ตอนที่1

เสิ่นม่านเหยาเดินตามพ่อบ้านเข้ามาในจวนตระกูลมู่ ยังไม่ทันถึงห้องโถงเสียงพูดคุยปนเสียงสะอื้นไห้ก็ดังออกมา

" ให้ข้าไปเถอะ เมื่อตัวจริงมาแล้วตัวปลอมอย่างข้าก็ต้องจากไป"

ภาพสตรีหน้าตางดงามร้องไห้ราวดอกสาลี่ร่วงหล่น แลดูน่าสงสาร รูปร่างก็บอบบางราวต้นหลิวที่พร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ ถูกสตรีวัยกลางคนดึงแขนเอาไว้ข้างหนึ่ง แขนอีกข้างถูกบุรุษผู้หนึ่งรั้งไว้ ทั้งสามรู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมองอยู่จึงหันมามองพร้อมกันเป็นตาเดียว

" นี่คงเป็นพี่สาวสินะ ท่านคือคุณหนูมู่ตัวจริงในเมื่อท่านมาแล้ว ข้าขอคืนทุกอย่างให้ท่าน ข้าจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แหละ"

มู่เจียวเจียวพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ทำท่าจะเดินไปแต่ถูกรั้งไว้

" เจ้าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลมู่ไปแล้ว เจ้าจะไปได้อย่างไร"

มู่หลันฮวาดึงนางมากอดปลอบ เสิ่นม่านเหยามองดูสตรีที่เป็นมารดาแท้ๆของนาง ที่กำลังกอดปลอมบุตรสาวตัวปลอม ไม่แม้แต่จะมองนางที่เป็นบุตรสาวตัวจริงสักนิด ไม่คิดจะเอ่ยปากถามสักคำ ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง เดินทางเหนื่อยไหม หรือแม้แต่นางชื่ออะไรก็ไม่ถาม นางเองก็คร้านจะใส่ใจ

มู่ซิงฉือปรายตามองสตรีแปลกหน้า ที่ถูกตามตัวกลับมา

" เจ้าชื่ออะไร"

" ม่านเหยา"

" อืม เจ้าคงรู้แล้วใช่ไหม ว่าเรื่องเมื่อหลายปีก่อนเป็นเหตุสุดวิสัย แม้เจ้าจะกลับมาแล้วแต่เจียวเจียวก็ยังถือเป็นคนในครอบครัว นางก็อยู่ส่วนนาง เจ้าก็อยู่ส่วนเจ้า ทั้งเจ้าและนางต่างก็เป็นน้องสาวของข้าทั้งคู่ เป็นคุณหนูตระกูลมู่ พ่อบ้านฝาง พานางไปเรือนพัก"

นางมองมู่ซิงฉือพี่ชายแท้ๆแว่บนึง ก่อนจะเดินตามพ่อบ้านฝางไป ก่อนหน้าคนที่ไปรับนางที่เจียงหนานมาที่นี่ ได้เล่าเรื่องราวคร่าวๆให้ฟังแล้ว ตอนที่นางพึ่งเกิด ได้เกิดไฟไหม้จวน นางถูกอุ้มหนีหายไป คนที่อุ้มนางไปคือสาวใช้ข้างกายมู่หลันฮวามารดาของนาง พอติดตามค้นหาก็หาไม่พบ ราวกับสาวใช้คนนั้นกลายเป็นไอระเหยหายไป 

ผ่านไปสามเดือนมู่เซี่ยจื่อบิดาของนางที่เป็นรองแม่ทัพประจำอยู่ค่ายชายแดนก็กลับมา พร้อมอุ้มเด็กน้อยอายุขวบเศษมาด้วย บอกว่ารู้ข่าวที่บุตรสาวคนเล็กหายไปแล้ว เพื่อเป็นการปลอบใจมู่หลันฮวา จึงตั้งใจพาเด็กคนนี้มาให้เลี้ยงดูแทน บอกว่าเป็นบุตรสาวของนายทหารคนหนึ่งในค่าย ที่พลีชีพในสนามรบ เด็กน่าสงสาร พอคลอดได้ไม่นานมารดาก็จากไป 

ตั้งแต่นั้นมาตระกูลมู่จึงเลี้ยงดูเด็กคนนั้นแทนที่นาง และไม่เคยส่งคนออกตามหานางอีกเลย กระทั่งเมื่อเดือนก่อนสหายของมู่เซี่ยจื่อได้พบเจอนางโดยบังเอิญ เห็นว่านางมีหน้าตาคล้ายมู่เซี่ยจื่อมาก จึงได้นำเรื่องนี้ไปบอกกับเขา 

มู่เซึ่ยจื่อเดินทางมาที่หมู่บ้าน ทำการหยดเลือดพิสูจน์ และส่งข่าวไปบอกตระกูลมู่ที่เมืองหลวง ไม่นานตระกูลมู่ก็ส่งคนไปรับนางกลับมา เพราะมู่เซี่ยจื่อเป็นแม่ทัพต้องประจำการอยู่ค่ายที่ชายแดนตะวันตก ในจวนมู่ซิงฉือในฐานะบุตรชายคนโต จึงเป็นหัวหน้าครอบครัว อำนาจในการตัดสินใจเรื่องใหญ่น้อยล้วนขึ้นกับเขา

