ตอนที่ 5

“พี่ตองไม่ต้องเดินลงไปส่งหรอก จะเข้าสาขาไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวเตยเดินเข้าไปเอง” ยอดเตยปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว หันหน้าไปหาพี่ชายที่กำลังมองมาทางเธออยู่ แล้วสายตานิ่ง ๆ ที่มองมาทางเธอ คืออะไรกัน

“เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปส่ง” พูดจบก็ลงจากรถ ยืนรอแป๊บเดียว ยอดเตยก็เดินมายืนข้างเขาสองพี่น้องถึงเดินเข้าไปในตึก

“ตอง ไอ้ตอง ไอ้ยอดตอง !!!”

สองพี่น้องกำลังจะก้าวขาขึ้นบันได ต้องชะงักหันไปด้านหลัง เห็นกลุ่มผู้ชายสามคน เดินข้ามถนนมาทางพวกเขา ยอดตองคิ้วขมวดมุมปากกระตุกยิก ๆ ไอ้พวกนี้มาทำอะไรที่นี่ไม่ต้องสงสัยให้ยาก

“จมูกดีกันจริง ๆ” ยอดตองพูดเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมายืนตัวตรงกอดอกมองเพื่อนตัวเองที่ดูร่าเริงสดใสกว่าปกติ พากันเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาทางเขา แต่มีคนหนึ่งที่ไม่ยิ้มแฮะ

ยอดเตยยิ้มน้อย ๆ ยกมือขึ้นไหว้สวัสดีเพื่อนพี่ชายทุกคน เว้นไว้คนหนึ่งเพราะเขายังเดินมาไม่ถึง เห็นยืนคุยกับผู้หญิงอยู่อีกฝั่งของถนน เธอเคยเห็นพวกเขาบ้าง เพราะพี่ชายเธอชอบพาเพื่อนมาทำรายงานที่บ้านบ่อย ๆ ปาร์ตีบ้าง เพราะบ้านใกล้มหาวิทยาลัย

คนที่ร้องเรียกพี่ชายเธอคือ พี่บาร์ หนุ่มหล่อพ่อรวยเจ้าของร้านเหล้าหลังมอ

คนถัดมาคือพี่พิทย์ หนุ่มแว่นผิวขาวใสมาแต่ไกล เด็กเรียนเด็กเนิร์ดประจำกลุ่ม เพื่อนบอกเนิร์ด แต่ดูทรงจะฮอตเนิร์ดมากกว่า ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว แต่ปลดกระดุมตั้งสองเม็ด

ส่วนสองฝาแฝดประจำกลุ่ม พี่ชีวิน พี่ชีวี หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะ ตอนนี้ยอดเตยก็ยังแยกไม่ออกคนไหนชีวิน คนไหนชีวี หล่อคู่เลยทีเดียว

ส่วนคนสุดท้ายเดินมาท้ายสุดของกลุ่มเพื่อน มาหยุดยืนอยู่ข้างยอดเตย มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง โครงหน้าเหลี่ยมได้รูป โหนกแก้มสูง สันกรามคมชัด คางแหลมเล็กน้อย ทำให้หน้าดูเด็กหน่อย ๆ ตาสองชั้นโตแต่หางตายาวเรียวดูเฉียบคม นัยน์ตาดำสนิท จมูกโด่ง ปลายจมูกมีไฝเม็ดเล็ก ๆ จาง ๆ ถ้าไม่มองใกล้ ๆ ก็ไม่เห็น ริมฝีปากบนล่างหนารับกันพอดี ผิวเข้มแต่เรียบเนียน

เขาสูงพอ ๆ กับพี่ชายเธอ เผลอ ๆ สูงกว่า ตัวหนาไหล่กว้าง เอวสอบ ขาเรียวยาว หางตาเรียว ๆ นั้นตวัดมองผู้หญิงคนเดียวในวงสนทนา ก่อนหันไปฟังเพื่อนที่ยืนคุยกันอยู่ ยอดเตยนึกหมั่นไส้เขานิด ๆ หล่อมากมั้ง

ธาร ชลธาร ธนเกียรติ์โชคสกุล

ลูกชายคนที่สองของคุณนที และคุณอัมพร ธนเกียรติ์โชคสกุล เจ้าของโรงแรม อะพาร์ตเมนต์ คอนโดมิเนียมในเครือทีเคซีเคกรุป

