ตอนที่7 หาเงิน

ครึ่งชั่วยามต่อมา

         หญิงสาวเดินมาถึงตลาดในเมือง ความคึกครื้นยังคงไม่มีเปลี่ยนแปลง หญิงสาวที่มีผ้าคาดใบหน้าผืนบาง หยุดเหลียวมองไปรอบๆ ก่อนจะก้าวตรงไปยังร้านผ้า

หากจะไปยังสถานที่นั้น นางจะต้องไม่ไปในรูปลักษณ์ของสตรี เพราะมันจะนำพาความยุ่งยากมาให้ ที่สำคัญใบหน้างดงามเกิดกว่าจะเสี่ยงเผยโฉมแท้จริงได้ ร่างสูงโปร่งกว่าสตรีทั่วไป ก้าวเข้าไปภายในร้าน พร้อมบอกถึงสิ่งที่ต้องการกับเถ้าแก่เนี้ย

นางจะเสียเวลามากไปกว่านี้มิได้ เพราะเสี่ยวไป๋อยู่เพียงลำพัง หากมีมือสังหารเพิ่มขึ้นมาอีก จะไม่เป็นผลดีเท่าใดนัก อีกอย่างตอนนี้ยังเช้าอยู่มาก มือฉมังที่ใช้เวลาในที่แห่งนั้นมาตลอดค่ำคืน หรืออาจหลายคืนติดกัน กำลังอ่อนล้ากันไม่น้อย นางจำต้องรีบฉกฉวยโอกาสนี้ให้ได้ ก่อนจะมีคนกลุ่มใหม่เข้าไป

ใช้เวลาเพียงไม่นาน ร่างระหงก็อยู่ในชุดสีเข้มแบบบุรุษ ใบหน้าที่มีร่องรอยบวมช้ำ ก็ถูกปกปิดด้วยแป้งประทินผิว ที่เจ้าของร้านจัดหาให้ โดยหญิงสาวเลือกที่จะสวมทับอีกชั้น ด้วยหน้ากากสีเงินครึ่งเสี้ยว เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หญิงสาวกล่าวขอบคุณเจ้าของร้าน โดยไม่ลืมที่จะเพิ่มเงิน จากค่าสิ่งของที่นางเลือกซื้อ เพื่อเป็นการเบิกเส้นทางเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากร้านไปอย่างเร่งรีบ แต่ยังคงความสง่าเยี่ยงนักรบ

ครึ่งก้านธูปต่อมา ณ โรงน้ำชาหลั่วเจิ้ง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ทว่าดูผอมเพรียวกว่าบุรุษทั่วไป ได้เดินมาหยุดอยู่หน้าโรงน้ำชาชื่อดัง ของชายแดนตะวันตก แววตาที่ทอดมองนั้น เต็มไปด้วยความคุ้นเคย

ก่อนที่นางจะสลัดมันทิ้งไป เมื่อนึกถึงความเป็นจริงในตอนนี้ นางอยู่ในร่างของใครอีกคน ที่ไม่เคยพานพบกันมาก่อน ทว่าชะตาคงสัมพันธ์กัน หรือสวรรค์ยังต้องการให้นางชดใช้กรรม จึงส่งให้มาอยู่ในร่างนี้ พร้อมวิบากกรรมอันสุดรันทด

“คุณชายเชิญด้านในขอรับ”

เสี่ยวเอ้อรีบออกมาต้อนรับชายหนุ่ม ในชุดที่บอกถึงฐานะว่ามิใช่ชาวบ้านยากไร้ ก่อนจะเดินนำแขกเข้าไปด้านใน เพื่อดื่มชาและอาหารยามเช้า ทว่าพอก้าวพ้นประตูร้านเข้ามา ชายหนุ่มกลับยืนนิ่งกวาดสายตามองไปรอบๆ

“ข้าอยากผ่อนคลาย นกกระจอกตื่นหรือยัง”

น้ำเสียงที่ถูกดัดให้เข้มขึ้น เอ่ยรหัสลับที่ทำให้เสี่ยวเอ้อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมายิ้มพรายให้แก่ชายหนุ่ม ต้องเป็นคนที่ได้รับการแนะนำมาเท่านั้น จึงจะเอ่ยรหัสลับนั้นออกมา

“ยังมิทันนอน จะตื่นได้อย่างไร คุณชายเชิญทางนี้”

