บทนำ

บทนำ

โลกภายนอกมันเลวร้ายแค่ไหนสำหรับมาเฟียย่อมรู้ดีกว่าคนอื่น คนที่เห็นโลกมาไม่น้อยเห็นผู้คนนิสัยแตกต่างกันราวฟ้าเหว รู้แม้กระทั่งความคิดของใครบางคนที่กำลังโกหกอยู่ในตอนนี้

“บอกพ่อมา ว่ามันเรื่องจริงไหม!” เถ้าแก่เฉิงชี้หน้าลูกชายคนเล็กพร้อมตวาดเสียงดังเพื่อเค้นความจริง

มาเก๊า ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ต่อหน้าผู้เป็นพ่อ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันราวกับคนที่กำลังหวาดกลัว ก้อนเนื้อด้านในเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา

เขาไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับความจริงด้วยซ้ำ…

“ตอบพ่อไปสิวะไอ้เก๊า”

จีน พี่ชายคนโตเข้ามาสมทบด้วยอีกคน ยิ่งทำให้มาเก๊าอยากจะหลีกเลี่ยงความผิดที่ได้ทำ แม้มันจะร้ายแรงเขาเองก็รู้อยู่แก่ใจ

สายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขาภายในห้องรับแขกของตระกูลหาน เครื่องปรับอากาศแผ่ซ่านความเย็นเยือกจนหนาวจับใจของเขา มือหนาทั้งสองกำชายเสื้อแน่น เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องตอบคำถามนั้นว่าอย่างไร

แม้จะอายุยี่สิบสองปีแล้ว แต่ความกลัวของเขามันมีมากกว่าความกล้าในตัว อย่างไรเรื่องมันก็ร้ายแรงเกินกว่าที่ครอบครัวจะให้อภัยได้

เขาเกือบทำชื่อเสียงของตระกูลหานเสียหาย เกือบเป็นลูกชายคนเดียวที่จะไม่ได้รับมรดก

“มาเก๊า มึงรวมหัวกับเพื่อนปล้นคาสิโนทำไม!”

คราวนี้เถ้าแก่เฉิงไม่รอให้พูดความจริง เขาพูดความจริงออกมาต่อหน้าทุกคน ทำให้ความเงียบกลับมาปกคลุมทั่วทั้งห้องอีกครั้ง มาเก๊าลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนที่จะรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองทุกคน

มาถึงขนาดนี้แล้ว หากเขายังขี้ขลาดไม่สมกับเป็นลูกของตระกูลหาน เขาก็จะถูกด้อยค่าไม่ต่างจากพี่รองที่ต้องหนีไปอยู่ที่อื่น

“ครับพ่อ ผมยอมรับผิด“ เขายอมรับอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าจะอับอายกับการกระทำของตัวเอง ทว่านั่นก็เป็นผลที่เขาควรจะได้รับ

ไม่ว่าพ่อจะตัดสินใจกับเขาอย่างไร เขาก็ทำได้เพียงยอมรับความจริง

เถ้าแก่เฉิงโมโหเป็นอย่างมาก เขาไม่เคยสอนลูกให้เป็นคนแย่ แม้ว่าตระกูลจะเป็นมาเฟียก็ตาม เพราะตระกูลหานทำทุกอย่างที่อยู่ในความถูกต้อง และการที่มาเก๊าทำอะไรสวนทางแบบนี้มันก็เป็นสิ่งที่ยากจะให้อภัย

“ผมคิดน้อยไป เพียงแค่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตัวเอง“

เขาว่าพร้อมสบตากับทุกคน

”ทำไมมีอะไรไม่บอกพ่อหรือบอกพี่ มันไม่ใช่ทางออกที่ดี ถ้าไม่มีพ่อช่วยไว้ตระกูลเราจะเป็นยังไง“ จีนร่ายยาว แน่นอนว่าไม่ใช่คำปลอบใจ ทว่าเป็นการต่อว่าให้คนน้องหนักใจมากกว่าเดิม

ซึ่งมาเก๊าก็ทำใจยอมมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะตั้งแต่เขาเกิดมาก็ไม่เคยได้รับคำปลอบใจที่ดีจากครอบครัวสักนิด

และการที่จะให้บอกพ่อหรือพี่ชาย ก็ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่เขาต้องการจะได้มันมาในทันที เป็นลูกคนเล็กที่แทบจะถูกลืมไปเลยด้วยซ้ำ