ชลธารมีพี่ชายหนึ่งคน ชลธี ธนเกียรติ์โชคสกุล ซึ่งเรียนจบด้านบริหารได้หลายปี ตอนนี้ทำงานช่วยพ่อบริหารธุรกิจของที่บ้าน เรียกว่าช่วยจะได้ไหม เรียกว่าขึ้นบริหารแทนยังได้ พอลูกโตหน่อยพ่อก็โยนงานจนลูก ๆ รับไม่ทัน

“นี่ยอดเตยใช่ปะ”

คนถามยิ้มร่าเริงปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว มันรู้ตัวไหมนั่น ยอดตองอยากเอานิ้วจิ้มตามันจริง ๆ ระยิบระยับเหลือเกินไอ้เจ้าเล่ห์นี่

“หืม... พี่บาร์จำเตยไม่ได้เหรอคะ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่เดือนเอง”

จะว่าไปเธอไม่ได้เจอพวกพี่เขาเกือบปี เพราะพี่ ๆ ไปฝึกงานพึ่งกลับเข้ามามหาวิทยาลัย

“จำได้น่า พี่ล้อเล่น ใส่ชุดนักศึกษาแล้วดูโตขึ้นเยอะเลยนะเรา” คนดูโตได้แต่ยิ้มบางให้เพื่อนพี่ชาย

“มีปัญหาเรื่องเรียนถามพี่ได้นะ ถ้าถามเรื่องเที่ยวก็ไอ้บาร์ ถามเรื่องงานกิจกรรมกับชมรมก็ชีวินกับชีวี ส่วนจะถามเรื่องอื่น ๆ ก็ถามไอ้ธารมันนะ” ธารหัวคิ้วขมวดหันมองหน้าคนพูด ไอ้ถามเรื่องอื่น ๆ กับเขาแล้วมันเรื่องอะไรล่ะวะ ไอ้พิทย์โยนอะไรยาก ๆ มาให้ตลอด

“ถ้าเกี่ยวกับกิจกรรมโดยตรงก็ถามพี่ได้ แต่ถ้าเกี่ยวกับชมรมก็ไอ้ชีวีเลย”

พี่ชายเคยบอกว่าพี่ชีวินเป็นสมาชิกสโมสรนักศึกษาด้านกิจกรรม มีไม่กี่คนที่ได้เป็น เพราะต้องผ่านการเลือกตั้งจากทางคณะ

ส่วนฝาแฝดอย่างพี่ชีวีก็เป็นประธานชมรม ช่างเป็นสองพี่น้องที่กิจกรรมดี กิจกรรมเก่ง เน้นกิจกรรมจริง ๆ แต่ได้ยินมาว่า เรื่องเรียนก็ไม่น้อยหน้าใครนะ

“คิดเรื่องจะเข้าชมรมไว้รอเลยนะ ยังไงก็ได้เลือกแน่ ๆ ค่อยปรึกษาพี่ว่าอยากเข้าชมรมไหน ยินดีต้อนรับครับ” ประธานชมรมพูดยิ้มบาง ๆ ให้น้องสาวเพื่อน

“ส่วนฉะ...”

“ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนเลยนะคะ เดี๋ยวยังไงเตยติดตรงไหนจะถามอีกที ยังไงวันนี้เตยขอตัวเข้าไปรวมกับเพื่อนในคณะก่อน ไว้เจอกันค่ะ ไว้เจอกันนะ” ยอดเตยบอกยิ้ม ๆ แก้มอิ่ม ๆ มีลักยิ้มน่ามอง พร้อมค้อมหัวบอกเพื่อนพี่ชายเร็ว ๆ

ก่อนจะยื่นมือไปสะกิดแขนพี่ชายตัวเอง เพื่อบอกประโยคหลังแล้วขึ้นบันไดไป ไม่ได้หันกลับมามองคนที่กำลังจะเอ่ยปากพูดกับเธอก่อนหน้านี้เลยสักนิด

ส่วนคนที่โดนตัดบทก่อนจะได้พูด ได้แต่มองตามหลังยัยตัวแสบ ที่เดินตัวปลิวเข้าตึกคณะไปแล้ว ไม่เจอเกือบปีแสบเหมือนเดิม ไม่รู้ยัยยอดเตยอะไรนี่เป็นอะไร ตั้งแง่กับเขาตั้งแต่เขาเริ่มเป็นเพื่อนกับพี่ชายเธอ