ตอนที่5 ถงหว่านเหนียน

เวลาผ่านไปเพียงเล็กน้อย มือสังหารทั้งสาม ก็สิ้นใจไปในที่สุด แม่ทัพสาวจึงคลายอ้อมแขน ที่โอบกอดเสี่ยวไป๋อยู่ออก ก่อนจะเดินผ่านร่าง ที่นอนจมกองเลือดออกไปยังด้านนอก

         อุกอาจไม่น้อยเลย! ที่บุกมาลงมือตั้งแต่ฟ้ามิทันสาง แล้วนี่หรือ...บ้านเดิมขุนนางใหญ่ ไยจึงทรุดโทรมเยี่ยงนี้เล่า อ่า...เจ้าคงไม่เป็นที่ต้องการของครอบครัวเท่าไหร่สินะ! ถงหว่านเหนียน

         ขนาดคนดูแลในบ้าน ยังมีแค่คนชราใกล้ตาย หญิงสาวปรายตามองไปที่ร่างของบ่าวชายหญิง ที่มีอายุรวมกันนับพันปี แต่ก็ยังดีที่หญิงอ่อนแอผู้นี้ รู้จักซุกซ่อนทรัพย์สิน ที่ได้รับจากผู้เป็นย่ามา ก็ไม่ถึงกับขัดสนเงินทอง  

         แต่นางก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมพ่อแม่แท้ๆ ถึงได้รักลูกไม่เท่ากัน ที่สำคัญถงหว่านเหนียนคือบุตรสาวคนโต ย่อมต้องเป็นที่รักของทั้งพ่อและแม่ อายุถึงวัยปักปิ่น กลับถูกส่งมาอยู่ไกลหลายพันลี้ ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

         “คุณหนู เราจะทำอย่างไรกันต่อดีเจ้าคะ”

         เสี่ยวไป๋ พาร่างที่บอบช้ำ เดินออกมายืนเคียงข้างนายสาว พร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ยิ่งเห็นสภาพของบ่าวแก่ ที่พากันนอนบาดเจ็บหนัก ใจของนางก็พลันสิ้นหวังลงไปในทันที

         “ย้ายบ้าน ไยเราต้องเสียเวลากับบ้านเก่าๆ นี่ด้วย”

         แม่ทัพสาวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางไม่ได้คิดจะใช้ชีวิตเยี่ยงคนไร้จุดยืน นี่จะเป็นเรื่องจริง หรือแค่ความฝัน นางก็จะไม่ยอมให้ตัวเองต้องกลายเป็นแค่เบี้ยในกระดานหมาก บทเรียนทั้งจากเจ้าของร่าง และตัวนางเองในชีวิตเก่า สอนให้รู้ว่าอำนาจแท้จริงคืออะไร และเมื่อใดที่มีมัน เส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม มันจะโรยด้วยกลีบดอกไม้แทนในทันที

         “แล้วเราจะไปอยู่ที่ไหนกันเจ้าคะ”

         “เมืองนี้”

แม่ทัพสาวตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เพราะนี่คือแคว้นทีนางสละเลือดปกป้องมา และดูเหมือนว่าโชคของนางยังดีอยู่ไม่น้อย เพราะนางยังพอมีคนจะใช้สอยได้บ้าง แค่เอ่ยอ้างอำนาจจากร่างเดิม ก็คงพอจะตั้งตัวได้เร็วอยู่

         “แต่...”

         “เจ้าไปเตรียมข้าวของที่สำคัญให้พร้อม ข้ากลับมาจะพาเจ้าย้ายบ้าน และทุกคนด้วย”

         หญิงสาวรู้ดีว่าร่างกายนี้ ไม่ได้แข็งแรงที่จะต่อสู้อีกครั้งในเวลาอันสั้น หากยังรอเวลาต่อไป อาจมีคนมาลงมือเพิ่ม นั่นจะเป็นหายนะอย่างแท้จริง มิสู้นางกัดฟันพาร่างนี้ ไปจัดการสิ่งจำเป็นให้เรียบร้อย ก่อนจะมีคนมาเอาชีวิตอีกครั้ง จะเป็นการดีที่สุด นางไม่เคยกลัวคำว่าลำบาก แต่เมื่อได้เกิดใหม่เป็นหญิงงาม ก็ต้องคงความงามเอาไว้ใช้ประโยชน์ในภายหน้า ฉะนั้นเงินตราจึงจะนำมาซึ่งความมั่นคง

         “คุณหนูจะไปที่ใดเจ้าคะ”

เสี่ยวไป๋เอ่ยถามนายสาวด้วยความสงสัย ใจก็เป็นห่วงที่ผู้เป็นนายจะออกจากบ้านไปเพียงลำพัง

         “หาเงินเพิ่มสักหน่อย ชีวิตต้องมีเงิน เราจึงจะรอด”