“ผมยอมรับผิดทั้งหมด พ่อกับพี่จีนจะทำให้ผมทำอะไรชดใช้ผมก็ยอมครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เถ้าแก่เฉิงกับจีนมองหน้ากัน ราวกับคิดเอาไว้แล้วว่าบทลงโทษของมาเก๊าจะเป็นอย่างไร

“พ่อตกลงกับพี่แกแล้วว่าจะส่งแกไปอยู่ไทยสักพัก”

เถ้าแก่เฉิงก็จริงจังไม่แพ้กัน ทำเอามาเก๊านิ่งงันราวกับถูกบางอย่างเข้ามากระทบจิตใจอย่างจัง ลมหายใจติดขัดเล็กน้อย สายตาที่มั่นคงและแข็งกร้าวกับวูบไหวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ไม่คิดเลยว่าบทลงโทษจะร้ายแรงกว่าที่คิด…

“พ่อครับ พี่จีน…” น้ำเสียงของเขาไม่ต่างอะไรจากคนที่หมดหนทางสู้ พยายามอ้อนวอนให้พ่อและพี่เห็นใจ

“อีกอย่างนะ พ่อจะตัดเงินของแกทุกบัตรที่มี เพราะค่าเสียหายที่ชดใช้ไปมันก็เยอะเหมือนกัน“ จีนบอกความจริงที่น่าเจ็บใจกับน้องชายไป โดยที่เขาไม่คิดที่จะห้ามผู้เป็นพ่อในเรื่องนี้สักนิด

กลับเห็นด้วยแม้ว่าน้องจะไม่มีเงินสักหยวนติดตัวเลยก็ตาม

”มันไม่มากไปหน่อยเหรอครับพ่อ“ สายตาขอร้องและอ้อนวอนไม่ได้ทำให้เถ้าแก่เฉิงใจอ่อนลงสักนิด

“น้อยไปด้วยซ้ำ อีกอย่างพ่อบอกแม่แกเอาไว้แล้วว่าไม่ต้องให้ไปอยู่ที่บ้าน หาทางเอาตัวรอดเองให้ไปถ้าดีขึ้นจะเรียกตัวกลับมาเอง“

ว่าจบเถ้าแก่เฉิงก็เดินออกจากห้องรับแขกไปทันทีพร้อมกับบอดี้การ์ดหลายคนที่เดินตามออกไป เหลือแค่เพียงมาเก๊ากับพี่ชายที่ไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่อยู่กับแค่เพียงสองคน

“พ่อเตรียมไฟลต์บินไว้ให้มึงแล้ว พรุ่งนี้เย็นเตรียมตัวให้พร้อม“ จีนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา พร้อมกับเอ่ยถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจมากกว่าเดิม

มันเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ทุกอย่าง ยังไม่ทันเตรียมใจเลยด้วยซ้ำ…

”พี่จีน พี่ไม่คิดจะคุยกับพ่อให้จริง ๆ เหรอวะ“ มาเก๊ากัดฟันถามออกไปในสิ่งที่ตัวเองรู้คำตอบดีอยู่แล้ว

จีนยกยิ้มอย่างสะใจก่อนตอบกลับอย่างใจเย็น “มึงไปก็ดีแล้ว อยู่ที่นี่ก็เป็นภาระ ไปเกาะแม่มึงแดกนู้นไป!”

คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในสมองของเขา ราวกับปมวัยเด็กที่ย้อนเข้ามา จีนไม่เคยสนใจว่าน้องจะรู้สึกอย่างไร เขาเอาตัวเองเป็นใหญ่เพราะความเป็นพี่คนโต แม้แต่พี่รองเขาก็ยังเฉดหัวให้ออกจากบ้านได้ ความสะใจนั้นทำให้คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกจากการที่เขาได้กำจัดเสี้ยนหนามออกจากตระกูลได้คนหนึ่ง

และแน่นอนว่ามาเก๊าคือคนต่อไป…

ในเมื่อเขาเลือกอะไรไม่ได้ ก็ขอเริ่มต้นใหม่ที่ประเทศไทยบ้านเกิดแม่ของเขา และหากวันไหนที่จิตใจของเขาดีขึ้นจะไม่มีทางกลับไปเหยียบที่ประเทศจีนอีกต่อไป!