ตอนที่12 พี่ชาย

ห้าวันต่อมา ณ กระท่อมชายป่า

         แว่วใบไม้เสียดสียามสายลมพัดผ่าน ดังแววให้ได้ยินเป็นระยะ กลิ่นอายของธรรมชาติ ทำให้คนที่อาศัยอยู่ใกล้ชายป่า รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลายนิ่งนัก ถงหว่านเหนียนนั่งจิบชาอยู่เงียบ ๆ เพียงลำพัง สายตาของนางมองผ่านช่องหน้าต่างบานใหญ่ ออกไปยังสวนดอกไม้ป่าที่นางให้คนปลุกเอาไว้

         แขกของนางคงกำลังใกล้จะมาถึงแล้ว นี่ถือเป็นการสละเวลาให้สายเลือดเจ้าของร่าง ก่อนที่นางจะเดินทางเข้าเมืองหลวง เพื่อสะสางเรื่องราวต่าง ๆ ให้มันจบลง ภายหน้าจะได้ไม่ต้องยุ่งยากอีก ชีวิตแบบนี้สิที่นางต้องการ ร่ำรวยและเรียบง่าย แต่ชีวิตในความเป็นจริง มันช่างไม่เป็นอย่างที่วาดฝันเอาไว้เลยสักนิด จบเรื่องหนึ่งก็มีเรื่องหนึ่งวนเวียนเกิดขึ้นมามิเว้นวัน แต่เมื่อยังหายใจอยู่ ก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะสู้รบกับชะกรรมได้

         “คุณหนู พวกเขามาแล้วเจ้าค่ะ”

         เสี่ยวไป๋รีบเข้ามารายงาน เมื่อเห็นว่ามีคนมาหยุดยืนอยู่หน้าทางเข้ากระท่อม ท่าทางของผู้มาเยือน ไม่ได้เป็นมิตรสักนิด

         “เจ้าพาท่านป้าหวงไปเถอะ ทางนี้ข้าจัดการเอง”

         การแสดงสิ้นสุดลงแล้ว เมื่อเหยื่อมาถึง นักแสดงก้ต้องออกจากที่นี่ เพื่อให้สะดวกต่อการสะสางปัญหา บรรยากาศกำลังดี แขกมาเยือนเสียก่อน เหอะ! น่าตายนัก!

         “นายหญิงไม่เป็นไรแน่นะเจ้าคะ”

         หญิงชราที่เดินเข้ามา เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แม้จะรู้ดีว่าผู้เป็นนาย มากด้วยฝีมือ แต่นางที่มีจิตใจของคำว่ามารดา ย่อมห่วงนายสาวที่นางรักเหมือนบุตรสาวคนหนึ่ง

         “ท่านป้าไม่ต้องห่วง ตี้หลงอยู่แถวนี้ เชื่อเถอะว่าข้าจะไม่เป็นไร”

         หญิงสาวเอ่ยกับป้าหวง มารดาของตี้หลง นางมีหรือจะไม่รู้ถึงความห่วงใยที่ไร้การเสแสร้ง แต่ปัญหาเล็กน้อยนี้ ทำอันใดนางไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะหมากกระดานนี้ นางเป็นคนวางหมากทุกตัวด้วยมือตนเอง

         “นายหญิงดูแลตัวเองด้วยนะเจ้าคะ บ่าวจะกลับไปรอที่บ้าน”

         หญิงชราเอ่ยย้ำกับนายสาว ก่อนจะเดินตามการพยุงของเสี่ยวไป๋ ออกไปยังประตูด้านหลังกระท่อม คล้อยหลังคนทั้งคู่ไปแล้ว ถงหว่านเหนียนก็ได้หันกลับไปยังนอกหน้าต่างอีกครั้ง นางชอบความสงบนี้เหลือเกิน แต่หลังจากวันนี้นางคงต้องใช้เวลาอีกนาน กว่าจะได้กลับมานั่งดื่มชาอยู่ตรงนี้

หน้าประตูทางเข้ากระท่อม

         ถงเฮ่อหลง พร้อมกับผู้ติดตามจำนวนหกคน ได้มาหยุดยืนมองเข้าไปตามทางเล็ก ๆ ที่ทอดตัวสู่กระท่อมหลังขนาดกลาง ตลอดสองข้างทางเดิน มีพุ่มดอกไม้ป่าเล็ก ๆ ปลูกเอาไว้ ความสะอาดเป้นระเบียบของรอบบริเวณ ทำให้ชายหนุ่มต้องขมวดคิ้ว เพียงสตรีสองนาง กับหญิงชราคนหนึ่ง จะมีความสามารถขนาดทำทุกอย่างได้ขนาดนี้เชียวหรือ

         จากที่คนของเขาเฝ้าจับตาดูที่นี่มาถึงสองวันสองคืน ก็ได้รู้ว่าน้องสาวอยู่กับสาวใช้และหญิงชราชาวบ้านคนหนึ่ง ชีวิตพวกนางมีเพียงเลี้ยงไก่ หาผักป่า ไม่ได้มีสิ่งใดนอกเหนือจากนั้น ถงหว่านเหนียนร่างกายอ่อนแอถึงเพียงนั้น จะเอาเรี่ยวแรงที่ใดมาถากถางหญ้า จัดแต่งสวน ช่างเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ ว่าสตรีเพียงสามนาง จะอยู่กันได้โดยไร้ซึ่งบุรุษ

