ตอนที่13 ชอบของขวัญข้าหรือไม่

“ถงหว่านเนียน! เจ้ากำลังด่าทอข้าอย่างนั้นรึ”

         ถงเฮ่อหลง ตวาดกลับเสียงกร้าว ใบหน้าของชายหนุ่ม มืดครึ้ม ด้วยความไม่พอใจอย่างที่สุด ยิ่งเห็นแววตาเยาะหยันจากน้องสาว ความเคียดแค้นและชิงชัง ยิ่งทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น นางกล้าดีอย่างไร ถึงได้อาจหาญ ด่าทอว่าเขาเป็นสุนัข

         “ข้าเอ่ยชื่อเจ้าหรือ”

         หญิงสาว ถามกลับด้วยน้ำ อันเสียงอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มของนางนั้น หาได้เป็นเยี่ยงคำพูดไม่ เพราะทุกอย่างมันล้วนเต็มไปด้วยความขบขัน นี่หรือ...บุตรชายคนโตของสกุลถง โอหังแต่ไร้ สามารถ ลำพองตนแต่ขลาดเขลาเบาปัญญา มิน่าเล่าถึงยังไม่ก้าวหน้าในราชสำนัก หากนางมีบุตรชายเช่นนี้ คงกลั้นใจตายไปแล้ว เทียบไม่ได้กับนางในชีวิตเดิม ยังได้ไม่ถึงขี้เล็บ มาทำพองขนต่อหน้านาง ช่างไม่รู้ที่ตายเอาเสียเลย

         “หากไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า ในเมื่อภายในห้องนี้ มีเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้น”

         ถงเฮ่อหลง ตอบกลับด้วยเสียง ที่เต็มไปด้วยโทสะอันคุกรุ่น ยิ่งเห็นท่าทางไม่ยี่หระต่อสิ่งใดของนาง ความชิงชังก็ยิ่งเพิ่มขึ้น ราวกับทำนบน้ำที่พังทลาย

         “เช่นนั้น ก็ตามแต่พี่ใหญ่จะคิด ก็แล้วกันเจ้าค่ะ”

         หญิงสาวตอบรับ ด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบ ก่อนที่นางจะเหลือบมองไป ด้านหลังของผู้เป็นพี่ชาย เหอะ! หญิงสาวแค่นเสียงในลำคอ อย่างดูแคลน เพราะเบื้องหลังของผู้เป็นพี่ชาย มีผู้ติดตาม ยืนอยู่ถึงสามคน นั่นเท่ากับว่า เขายังไม่มีความสามารถมากพอ ที่จะลงมือกับนางด้วยตัวเอง เพียงผู้เดียว

         “บุตรสาวที่ถูกทิ้งเยี่ยงเจ้า เป็นได้ก็เพียงตัวซวย นำพาเพียงหายนะสู่ครอบครัว วันนี้! ข้าที่เป็นพี่ชาย จะส่งเจ้าลงนรกด้วยมือของตัวเอง หากจะโทษ เจ้าก็จงโทษโชคชะตาของตนเอง ที่เกิดมาพร้อมดาวหายนะ”

         ถงเฮ่อหลง ดึงกระบี่ออกจากฟัก ชี้ตรงไปยังใบหน้าของน้องสาว ทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงดื่มด่ำกับชาในถ้วย โดยไม่แม้แต่จะหันมองเขา หรือตื่นกลัวต่ออาวุธในมือ ที่เขาชักออกมาเพื่อข่มขวัญนาง

         “หึ ๆ ยอมรับแล้วสินะ ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนเป็นฝีมือของคนสกุลถง”

         หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ นางแค่อยากฟังชัด ๆ อีกครั้งเท่านั้น ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันมาจากคนทั้งตระกูล หรือเพียงแค่บางคนเท่านั้น เพราะเวลาลงมือจะได้รู้ว่าดาบที่ตวัดออกไป จะต้องบั่นคอผู้ใดบ้าง

         “ใช่แล้วอย่างไร”

ถงเฮ่อหลงตอบไปตามความเป็นจริง เขาไม่ได้นึกกลัวนางเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่นางส่งไปข่มขวัญคนทางเมืองหลวง ก็คงเป็นฝีมือของผุ้อื่น ที่นางอาจใช้บางอย่างแลกมาก็เท่านั้น คนแบบนางจะเอาแรงที่ใดมาทำเช่นนั้นได้

         “พี่ชาย ของขวัญที่ข้ามอบให้ เมื่อหลายเดือนก่อน พวกท่านทุกคนปลาบปลื้มหรือไม่”