         ใช่แล้ว...มิว่าชีวิตไหน ก็ต้องมีเงิน นับจากนี้นางคือถงหว่านเหนียน แต่จะเป็นตัวตนใด ที่คนจากสกุลถงได้พบเห็น ก็ขึ้นอยู่กับความอดทนที่นางมี หญิงสาวหมุนกายเดินกลับเข้าไปในเรือน

นางก้าวผ่านศพ ที่นอนอยู่ในห้องไปอย่างมิแยแส เสี่ยวไป๋ที่ติดตามผู้เป็นนายเข้ามา ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เพราะจะมีสตรีสักกี่คนกัน ที่ทนมองภาพคนตาย ได้โดยมิสะทกสะท้าน ไหนจะกลิ่นคาวเลือด ที่ชวนคลื่นเหียนนี่อีกเล่า คุณหนูของนางหาได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นคนละคนเลยก็ว่าได้

         แล้วร่างกายที่สาหัสเมื่อวันก่อนของคุณหนู ทำไมตอนนี้เหมือนไม่เคยเกิดสิ่งใดขึ้นมาก่อนเลย หรือจะมีปีศาจตนใด แฝงอยู่ในร่างของคุณหนูกัน

         “เจ้าจะยืนคิดอีกนานหรือไม่เสี่ยวไป๋ หากข้าเป็นปีศาจเหมือนที่เจ้ากำลังคิด จงจำไว้...ว่าข้าเพิ่งพาตัวเจ้าให้รอดตาย แล้วมิใช่ว่าปีศาจในอุดมคติของพวกเจ้า จะต้องดื่มเลือดมนุษย์หรอกหรือ เตรียมชุดให้ข้าด้วย”

         ถงหว่านเหนียน เดาทุกความคิดของสาวใช้ ที่อยู่อีกด้านของฉากกั้นได้ดี หญิงสาวก้าวลงไปในอ่างน้ำ ที่ไม่ได้ใหญ่โตเท่าจวนแม่ทัพของนาง ทว่ามันก็ดีกว่าหลายบ้าน ที่ไม่มีแม้แต่น้ำจะอาบ

         “จะ...เจ้าค่ะ”

         เสี่ยวไป๋รีบสลัดความคิดต่างๆ ออกจากหัว ก่อนจะพาร่างที่บอบช้ำ ไปจัดเตรียมเสื้อผ้าให้แก่ผู้เป็นนาย คงมีเหตุผลที่คุณหนูของนางเปลี่ยนไป

         หญิงสาวใช้เวลาเพียงครู่เดียว สำหรับการอาบน้ำชำระคราบไคล รวมถึงคราบเลือดที่กระเซ็นมาโดนนาง ร่างกายนี้บอบบาง แต่ก็นับว่าไม่ปวกเปียกจนเกินไป สูงโปร่งกว่าสตรีโดยทั่วไปอยู่มาก ปากจมูกรับกันดี

         นับเป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าของร่างเต็มตา แม้จะผ่านแผ่นทองเหลืองอันเล็กบนโต๊ะเครื่องแป้ง แต่จากร่องรอยบนกาย ที่ฟกช้ำตลอดทั้งตัว ก็น่าเห็นใจเจ้าของร่างอยู่ไม่น้อยเลย สวรรค์คงมีงานต้องใช้นาง ถึงได้ตื่นมาพร้อมพละกำลังเช่นในชาติก่อน เพื่อปกป้องตนเองมิให้ตายรอบสอง

         “มันคือพลังตอบโต้ในยามคนเราใกล้ตาย ข้าแค่ยังไม่อยากตายก็เท่านั้น ใช่ว่าที่ข้าลุกมาเดินได้แบบนี้ จะไม่เจ็บปวดสักหน่อย แค่ข้าไม่มีเวลามาโอดครวญ และไม่ช้าคนที่อยู่เบื้องหลัง ต้องมาที่นี่ เพื่อดูผลงาน หากข้ากับเจ้ายังรั้งรออยู่ ครานี้ได้ไปพบยมบาลของจริงแน่นอน”

         แม้จะเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น แต่ด้วยวิสัยของบ่าวที่ไม่มีสิทธิ์คิดสิ่งใดมาก ก็จะคล้อยตามไปแบบงง และที่สำคัญหน้าที่ของบ่าว คือภักดีต่อนาย จนลมหายใจสุดท้าย ตราบใดที่นางอยู่ในร่างของถงหว่านเหนียน จะกี่ความสงสัยของเสี่ยวไป๋ มันก็เป็นได้แค่ความสงสัยเท่านั้น

         ที่นางยอมเสียเวลาอธิบาย ก็เพราะรู้สึกเห็นใจเสี่ยวไป๋ ที่จงรักภักดีต่อนาย หากจะปล่อยให้ขบคิดมากไป ก็เกรงจะเสียเวลาสำหรับการหลบหนี และมันจะสร้างความระแวงจนเกิดปัญหาตามมาในภายหน้าได้