ตอนที่6 ถงหว่านเหนียน2

“บ่าวแค่ไม่คิดว่าคุณหนู จะเรียนรู้การต่อสู้ และไม่รู้สึกกลัวต่อคนพวกนี้เท่านั้นเจ้าค่ะ”

         “เจ้าจำวันก่อนที่ข้าถูกทำร้ายได้หรือไม่ ข้าถูกทำร้ายสาหัสจริง แต่ในความโชคร้ายก็มีความโชคดี จุดตันเถียนของข้าถูกเปิด พลังที่กักเก็บมานาน ได้ไหลวนกลับสู่เส้นลมปราณ บวกกับที่ข้าไม่อยากตาย เลยจดจำกระบวนท่าต่างๆ จากนิยายที่ขายตามตลาดในเมืองหลวง ที่เราเคยไปนั่งอ่านอย่างไรเล่า”

         หญิงสาวเอาความทรงจำเก่าเจ้าของร่าง มาแต่งเติมให้มันดูสมเหตุสมผลขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็ทำให้สีหน้าระแวดระวังของเสี่ยวไป๋ ลดลงไปเพราะกำลังใช้ความคิด ตรึกตรองตามคำของนางอยู่ ‘ข้าก็แต่งเรื่องได้เก่งเลยนี่ ว่างๆ จะเขียนนิยายขายสักหน่อย’

         ในชีวิตเดิมของนาง ใครๆ ต่างมองเห็นเพียงความเย็นชา จะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่รู้ว่าแท้จริงนางเป็นคนอารมณ์ขัน ขี้เล่นเพียงใด แต่ด้วยตำแหน่งแม่ทัพ หากทำเช่นนั้นใครเล่าจะยำเกรง นางจึงกลายเป็นสตรีน้ำแข็งแดนเหนือ ในสายตาของผู้คนเสมอมา

         “คุณหนู บ่าวขอโทษนะเจ้าคะ ที่คิดไปเรื่อยเปื่อยเช่นนี้”

         เสี่ยวไป๋ เอ่ยขอโทษผู้เป็นนาย ด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ มือก็ช่วยแต่งกายให้แก่นายสาว

         “พาคนที่ยังหายใจอยู่ เตรียมตัวออกจากจวน พวกเขาบาดเจ็บไม่น่าจะหนักอย่างเจ้าคิด แค่อายุอานามร่วมร้อยปีกันแล้ว ผลักเบาๆ ก็ล้ม ถึงกระนั้นข้าก็ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง เว้นแต่...”

         หญิงสาวไม่ได้เอ่ยสิ่งที่อยู่ภายในใจออกมา อย่างไรเสียไม่ช้า สิ่งที่นางกำลังคิด จะต้องปรากฏออกมาให้เห็น ไม่ต้องเร่งร้อนแหวกหญ้าให้งูตื่น สู้รอให้งูมันย่ามใจ โผล่หัวออกมาเองจะดีกว่า

         “เว้นแต่อะไรเจ้าคะ”

         “ไม่ช้าเจ้าจะรู้เอง”

         หลังจากแต่งกายเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวเดินไปดึงผ้าปูเตียงขึ้น ก่อนจะเห็นตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง แล้วนำมันหยัดเข้าไปในอกเสื้อ ชายแดนหรือตลาดที่มีคนเดินเยอะ การพกถุงเงินข้างเอวแบบชาวเมืองหลวง ก็ไม่ต่างจากเอาเงินวางใส่มือหัวขโมย

         “ฟังข้าให้ดี เอาแค่สิ่งของมีค่าไป”

         หญิงสาวกำชับเสี่ยวไป๋ ก่อนจะเดินหายออกจากห้อง หญิงสาวปรายตามองไปที่หนึ่งในสาวใช้สูงวัย บาดเจ็บอย่างนั้นรึ! การแสดงของพวกเจ้า ยังมิได้ครึ่งของข้า

         ลับหลังหญิงสาวไปแล้ว สาวใช้ที่แสดงอาการเจ็บปวด ได้ผุดลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะมองไปที่บ่าวชายหญิงคนอื่น ที่นอนนอนสิ้นเรี่ยวแรง เพราะถูกมือสังหารทั้งสาม ลงมืออย่างไร้ปราณี แม้ไม่ตายก็ใช่จะมีเรี่ยวแรงไปช่วยเหลือใครได้

         สาวใช้สูงวัย รีบลุกขึ้นก่อนจะเหลียวมอง ไปยังบ่าวที่ยังรอดชีวิต ฉึก! ฉึก! ฉึก! เข็มพิษถูกชัดออกไปใส่ร่างของคนทั้งหมด ก่อนจะรีบก้าวติดตามคุณหนูใหญ่ออกไป

         แม้ใจจะอยากเข้าไปจัดการกับเสี่ยวไป๋ แต่หากล่าช้าก็จะติดตามคุณหนูใหญ่ไม่ทัน สาวใช้สูงวัยจึงปล่อยเสี่ยวไป๋ไว้ก่อน เพราะอย่างไรเสี่ยวไป๋ ก็ต้องรอคุณหนูกลับมาอยู่ดี

         เมื่อก้าวพ้นประตูบ้านออกมา สาวใช้สูงวัยก็ต้องชะงักค้าง เมื่อคนที่นางคิดจะติดตามไป ได้ยืนรอท่าอยู่ก่อนแล้ว…

         “ใจดำเกินไปไหม ที่ลงมือกับคนแก่เหล่านั้น”

หญิงสาวเอ่ยถามออกไป ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางรู้อยู่แล้วว่าจะต้องมีหนอนบ่อนไส้ แต่ไม่คิดว่าหยิงแก่ผู้นี้ จะลงมือต่อสหายที่อยู่ร่วมกันมานาน

         “เจ้าเป็นใครกันแน่!”

