตุใดเจ้าถึงเอามาหลายใบนัก ทั้งหมดเท่าไหร่"

" ห้าใบ ใบละแสนตำลึงเจ้าค่ะ"

" อะไรนะ นี่ นี่เจ้า"

" ก็นางเป็นคุณหนูตระกูลมู่ เป็นบุตรสาวแท้ๆของท่าน เงินนั่นไม่ใช่ว่านางสมควรได้เหรอเจ้าคะ ให้ไปทีเดียวจะได้ไม่ต้องมาขออีก อีกอย่างนางเองก็ยังไม่มีเสื้อผ้าใหม่สักชุด ไหนจะเครื่องประดับอีก ไหนจะ"

" พอ พอแล้ว เจ้าจะไปที่ไหนก็ไปไป"

มู่หลันฮวาโบกมือไล่สาวใช้คนนั้น

เสิ่นม่านเหยามองดูตัวเองในกระจกเงา สวมชุดผ้าไหมชั้นดีสีชมพูปักลายดอกมู่ตานเกล้าผมใส่เครื่องประดับ ปักปิ่นมุกระย้าหลิวลี่ดูแลความเรียบร้อย

" เสร็จแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ท่านงามมาก งามกว่าคุณหนูเจียวเจียวเสียอีก"

" เจ้าพูดจริงเหรอ"

" จริงเจ้าค่ะ คุณหนูเจียวเจียวถึงจะถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี แต่รูปร่างทรวดทรงเทียบคุณหนูไม่ได้สักนิด ผอมบางหน้าอกก็แบนราบคุณหนูม่านเหยาทั้งอวบอิ่มทรวดทรงเย้ายวน โดยเฉพาะตรงนี้"

หลิวลี่จิ้มไปที่หน้าอกของเสิ่นม่านเหยา

" ใหญ่จนล้นออกมาแล้ว คิกๆ"

เสิ่นม่านเหยาจ้องมองอกอวบของตัวเองยิ้มภูมิใจ

" คุณหนูท่านจะไปงานเลี้ยงจริงๆเหรอเจ้าคะ "

" จริงสิ ทำไมหรือเจ้าก็คิดว่าข้าไม่สมควรไป"

" ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าแค่เป็นห่วงท่าน กลัวว่าท่านจะถูกคนอื่นดูหมิ่นในงาน"

" ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ให้ใครมารังแกข้าได้หรอก"

มาถึงหน้าจวนก็เจอเพียงพ่อบ้านฝางยืนอยู่นางกวาดสายตามอง

" คนอื่นยังไม่มาเหรอ แล้วรถม้าหล่ะทำไมยังไม่มาจอดรออีก"

พ่อบ้านมีสีหน้าลำบากใจก่อนจะเอ่ยขึ้น

" คุณหนูคือว่า เอ่อคุณชายใหญ่ ฮูหยินกับคุณหนูเจียวเจียวไปแล้วขอรับ"

" ไปแล้ว แล้วคุณหนูของข้าหล่ะหรือว่าจะให้ตามไปทีหลัง งั้นก็ไปตามรถม้ามาสิจะได้รีบไป"

หลิวลี่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

" คือว่า ฮูหยินสั่งว่าไม่ให้ท่านตามไปขอรับ ให้ข้าบอกท่านว่า ท่านพึ่งมาเมืองหลวงไม่คุ้นชินกับที่นี่ ให้ท่านพักผ่อนแต่ในจวน"

" หลิวลี่ไปเรียกรถม้ามา"

" เจ้าค่ะ"

" คุณหนู ข้าว่าท่านอย่าไปเลยนะขอรับ"

หลิวลี่ไปแป๊บเดียวก็มาพร้อมรถม้า เสิ่นม่านเหยาขึ้นไปนั่งบนรถม้า พ่อบ้านฝางมองตามด้วยสายตาไม่ไว้ใจ

" ไม่ต้องห่วง งานเลี้ยงอะไรนั่นข้าไม่ไปหรอก"

เสิ่นม่านเหยาพูดพลางปิดผ้าม่านลง

" ฮูหยินกับคุณชายทำแบบนี้ไม่ถูกเลย งานเลี้ยงครั้งนี้ท่านสมควรไปมากกว่าคุณหนูเจียวเจียวเสียอีก รู้ทั้งรู้ว่าท่านกำลังแต่งตัวแต่จงใจไปก่อนเวลา เพื่อจะได้ไม่ให้ท่านไปด้วย ยังคำพูดที่ให้พ่อบ้านฝางมาบอกท่านอีก บอกให้อยู่แต่ในจวน"

" พวกเขาคงกลัวว่าคนที่มาจากชนบทอย่างข้า จะไปทำให้พวกเขาขายหน้านั่นแหละ"

" คุณหนู ที่ท่านบอกกับพ่อบ้านว่าจะไม่ไปงานเลี้ยง ท่านจะไม่ไปจริงๆเหรอเจ้าคะ"

เสิ่นม่านเหยาพยักหน้า

" งั้นท่านจะไปที่ใด"