ตอนที่ 3 หวั่นไหว

แสงแดดตอนบ่ายส่องผ่านฟิล์มกรองแสงของห้องโชว์รูม ทันทีที่ประตูอัตโนมัติปิดลง พรีมก้าวเข้ามาพลางถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างไม่รีบร้อน เผยให้เห็นเสื้อแขนกุดสีขาวคอกลมเว้าลึก โชว์ช่วงไหล่และลำคอ

เธอพาดสูทไว้บนแขน ท่าทางผ่อนคลายแต่แฝงเสน่ห์ พรีมรู้ดีว่าตอนนี้ภูผามีประชุมบอร์ดบริหาร นั่นหมายความว่า... พื้นที่ตรงนี้มีแค่เธอกับเขา

"ขยันจังเลยนะคะคุณคิม... ยืนนิ่งแบบนี้ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?" พรีมพูดทำลายความเงียบ เสียงของเธอหวานใสและท้าทาย

คิมไม่ตอบ เขาขยับตัวรักษาระยะห่างตามมารยาท แต่พรีมไม่ยอมแพ้ เธอเดินรุกเข้าไปหยุดอยู่หน้าตู้กระจกติดกับตัวเขา

“ช่วยดูนี่หน่อยสิคะ... พรีมว่าแสงไฟตรงมรกตเม็ดนี้มันดูดรอปๆ ไปนะ คุณเห็นเหมือนกันไหม?”

พรีมแกล้งก้มมองอัญมณีในตู้ เธอสะบัดผมไปโดนท่อนแขนเบาๆ พลางจงใจเบียดไหล่เข้าหาเขาเพิ่มอีกเล็กน้อยเหมือนไม่ได้ตั้งใจ

คิมนิ่งสนิท แต่พรีมสังเกตเห็นว่าสันกรามเขากระตุกขึ้นนิดเดียว สายตาเขาไม่ได้มองอัญมณีตามที่เธอบอก แต่มองตรงไปข้างหน้า

“คุณพรีมครับ... กรุณาอยู่ในระยะปลอดภัยครับ” คิมพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบ สร้างกำแพงขึ้นทันที

"อันตรายเหรอคะ? อันตรายจากอะไร... จากขโมยหรือจากพรีม?"

เธอเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ พรีมเอื้อมมือจะชี้ที่ตู้กระจก แต่มือกลับสะกิดโดนหลังมือเขาที่วางอยู่ข้างลำตัว

ปลายนิ้วลากผ่านผิวอุ่นจัด สัมผัสนั้นสั้นมากแต่กลับทำให้ทั้งคู่ชะงัก พรีมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป มือของคิมที่เคยนิ่งกลับเกร็งขึ้นทันที สายตาเย็นชาไหววูบและเข้มขึ้น

หัวใจของพรีมเต้นรัว... ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะตื่นเต้นที่ได้เห็นปฏิกิริยาของเขาในที่สุด

คิมก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง ท่าทางของเขารวดเร็วและเด็ดขาด

“คุณคิม…คุณนี่มันน่าเบื่อชะมัด” เธอยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ

เสียงส้นสูงของพรีมเงียบหายไปพร้อมกับประตูที่ปิดสนิท ความเงียบกลับคืนสู่โชว์รูม แต่กลิ่นน้ำหอมของเธอยังลอยฟุ้งกวนสมาธิเขาไม่เลิก

'น่าเบื่องั้นเหรอ...'

คิมยังยืนนิ่งท่าเดิม แต่ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับหนักขึ้น เขาค่อยๆ ก้มมองหลังมือตรงจุดที่ปลายนิ้วของพรีมเพิ่งลากผ่าน ผิวตรงนั้นยังรู้สึกร้อน

'อย่าหาเรื่อง!'

เขากัดกรามแน่น เตือนตัวเอง เพราะรู้ดีว่าถ้าสติหลุดขึ้นมา เรื่องนี้มันจะไม่จบง่ายๆ อย่างที่เธอคิดแน่….

ภูผาเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำบนโต๊ะทำงานมาตรงหน้า

"คุณพรีม เชิญนั่งครับ ผมมีโปรเจกต์สำคัญที่เพิ่งสรุปกับบอร์ดบริหารมา อยากให้คุณช่วยดูตรงนี้หน่อย"

พรีมรับมาเปิดดู สายตาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเป็นมืออาชีพทันที

"คอลเลกชันพิเศษสำหรับไตรมาสหน้าเหรอคะ? ... ดิ อีเทอร์นอล รีเฟลกชัน"

"ผมอยากได้อะไรที่สื่อถึงความซับซ้อนแต่ยังดูสง่างาม คุณคิดว่ายังไงครับ"

พรีมกวาดสายตามองเอกสาร แล้วเสนอไอเดียออกมาสดๆ

"ถ้าเป็นเงาสะท้อน พรีมเสนอให้ใช้แบล็กไดมอนด์เป็นตัวหลักค่ะ ตัดกับไวท์โกลด์ที่ขัดเงาจนวาวเหมือนกระจก"

"เพชรสีดำสื่อถึงความลึกลับและมั่นคง ส่วนไวท์โกลด์คือความบริสุทธิ์และเปิดเผย พรีมจะออกแบบให้เป็นทรงเรขาคณิตที่ดูโฉบเฉี่ยวแต่แฝงความนุ่มนวล โดยฝังเพชรขาวเม็ดเล็กๆ กระจายอยู่รอบๆ เหมือนดาวที่สะท้อนอยู่ในน้ำตอนกลางคืน คอลเลกชันนี้จะไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือผลงานศิลปะที่คนใส่จะรู้สึกว่าตัวเองมีพลังและน่าค้นหาไปพร้อมๆ กัน..."

พรีมบรรยายรายละเอียดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ โดยไม่ทันสังเกตว่าภูผาที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้ละสายตาไปจากเธอเลย ปลายนิ้วเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ

“แบล็กไดมอนด์…” เขาทวนคำ ยิ้มมุมปาก

“คุณไม่ได้ออกแบบแค่เครื่องประดับนะ” สายตามองเธอตรงๆ

“แต่คุณออกแบบความรู้สึกของคนใส่ต่างหาก”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

“ผมชอบวิธีคิดแบบนี้ครับ”

บริเวณสวนลอยฟ้าชั้นยี่สิบสอง ถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่เพื่อเปิดตัวคอลเลกชัน 'ดิ อีเทอร์นอล รีเฟลกชัน' โดยแบ่งพื้นที่ออกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน

ภายในฮอลล์กระจก บรรยากาศเงียบสงบและหรูหรา เพดานสูงจำลองท้องฟ้าเต็มไปด้วยกลุ่มดาว สอดรับกับแบล็กไดมอนด์ในตู้โชว์ที่ส่องประกายภายใต้แสงไฟสลัว แขกเหรื่อเดินชมอัญมณีท่ามกลางไม้ประดับเมืองหนาวที่จัดวางอย่างประณีต

ถัดออกไปนอกประตูกระจกบานใหญ่ คือดาดฟ้ายื่นออกไปจากตัวอาคารเหมือนลอยอยู่กลางอากาศ ลมเย็นพัดผ่านยอดตึกพาเอาความสดชื่นเข้ามาปะทะ พื้นที่ตรงนี้เปิดโล่ง มองเห็นวิวพาโนรามาของเมืองหลวงยามค่ำคืน

ภูผายืนเด่นในชุดสูทสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบตรงรอยต่อระหว่างพื้นที่ด้านในและด้านนอก โดยมีน้ำหนึ่งถือแท็บเล็ตรายงานความเรียบร้อยอยู่ข้างๆ

พรีมก้าวเข้ามาในงานและสะกดทุกสายตาทันที เธอรวบผมขึ้นสูงโชว์ลำคอและชุดเดรสยาวสีดำ ด้านหน้าดูเรียบร้อย... แต่ด้านหลังกลับแหวกลึกถึงเอว เผยผิวเนียนตัดกับสีชุด สร้อยเพชรกับต่างหูเข้าเซ็ตกันส่องประกายสู้แสงไฟ ยิ่งส่งให้เธอสวยสง่าและมีเสน่ห์

"ทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วค่ะ อีกสี่สิบห้านาทีจะเริ่มเปิดตัวโชว์นะคะบอส" น้ำหนึ่งรายงานภูผา ก่อนจะหันมาเห็นพรีมแล้วตาโต

"โห... คุณพรีม วันนี้สวยสับมากเลยค่ะ ชุดนี้คือที่สุด”

ภูผาเหลือบมอง สายตาเขาหยุดอยู่ที่พรีมเพียงเสี้ยววินาที ทว่าเก็บรายละเอียดได้ครบทุกอย่าง ตั้งแต่ลุคไปจนถึงความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ในชุด

เขาเลื่อนสายตากลับมาหาน้ำหนึ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เริ่มตามเวลา” เขาพูดเสียงเรียบ