         “ล้อมกระท่อมนี้เอาไว้ อย่าให้แม้แต่มดสักตัวรอดออกไปได้”

         ถงเฮ่อหลงสั่งการเสียงเข้ม ก่อนที่ผู้ติดตามทั้งหมด จะแยกตัวกันโอบล้อมกระท่อมชายป่า ชายหนุ่มพาคนที่เหลือก้าวตรง ไปตามทางเดินสู่ตัวกระท่อม สิ่งใดก็ตามที่จะทำลายครอบครัว เขาไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้เป็นเสี้ยนหนาม นางกล้าที่จะส่งสิ่งอัปมงคลไปที่จวน เมื่อเกือบหนึ่งปีก่อน และหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย จนเมื่อสองเดือนก่อน มีข่าวเกี่ยวกับนาง บิดาจึงให้เขามาจัดการเรื่องนี้ให้จบสิ้น

         ถงหว่านเหนียนที่กำลังดื่มด่ำกับความสวยงาม ของสวนดอกไม้ป่า ต้องเปลี่ยนสีหน้าในทันที เมื่อมีคนก้าวเข้ามาเหยียบย่ำมันต่อหน้าต่อตา มารดามันเถอะ! กล้าดีอย่างไรมาทำลายของรักของนางเช่นนี้

         ชายผู้นั้นนิ่งงันอยู่กับที่ เมื่อสายตาของเขามองไปเห็นหญิงงาม ที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าของนางแม่จะทะมึนตึง ทว่ามันมิอาจทำลายความงามขอนางไปได้เลย ก่อนที่เขาจะก้มลงมองเท้าของตนเอง จึงเห็นว่าเวลานี้เขาเหยียบต้นดอกไม้ป่าอยู่ นางกำลังโกรธอย่างนั้นหรือ...

         “นางคือคุณหนูใหญ่”

         คำพูดของสหายข้างกาย ทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ เขาลืมไปได้อย่างไร ว่าคนในกระท่อม คือเป้าหมายที่ผู้เป็นนายต้องการตัว ทว่าชายหนุ่มทั้งสองหาได้ขยับกายไปที่ใด คงมีเพียงหญิงสาว ที่หันกลับไปยังด้านในตัวกระท่อม เพราะเวลานี้มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินเข้ามาหยุดอยู่กลางห้องแล้ว

         “ฮึ! ไร้มารยาทนัก! เข้าบ้านผู้อื่น โดยไม่ได้รับอนุญาต นี่หรือการอบรมของคนเมืองหลวง”

         หญิงสาวแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะเอ่ยตำหนิพี่ชาย ที่ยืนจังก้าทำหน้าราวปีศาจร้าย จับจ้องมาที่นางด้วยความชิงชัง เรียวปากอิ่มเหยียดออกอย่างดูแคลน พี่ชายร่วมบิดามารดากับเจ้าของร่าง ไยจึงมีนิสัยแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวถึงเพียงนี้ แต่ไม่เป็นไร นางจะเป็นอเวจีให้เขาเอง ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดี

         “น้องรัก...อยู่ที่จวนไม่สุขสบายพอหรือ ไยเจ้าจึงมาอยู่กระท่อมห่างไกลผู้คนเช่นนี้เล่า”

         ถงเฮ่อหลงเอ่ยถามน้องสาว ด้วยน้ำเสียงกึ่งเยาะหยัน ต่อให้นางหนีไปสุดขอบฟ้า เขาก็จะติดตามเอาศีรษะของนางไปมอบให้แก่สกุลถง

         “พี่ใหญ่ท่านมาถึงนี่ เพียงถามข้าแค่นี้หรือ เอาล่ะ! ในเมื่อท่านกล้าเสียมารยาท เข้าบ้านผู้อื่นโดยพลการ เช่นนั้นก็ดื่มชาสักถ้วยก่อนดีหรือไม่”

         หญิงสาวผามือไปที่ชาบนโต๊ะ ที่อยู่ข้าง ๆ เขา ก่อนจะหยิบถ้วยชาของตนเองขึ้นมาจิบอย่างช้า ๆ

         “...”

         ถงเฮ่อหลงไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาทำเพียงปลายตามองไปที่ถ้วยชาบนโต๊ะ มันถูกวางไว้ตั้งแต่เมื่อใดกัน นี่นางจัดเตรียมเอาไว้อย่างนั้นหรือ...

         “นั่งลงดื่มชาก่อนเถิด ถึงชาในถ้วยมิใช่ชั้นเลิศ แต่ข้ารับรองว่าไม่มีสิ่งเจือปนอย่างแน่นอน เพราะข้าเป็นคนทำสิ่งใดตรงไปตรงมา ไม่ชอบลอบกัดเยี่ยงสุนัข”

         คำพูดของน้องสาว ทำให้ถงเอ่อหลงกำหมัดแน่น นางด่าทอเขาว่าเป็นสุนัขอย่างนั้นหรือ สตรีชั่วช้า! แค่คนที่เกิดมา ขัดดวงชะตาพ่อแม่พี่น้อง ยังกล้าด่าเขาว่าเป็นสุนัข หากวันนี้เขาไม่ตัดลิ้นนางทิ้งเสีย เขาคงไม่กล้าสู้หน้าผู้ใดได้