         แทนที่จะเป็นคำตอบ แต่หญิงสาว กับเลือกที่จะเอ่ยถึงของขวัญ ที่นางส่งมอบให้ ด้วยความคนนึงหาต่อครอบครัว เรียวปากงามเหยียดยิ้มออกอย่างเย้ยหยัน วันนี้...หากเขาต้องการลมหายใจของนาง

ของขวัญชิ้นต่อไป สำหรับสกุลถง ก็คือศีรษะของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี่อย่างไรเล่า นางไม่ใช่เทพธิดา ที่จะปราณีต่อศัตรู หากเยิ่นเย้อ คนที่จะพ่ายคือตัวนางเอง คิดจะกำจัด ย่อมต้องถอนรากถอนโคน มิให้หลงเหลือแม้แต่รากแก้ว นี่คือกฎของนาง ส่วนกฎของผู้อื่นจะเป็นเช่นไรนั้น นางหาได้ใส่ใจ

“ถงหว่านเหนียน เจ้ากำลังขู่ข้าเยี่ยงนั้นรึ!”

มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าของขวัญที่นางหมายถึง คือสิ่งใด! เพราะของสิ่งนั้นอย่างไรเล่า เขาจึงได้มาอยู่ตรงนี้ แต่จะให้เขายอมรับว่าคนทั้งบ้านหวาดหวั่น จนตัวเขาถูกสั่งการ ให้ต้องเดินทางไกลนับพันลี้ เพื่อมาสะสางปัญหานี้ด้วยตนเอง แค่สตรีที่ไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าไก่ มีอันใดให้เขาต้องหวาดกลัว

“สักคำแล้วหรือที่ข้าขู่ ข้าแค่ถามว่าถูกใจ ของขวัญนั้นหรือไม่ ไยจึงตีความหมาย ไปเสียไกลนักเล่าพี่ใหญ่”

ถงหว่านเหนียน ช้อนสายตาขึ้นมองพี่ชาย นางไม่ได้แยแสต่อกระบี่ที่ชี้ตรงมาที่นางแม้แต่น้อย ระยะเท่านี้ถ้านาจะเด็ดหัวคนเยี่ยงถงเฮ่อหลง มันง่ายกว่าพลิกฝ่ามือ คนที่นางต้องระวังให้ดี คือคนที่เขาพามานั่นต่างหาก มิใช่นางรับมือไม่ได้ แต่นางไม่อยากให้พี่ชายผู้แสนดี รอดพ้นเงื้อมือของนางไปต่างหาก

“ถงหว่านเหนียน เลิอกโยกโย้เสียที ในเมื่อวันนี้ข้าต้องการหัวของเจ้า ก็แค่มอบมันให้ข้า!”

“ฮึ! เช่นนั้นก็เข้ามาเอาสิ! ข้าห้ามเจ้าหรือ”

หยิงสาววางถ้วยชาลง ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นี่คือการท้าทายอย่างตั้งใจ หญิงสาวเอี้ยวใบหน้าหันมองไปนอกหน้าต่าง คนของถงเฮ่อหลงหายไปแล้ว แสดงว่าตี้หลงได้ลงมือแล้ว นางก็ไม่ควรที่จะเสียเวลาแล้วเช่นกัน การพบเจอและพูดคุยฉันท์พี่น้อง สมควรที่จะสิ้นสุดลงเสียที

“ขวัญกล้านัก!”

สิ้นคำถงเฮ่อหลงได้พุ่งเข้าหาน้องสาว ด้วยโทสะที่อัดแน่น หวืด! ทว่ากระบี่ที่เขาตวัดออกไปเต็มกำลัง กลับพาดผ่านเพียงอากาศธาตุเท่านั้น ส่วนน้องสาวปากกล้า กลับไปยืนอยู่อีกด้าน ด้วยใบหน้าที่ยังคงยิ้มละมุน

“พยายามอีกหน่อยพี่ใหญ่ ท่านยังเชื่องช้าไปนะ”

         คำพูดของถงหว่านเหนียน ไม่ต่างจากการจุดระเบิด ถงเฮ่อหลงเคลื่อนกายเข้าหาน้องสาว ราวกับคนเสียสติ ผู้ติดตามทั้งสาม ยังคงรอดูท่าทีอยู่ แต่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เฝ้าระวัง ดูท่าคุณหนูใหญ่จะไม่ธรรมดาอย่างที่คิด