พ่อบ้านฝางพานางมาที่เรือนทางตะวันตกเป็นเรือนขนาดเล็ก หน้าเรือนมีต้นไห่ถังกลีบดอกสีแดงบานสะพรั่งเต็มต้น

สาวใช้คนหนึ่งดูจากหน้าตา น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาง ก้มหัวทำความเคารพ

" คุณหนู ข้าชื่อหลิวลี่ จะคอยรับใช้คุณหนูเจ้าค่ะ"

เสิ่นม่านเหยาพยักหน้าตอบรับ แล้วก้าวเข้าไปในเรือน

ตอนเย็นหลิวลี่พานางไปที่เรือนหลัก เพื่อร่วมกินข้าวเย็น เมื่อไปถึงทุกคนก็นั่งรออยู่แล้ว นางมองอาหารบนโต๊ะก็หิวขึ้นมา นั่งลงหยิบตะเกียบคีบหมูตุ๋นมากิน

"พี่สาว ท่านคงไม่เคยกินอาหารดีๆแบบนี้ใช่ไหม อยู่ที่ชนบทคงลำบากอดมือกินมื้อสินะข้าเข้าใจ งั้นท่านกินเยอะๆนะ ค่อยๆกินไม่ต้องรีบ"

คำพูดของมู่เจียวเจียวเเฝงไปด้วยการดูถูก อดมื้อกินมื้อรึ นางอยู่ที่เจียงหนาน ท่านแม่กับพี่ชายดูแลนางอย่างดีไม่เคยให้นางได้อดสักมื้อ แม้จะไม่มีอาหารหรูเลิศรส แต่กลับอร่อยและมีความสุขที่ได้กินพร้อมหน้านึกถึงสายตาเศร้าสร้อยที่ท่านแม่กับพี่ชายส่งนางขึ้นรถม้าก่อนจะมาที่นี่ นางก็รู้สึกจุกอกขึ้นมา

" เป็นเพราะข้า หากข้าไม่ถูกพามาที่นี่ พี่สาวก็คงไม่ต้องทนลำบากอยู่ที่ชนบท"

" เจียวเจียว จะโทษเจ้าได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าสักนิด จะโทษก็โทษชะตากรรมของนางเถอะ"

มู่หลันฮวากุมมือมู่เจียวเจียวปลอบใจ

" ใช่แล้วเจียวเจียว เรื่องไฟไหม้ครั้งนั้นเป็นเหตุสุดวิสัย ใครจะไปคิดว่าสาวใช้คนนั้นจะกล้าทรยศท่านแม่ อีกอย่างตอนนั้นหากท่านพ่อไม่พาเจ้ากลับมา ท่านแม่คงจมอยู่กับความเศร้าไปอีกนาน อย่าพูดอีกเลย กินข้าวเถอะ"

มู่ซิงฉือคีบเนื้อปลาใส่ชามข้าวให้มู่เจียวเจียว มู่หลันฮวาก็แกะกุ้งให้อีก ทุกคนทำราวกับเสิ่นม่านเหยาเป็นอากาศธาตุ พากันเอาอกเอาใจแต่มู่เจียวเจียว

" กินเยอะๆ นี่ของโปรดเจ้าเลยนะ"

มู่เจียวเจียวมองเสิ่นม่านเหยาที่กำลังแทะน่องไก่อย่างไม่ใส่ใจ

" พวกท่านอย่ามัวแต่คีบอาหารให้ข้าสิ คีบให้พี่สาวบ้าง"

มู่หลันฮวากับมู่ซิงฉือหันมามองนาง ถึงพึ่งรู้ตัวว่ายังมีนางนั่งร่วมโต๊ะด้วยอีกคน

" อาหารเยอะแยะเต็มโต๊ะ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบอะไรไม่ชอบอะไร เจ้าอยากกินอะไรก็คีบเอาเถอะ"

มู่หลันฮวาพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้มหน้าแกะกุ้งใส่ชามให้มู่เจียวเจียวต่อ มู่ซิงฉือก็คีบอาหารเข้าปากตัวเองไม่สนใจ มู่เจียวเจียวมองเสิ่นม่านเหยา ยกยิ้มมุมปากเยาะเย้ย

" เจ้าชื่อเจียวเจียวสินะ"

" เจ้าค่ะพี่สาว"

เสิ่นม่านเหยายกมือขึ้นห้าม

" ที่ข้ารู้ เจ้าเกิดก่อนข้าเป็นปี จะมาเรียกข้าว่าพี่สาวคงไม่เหมาะ ตอนนี้ข้า16ส่วนเจ้า17 ยิ่งหน้าตาของเจ้า"

นางมองมู่เจียวเจียวสักพักก่อนพูดขึ้น

" หน้าของเจ้าแก่เกินอายุมาก ถ้าพ่อบ้านฝานไม่บอกว่าเจ้า17 ข้าคิดว่าเจ้าอายุ27เสียอีก ต่อไปเรียกชื่อข้าเฉยๆก็พอข้าชื่อม่านเหยา"

มู่เจียวเจียวหน้าเปลี่ยนสี มือกำแน่น ทั้งเจ็บใจทั้งโกรธแค้น แต่ยังฝืนปรับสีหน้าพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน

" ได้สิ ม่านเหยา "

เสิ่นม่านเหยาพยักหน้าพอใจ แทะน่องไก่ต่อไม่สนใจสายตาที่มู่หลันฮวากับมู่ซิงฉือมองมาด้วยความไม่พอใจ