         “เจ้ามองดูข้าให้ดีๆ ว่ามีตรงไหนที่ข้ามิใช่นายเจ้า ถงหว่านเหนียน”

         “หึๆ ข้าไม่คิดว่าบุตรสาวไร้ค่าของท่านเสนาบดี จะเก็บซ่อนตัวตนได้ดีเยี่ยมขนาดนี้”

         “ตรงไหนที่ข้าเก็บซ่อนกัน หากข้าทำอย่างเจ้าว่ามา ข้าจะทำให้เจ้าเห็นเช่นนั้นรึ!”

         “เจ้ารู้!”

         “ไม่เลย...แต่เจ้าบอกข้าเอง”

         “เป็นไปไม่ได้ ข้ามิเคยบอกสิ่งใดแก่เจ้าเลย”

         “ก็บอกอยู่นี่ไง...”

         สาวใช้สูงวัยได้ล้วงเข็มพิษออกมาเตรียมพร้อม สำหรับจัดการกับเป้าหมาย ตามคำสั่งของผู้เป็นนาย

         “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”

         “ก็สิ่งที่เจ้าทำอยู่นี่อย่างไรเล่า ที่บอกข้า...ว่าเป็นเจ้า! คนทรยศ...ออ...ไม่สิ! เจ้าไม่เคยภักดีต่อข้าอยู่แล้ว แต่ข้าก็จะไม่ถามนะ ว่าทำไมนายของเจ้า ถึงเลือกลงมือกับข้าตอนนี้ ทั้งที่โอกาสมีมากมาย เพราะข้าชอบค้นหาความจริงด้วยตนเอง”

         “อย่ามามากความ! ให้เสียเวลา เจ้ารับความตายให้ดีก็พอ”

         เอ่ยจบ! เข็มพิษถูกซัดออกไปพร้อมกันหลายเล่ม ฟึ่บ! ทว่า...ร่างงามกลับเคลื่อนกายหลบได้อย่างง่ายดาย นั่นทำให้สาวใช้ดึงมีดสั้นออกมาจากฝัก พุ่งเข้าหาหญิงสาวในทันที

         “ฮึ! เจ้าทำให้ข้าต้องรังแกคนแก่ เป็นที่น่าอับอายนัก”

         ปึก! ร่างของสาวใช้ ร่วงลงแข็งค้างอยู่บนพื้นดิน คงมีเพียงดวงตาที่กรอกไปมาด้วยอาการลนลาน เมื่อคุณหนูใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า

         “วันนี้ข้ามีธุระต้องรีบจัดการ จึงไม่สามารถเล่นกับหนอนตัวอ้วนพีอย่างเจ้าได้ อย่าโทษที่ข้าต้องส่งเจ้าไปรายงานตัว ต่อยมบาลแทนตัวข้า”

         อ๊อก! เสียงสุดท้ายที่ดังออกมาจากลำคอของสาวใช้ หลังถูกเท้าของหญิงสาว เตะเข้าที่ลำคอด้วยพลังเพียงห้าส่วน ซึ่งมันมากพอจะจบชีวิตมือสังหาร ในคราบสาวใช้ได้

         “ดูถูกข้าเกินไปแล้ว คิดได้อย่างไร ส่งมือสังหารชรามาจัดการข้า พลอยทำให้ข้าเป็นคนไม่ดีไปด้วย ที่ลงมือกับคนแก่”

         หญิงสาวพึมพำเบาๆ ก่อนจะใช้เพียงมือเดียว ลากร่างไร้ลมหายใจนั้น ไปพิงไว้หลังพุ่มไม้ข้างประตูบ้าน ไม่แปลกใจเลย ที่จะไม่มีใครรู้เห็นสิ่งที่เกิดในบ้าน ไกลผู้คนเสียนี่กระไร

         เท้าบางก้าวเดินไปตามเส้นทาง มุ่งเข้าสู่ตัวตลาด ตามความทรงจำเจ้าของร่าง สิ่งแรกที่นางต้องทำ คือเพิ่มจำนวนเงิน หาบ้านสำหรับพักพิง เมืองชายแดน ล้วนมีแหล่งหาเงิน ซึ่งนางรู้ดีว่าต้องเริ่มจากตรงไหน

         จะเกิดใหม่ทั้งที ไยไม่รวยไปเลยนะ ทำไมยังต้องให้ข้าลำบากหาเงินสร้างตัวอีก แต่ก็ยังดีที่นางยังเป็นคนแคว้นหลู่อยู่ มิหนำซ้ำนางยังอ่อนเยาว์ กว่าชีวิตเดิมตั้งหลายปี

         ข้าจะพาเจ้าทวงความเป็นธรรม ทั้งเกียรติและศักดิ์ศรีของเจ้าคืนมา ถงหว่านเหนียน ถือว่าเป็นค่าตอบแทน สำหรับร่างกายนี้ที่ทำให้ข้าหายใจได้อีกครั้ง