เป็นการตอบรับคำของชายหนุ่ม ก่อนที่เสี่ยวเอ้อจะพาเขาเดินตรงไปยังห้อง ที่อยู่อีกด้านของโรงน้ำชา แม้ว่าจะเป็นบ่อนที่ได้รับอนุญาตให้เปิดจากทางการ ทว่ายังมีอีกส่วนที่เข้าได้ เฉพาะคนบางกลุ่มเท่านั้น แน่นอนว่าการใช้จ่าย ย่อมไม่ให้ทางการมายุ่มย่าม ฉะนั้นคนที่จะเข้าไปได้ ล้วนต้องมีรหัสลับ

แน่นอนว่าเงินหนามากพอ ที่จะปิดปากทางการเสียสนิท ซึ่งมันคือการจัดการของฝ่ายปกครอง นางในชีวิตเดิม ย่อมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายหน้าที่ของเจ้าเมือง

ซึ่งหากจะพูดกันตามความเป็นจริงแล้ว เพียงไม่กี่ปีเท่านั้น ที่กองทัพของนาง ได้ย้ายมาประจำอยู่ชายแดนตะวันตก ด้วยอดีตแม่ทัพตะวันตก ต้องการย้ายติดตามครอบครัว กลับไปยังแดนเหนือ นางจึงได้ย้ายมาอยู่ชายแดนตะวันตกแทนเขา

ถงหว่านเหนียน ยกยิ้มน้อยๆ ก่อนจะขยับพัดในมือเบาๆ ขณะเดินตามเสี่ยวเอ้อไป มันคือการเดิมพันที่สมน้ำสมเนื้อ จึงจะทำให้วันนี้ นางมีเงินตั้งตัวในเร็ววัน จะผิดถูกหาได้สำคัญ เพราะร่างกายนางในตอนนี้ มิใช่คนในราชสำนัก เพียงสตรีบอบบางผู้มีกิเลสโดยทั่ว ๆ ไปเท่านั้น

ยิ่งพอนึกถึงพี่ชายร่วมสาบานของร่างเดิม นางก็อดยิ้มไม่ได้กับความมีประโยชน์ในครานี้ เมื่อรหัสลับที่จ้าวไค ชายที่เป็นทั้งพี่ใหญ่ และศิษย์พี่ตัวร้าย เคยบอกแก่นางเอาไว้ ว่าแต่ละทิศของเมืองชายแดน มีรหัสลับใดบ้าง

‘หากเวลานี้ท่านอยู่ด้วย คงดีไม่น้อยเลยพี่ใหญ่’

หญิงสาวคิดถึงพี่ชายร่วมสาบาน ที่ตอนนี้แม้พบกัน นางก็คงกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว หญิงสาวในคราบของชายหนุ่ม ชะงักเล็กน้อย เมื่อมีคำพูดที่เอ่ยถึงร่างเดิมของนาง

‘ปีหนึ่งแล้วอย่างนั้นรึ!’

หญิงสาวรำพันอยู่ภายในใจ แม่ทัพสาวฉีหลินอิง ตายไปแล้วเป็นปี นางนึกว่าแค่เพียงเสี้ยวเวลาเท่านั้น อะไรกันนี่! แต่ก็อย่างว่า...ขนาดตัวนางยังมาตื่นในร่างนี้ ทุกอย่างบนโลก ล้วนมีสิ่งที่เกิดขึ้นได้เสมอ...

“คุณชายทางนี้ขอรับ”

หญิงสาวตื่นจากภวังค์ในทันที เมื่อเสียงของเสี่ยวเอ้อ ดังอยู่ข้างกายของนาง หญิงสาวเดินไปยังโต๊ะขนาดใหญ่ ที่บรรดาผู้มีอันจะกินทั้งหลาย กำลังนั่งหน้าตาเคร่งเครียด เมื่อสิ้นเสียงทอยลูกเต๋า เหล่ามือพนัน ต่างพากันวางเงินในมือ ตามตำแหน่งที่คิดว่าจะคว้าชัยชนะ

เรียวปากงามบิดขึ้นน้อย ๆ เจ้ามือที่นี่ยังนับว่าเถรตรงในเรื่องลูกเต๋าอยู่ เงินมากถ้าคดโกง คงไม่อาจเปิดกิจการได้นาน น้ำหนักลุกเต๋าไม่หนักไม่เบา คาดเดาได้ไม่ยากเย็นอันใด