ตอนที่3 การตื่นของปีศาจ3

ไม่มีการรั้งรอใดๆ ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาหญิงสาว พร้อมเหวี่ยงหมัดออกไปเต็มแรง อย่างกระชั้นถี่ใส่หญิงสาว ทว่าแม่ทัพสาวทำเพียงเบี่ยงกายหลบ เพื่อหาโอกาสตอบโต้ เพราะต่อให้พลังและวิชาการต่อสู้ของนางจะคงอยู่ แต่ร่างกายนี้ ยังไม่พร้อมจะให้ใช้พลังทั้งหมดได้

         เสี่ยวไป๋กับชายที่พันธนาการนางอยู่ ต่างมองการต่อสู้อย่างตื่นตะลึง แม้ว่าคุณหนูใหญ่ถงจะทำเพียงหลบหลีก ทว่ามันคือการเคลื่อนไหวของผู้ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี และช่ำชองในเชิงยุทธ

         แม่ทัพสาวเคลื่อนตัวหลบไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะใช้จังหวะนั้น คว้าปิ่นบนโต๊ะมาถือไว้ในมือ ห้องของสตรีทั่วไป ไหนเลยจะเหมือนห้องของนางในชีวิตเดิม ที่เต็มไปด้วยอาวุธมากมาย

         นางจะพลาดให้ถูกหมัด หรือเท้าของอีกฝ่ายไม่ได้อีก แค่เมื่อครู่แขนนี้ ก็เกือบร้าวจนแทบจะยกไม่ขึ้น หากถูกซัดด้วยหมัด ที่เต็มไปด้วยพลังขั้นสูง ไม่ตายก็คงเป็นผักไปนานนับปีเลยทีเดียว และ...

         “อ่า...สวรรค์ช่างเมตตาข้านัก!”

         หญิงสาวพึมพำเบาๆ เมื่อนางเห็นจุดตาย ที่อีกฝ่ายหลงลืมปกปิด เผยให้นางได้เห็น แม้โอกาสจะน้อยนิด นางก็ต้องคว้าเอาไว้ให้ได้ หญิงสาวเคลื่อนกายเข้าใกล้คู่ต่อสู้ ที่ยังคงรัวหมัดเข้าหานางอย่างบ้าคลั่ง

         หมับ! มือบางคว้าจับข้อมือ ที่เฉียดผ่านปลายจมูกของนางไป พร้อมปล่อยแขนข้างนั้นของนาง ให้เลื่อนตามไป ทว่า...มืออีกข้างที่ถือปิ่นอยู่ กลับอาศัยจังหวะนี้ลงมือ

ฉึก! ร่างสูงใหญ่ยังยกแขน ที่เหวี่ยงหมัดไปนิ่งค้างมิไหวติง เมื่อใต้ท้องแขนของเขา ถูกปิ่นในมือหญิงสาว เสือกแทงเข้าจนมิด จากฝ่ามือที่นางกระแทกซ้ำ หลังจากมันผ่านเนื้อเขาไปแล้ว มันเกิดขึ้นเร็ว จนเขาไม่ทันปิดจุดบอดนี้ได้ทัน

         ตึง! ร่างสูงใหญ่ล้มลงอย่างแรง เขาไม่อาจขยับได้เลย ปิ่นนั้นแทงเข้าจุดสำคัญ แม้จะไม่ถึงตายในทันที ทว่ามันทำให้ตลอดร่างของเขา ราวกับเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ

         “ยะ...อย่า...”

         ชายหนุ่มเอ่ยห้าม เมื่อหญิงสาวโน้มกายลง มาใกล้พร้อมยื่นมือไปดึงปิ่น ที่ยังปักคาอยู่ออก นี่คือความตายที่มาเยือนอย่างแท้จริง เส้นเลือดดำถูกเปิด เขาจะเสียเลือดตายในเวลามิถึงครึ่งก้านธูป มันจะแม่นยำอะไรขนาดนั้น นางรู้จุดตายราวกับคุ้นชิน…ในการฆ่า!

         “ฆ่าเจ้าให้ตายในทันที มันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ แต่การให้เจ้าตายอย่างมีหวังว่าจะรอด มันยากยิ่งกว่า รอ...ไม่ต้องรีบ หึๆ”

         เสียงหัวเราะในลำคอของหญิงสาว มันเหมือนปีศาจร้าย ที่ตามติดทวงวิญญาณของเขาเลยก็ว่าได้ หากเป็นสตรีในห้องหอ ไหนเลยจะลงมือ ได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ต่อความตายเช่นนี้ อำมหิตเกินไปแล้ว...

         “เจ้าเป็นใครกันแน่!”

         ชายที่ยังคงอยู่กับเสี่ยวไป๋ เปลี่ยนจากขยุ้มเส้นผมของนาง เป็นบีบเข้าที่ลำคอของเสี่ยวไป๋แทน เพื่อใช้นางเป็นเกราะคุ้มกายเขาในตอนนี้ ไม่ว่าคุณหนูใหญ่ผู้นี้ จะมีฝีมือเพียงเล็กน้อย หรือเหนือกว่าเขา การที่เขามีสิ่งประกันชีวิตเอาไว้ก่อน ย่อมเป็นการดีที่สุด

         “คุณหนูมิต้องห่วงบ่าว หนีไปเจ้าค่ะ”

         เสี่ยวไป๋กลัวว่านายสาว จะพ่ายแพ้เพราะนางที่เป็นตัวประกันอยู่ในตอนนี้ นางจึงตะโกนบอกผู้เป็นนายให้หนีไปเสีย มิต้องใส่ใจสาวใช้ไร้ค่าผู้หนึ่งเยี่ยงนาง

         “เด็กดี...หลับตาลงเสีย”

         แม่ทัพสาวเอ่ยออกมา ด้วนน้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก เสี่ยวไป๋ทำตามในทันที โดยที่นางเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมจึงหลับตาลงอย่างว่าง่าย

         “เจ้าคิดว่านางจะรอดหรืออย่างไร”

ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดุกร้าว แม้ว่าจะมีสั่น ๆ ไปบ้าง แต่เขามีหรือจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้เห็นมัน แค่สตรีไร้ค่าคนหนึ่ง ทำไมเขาต้องหวาดกลัวนางด้วยเล่า

         “ไม่คิด...เพราะคนขี้ขลาดเยี่ยงเจ้า ก็ทำได้แค่หลบอยู่ใต้ชายกระโปรงสตรีเท่านั้น นางตายเจ้าก็ใช่ว่าจะรอดไปได้ จริงไหม...หืม!”

         เท้าบางเดินเข้าหาอีกฝ่ายทีละก้าว และชายผู้นั้นก็พาเสี่ยวไป๋ถอยฉากไปทีละก้าวเช่นกัน เรียวปากที่แห้งผาด แสยะยิ้มเหี้ยมส่งถึงดวงตา

         ทำให้ชายหนุ่มถึงกับเย็นวาบไปตลอดร่าง นี่มันคือแววตาและรอยยิ้ม ของคนที่คุ้นเคยต่อการฆ่า หากจะว่านักฆ่าที่เป็นชายร้ายกาจแล้ว ยังมิสู้นักฆ่าระดับสูงที่เป็นสตรี ซึ่งมีความอำมหิตกว่าหลายเท่านัก

เพราะกว่าหญิงเหล่านั้น จะผ่านการเป็นนักฆ่าระดับสูงได้ ต้องผ่านการฝึกฝน ที่โหดเหี้ยมมาตั้งแต่ยังเด็ก และจิตใจถูกทำให้ด้านชา จนไม่มองเห็นความรู้สึกของเป้าหมาย หรือใครก็ตามที่ก้าวผ่านพวกนาง หรืออีกด้านของถงหว่านเหนียน คือนักฆ่าเช่นนั้นรึ! แล้วครั้งแรกที่พวกเขาลงมือ ไยนางจึงไม่ตอบโต้ เหตุใดปล่อยให้ตนเองบาดเจ็บหนักได้เล่า!